… Αποσταθεροποιώντας τη «σταθερότητα»

Του Ανδρέα Καψαμπέλη  

«Η χώρα στον πόλεμο έχει ανάγκη την πολιτική σταθερότητα» επιγράφεται η βαρύγδουπη χθεσινή δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε φιλική του εφημερίδα, μια διατύπωση που γεννά όχι απλώς απορίες, αλλά και εύλογες υποψίες.

Διότι, μόλις τις ακριβώς προηγούμενες ημέρες, συνεντευξιαζόμενος σε άλλη φιλική του ιστοσελίδα, διαβεβαίωνε ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να πάει σε εκλογές, αλλά ότι -για να μη διαταράξει και τις εύθραυστες ενδοκυβερνητικές ισορροπίες- δεν θα κάνει ούτε καν ανασχηματισμό. Τι νόημα έχει, λοιπόν, αμέσως μετά αυτή η δραματική επίκληση της «πολιτικής σταθερότητας»;

Κανονικά ο κ. Μητσοτάκης αντιφάσκει προς εαυτόν. Όλοι γνωρίζουν ότι η σημερινή «πολιτική σταθερότητα» είναι σε μεγάλο βαθμό τεχνητή, αν όχι εκβιαστική. Μια κυβέρνηση που έχει ουσιαστικά απολέσει τη λαϊκή νομιμοποίηση μετατρέπεται η ίδια, με τη συμπεριφορά και τις επιλογές της, σε παράγοντα αποσταθεροποίησης. Κατά συνέπεια, η νωπή λαϊκή ετυμηγορία αποτελεί εδώ και αρκετό καιρό -και πάντως αναπόφευκτα- προϋπόθεση για την αποκατάσταση της πολιτικής σταθερότητας.

Μήπως στο όνομα της «σταθερότητας» νοιάζεται απλώς για το μάντρωμα της αριθμητικής νομιμοποίησης, μέσα από μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που ολοένα και περισσότερο μοιάζει αναντίστοιχη -και σε προφανή δυσαρμονία- με το λαϊκό αίσθημα;

Μήπως στο όνομα της «σταθερότητας» επιδιώκει να συνεχίσει να κυβερνά όχι απλώς ανεξέλεγκτος αλλά και ασύδοτος, βαφτίζοντας κάθε κριτική -εντός ή εκτός Βουλής- ως απόπειρα αποσταθεροποίησης και σπεύδοντας να λασπώσει όποιον τολμά να τον αμφισβητήσει;

Μήπως στο όνομα της «σταθερότητας» θέλει να παίζει εν κρυπτώ και τα προσωπικά του διπλωματικά παιχνίδια, ακόμη κι αν πίσω από ορισμένες θετικές επικοινωνιακές εντυπώσεις υποκρύπτονται, μακροπρόθεσμα, σοβαροί κίνδυνοι για τα συμφέροντα της χώρας, όπως, για παράδειγμα, φαίνεται να συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες με την Κύπρο;

Μήπως στο όνομα της «σταθερότητας» πιστεύει ότι θα μπει οριστική ταφόπλακα στα σκάνδαλα και στη διαφθορά, την ώρα μάλιστα που νέες αποκαλύψεις και στόματα που ανοίγουν -π.χ. για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών- εμπλέκουν άμεσα και τον ίδιο και, σε ένα κράτος δικαίου που λειτουργεί κανονικά θα τον έφερναν αντιμέτωπο με τη Δικαιοσύνη;

Μήπως στο όνομα της «σταθερότητας», παράλληλα, επιδιώκει να εξασφαλίσει προκαταβολικά την ασυλία και την πολιτική χάρη εν όψει πιθανών μελλοντικών διώξεων; «Αφού μπορεί να γίνει για τον Νετανιάχου, γιατί όχι και για μένα;» θα μπορούσε να σκέφτεται…

Μήπως στο όνομα της «σταθερότητας» τελικά ο κ. Μητσοτάκης, παραφράζοντας τον Θουκυδίδη, «μεγάλα φρονεῖ καὶ τυραννίδος ὀρέγεται»;

Εκτός βέβαια κι αν, σκεπτόμενος με ραδιουργία, καλλιεργεί από τώρα το κατάλληλο έδαφος ώστε, αν δεν αποδώσει αυτό το τέχνασμα της άνωθεν χειραγώγησης και η κοινωνία συνεχίσει να κοχλάζει, να βρει την κατάλληλη δικαιολογία για να πάει σε εκλογές, μέσα όμως από τα δικά του βολικά καλούπια, προκειμένου να διασώσει ό,τι -και όσο- θα σώζεται….