Απαραίτητες επισημάνσεις με αφορμή την αποκάλυψη των συγκλονιστικών φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 Ελλήνων πατριωτών από τους Γερμανούς
Με αφορμή την αποκάλυψη στο διαδίκτυο συγκλονιστικών φωτογραφικών ντοκουμέντων από την εκτέλεση των 200 Ελλήνων πατριωτών από τους Γερμανούς, κάποιοι, που μάλλον δεν σέβονται την Ιστορία της Αντίστασης, έσπευσαν να προβάλουν ισοπεδωτικά την κομματική ιδιότητα των νεκρών («κομμουνιστές») με μοναδικό στόχο να επισκιάσουν τον καθαρά εθνικό συμβολισμό της ηρωικής τους πράξης. Για να αποφεύγονται λοιπόν οι σκόπιμες παρεξηγήσεις ή παρερμηνείες στην κατεύθυνση καπηλείας ή ιδιοποίησης του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα στα χρόνια της Κατοχής η «δημοκρατία» θεωρεί σκόπιμο να προβεί στις ακόλουθες επισημάνσεις:
Είναι γεγονός ότι μαζί με την οργανωμένη προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στην κατεύθυνση άμβλυνσης των εντυπώσεων από τα απάνθρωπα γερμανικά εγκλήματα αναφύεται εσχάτως και μια άλλη προσπάθεια από εγχώριους πλαστογράφους που επιμόνως προσπαθούν να μας πείσουν ότι το μνημειώδες κεφάλαιο της Εθνικής Αντίστασης ταυτίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου με τη δράση του ΚΚΕ.
Θεωρίες
Σύμφωνα με αυτή τη λογική, την περίοδο της Κατοχής «πας μη κομμουνιστής ίσον… δωσίλογος». Μόνο που η επίσημη ιστορική έρευνα, εκατοντάδες μαρτυρίες και πλείστα όσα επιστημονικά ντοκουμέντα έχουν καταρρίψει πανηγυρικά αυτές τις θεωρίες «ιδεολογικής καπηλείας» του ένοπλου αγώνα κατά των Γερμανών κατακτητών. Η Εθνική Αντίσταση ούτε χαρίζεται ούτε μονοπωλείται από συγκεκριμένους ιδεολογικούς και πολύ περισσότερο κομματικούς χώρους. Απλώς και μόνο γιατί ήταν τέτοια η μαζικότητα του κινήματος της εξέγερσης κατά των Γερμανών, που ξεπέρασε τα κομματικά στεγανά και τις ιδεολογικές παρωπίδες εκείνης της εποχής.
Κάποιοι, ωστόσο, που υποδύονται τους ιστορικούς, επιμένουν να επιστρατεύουν εκείνες τις παρωπίδες προβάλλοντάς τες στο σήμερα για να συντηρήσουν τον διχασμό που τόσο έβλαψε σε κρίσιμες στιγμές την πατρίδα μας.
Ο διχασμός στα χρόνια της Κατοχής υποδαυλίστηκε και ενορχηστρώθηκε από τους ίδιους τους Γερμανούς ακριβώς για να αποπροσανατολίσει τις οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης, να τις οδηγήσει σε προστριβές μεταξύ τους και να διευκολύνει την απαγκίστρωση των δυνάμεων της Βέρμαχτ. Στην προσπάθειά τους αυτή είναι αλήθεια ότι οι ναζί βρήκαν πρόθυμους συνεργάτες στο ντόπιο πολιτικό προσωπικό, γεγονός που δεν προκαλεί μεγάλη έκπληξη. Βρήκαν ακόμη Έλληνες πρόθυμους να φορέσουν γερμανική στολή για να στελεχώσουν τα προδοτικά τάγματα ασφαλείας και να συμμετάσχουν σε εγκλήματα κατά αθώων συμπολιτών τους. Αλλά όλοι αυτοί ήταν μία μικρή μειονότητα που δεν επιτρέπει την εξαγωγή επαγωγικών συμπερασμάτων: ούτε όλοι οι αριστεροί ή δημοκράτες ήταν ενεργά μέλη της Αντίστασης ούτε, φυσικά, όλοι οι δεξιοί ή βασιλόφρονες συνεργάστηκαν με τον κατακτητή. Είναι χαρακτηριστικό ότι κορυφαία στελέχη του ΕΑΜ, αλλά και του ΕΛΑΣ δεν υπήρξαν ποτέ μέλη του ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Θυμίζουμε επίσης προς υπογράμμιση της ιστορικής αλήθειας ότι η πρώτη σοβαρή αντιστασιακή ενέργεια κατά των Γερμανών έγινε με την ανατίναξη τον Σεπτέμβριο του 1942 των γραφείων της φιλοναζιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ από τους αστικής προέλευσης «Κανελλοπουλικούς» του ήρωα αεροπόρου Κώστα Περρίκου. Και δεν είχε ενθουσιάσει καθόλου το ΚΚΕ, που τη χαρακτήρισε άκαιρη και άστοχη, φωτογραφίζοντάς τη στα όρια της προβοκάτσιας…
Σήμερα η καλλιέργεια των ίδιων διχαστικών στερεοτύπων (αριστεροί αντιστασιακοί – δεξιοί δωσίλογοι) εξυπηρετεί πάλι τις γερμανικές επιδιώξεις. Γιατί ο υπερτονισμός της δράσης των συνεργατών του εχθρού στη διάρκεια της Κατοχής φτάνει να έχει… καταπραϋντικό αποτέλεσμα στην ιστορική μνήμη για τα φρικιαστικά εγκλήματα των ίδιων των Γερμανών.
Με αφορμή την αποκάλυψη στο διαδίκτυο των 200 πατριωτών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του ’44 από τους Γερμανούς (στην πλειονότητα τους κομμουνιστές, αλλά όχι μόνο), ένας σύγχρονος ρεβιζιονιστής «αριστερός» ιστορικός, ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, προέταξε την καινοφανή θεωρία ότι οι ευθύνες των Γερμανών για αυτή την απρόκλητη σφαγή αμάχων που ονομάστηκε «πολεμικό αντίποινο» είναι… δευτερογενείς. Κατά την άποψη του συγκεκριμένου ερευνητή, τα ευπώλητα βιβλία του οποίου διαπνέονται από το στερεότυπο «πας μη αριστερός ίσον δωσίλογος», την κύρια ευθύνη για τις εκτελέσεις είχαν ο μακαρίτης (από το… 1941) Μεταξάς, που εκτόπιζε τους πολιτικούς του αντιπάλους, και η Βασιλική Χωροφυλακή, γιατί αυτή ανέλαβε τη φύλαξή τους. Όχι οι Γερμανοί που τους δολοφόνησαν.
Ας μην μπούμε στον κόπο ανάλυσης μιας τέτοιας λογικής που μοναδικό στόχο έχει τη διαιώνιση του διχαστικού τόνου σε μοτίβα (δεξιός – αριστερός, κομμουνιστής – δωσίλογος κ.λπ.), τα οποία ευτυχώς στην εποχή μας έχουν ξεθωριάσει.
Αναθεωρητές
Κακά τα ψέματα, αναθεωρητές της Ιστορίας υπάρχουν και από την άλλη πλευρά της υποτιθέμενης συντηρητικής παράταξης. Όπως ένας επίσης προβεβλημένος καθηγητής πανεπιστημίου, ο οποίος στο βιβλίο που έγραψε για την αντιστασιακή δράση της ΠΕΑΝ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο συλληφθείς (έπειτα από προδοσία) Κώστας Περρίκος λίγο πριν από την εκτέλεσή του… συγχώρεσε τους Γερμανούς και, τρόπον τινά, εξέφρασε ένα είδος κατανόησης για τη δύσκολη θέση τους! Η απίθανη αυτή θεωρία εδράζεται στην παντελώς αυθαίρετη ερμηνεία μιας επιστολής που ο Περρίκος λίγο πριν από τον τουφεκισμό του έστειλε στην οικογένειά του και στην οποία αναγκάστηκε να υιοθετήσει συμφιλιωτικές διατυπώσεις, ακριβώς για να προστατεύσει τους ανθρώπους του από αντίποινα.
Όλες αυτές οι χονδροειδείς διαστρεβλώσεις ή παρερμηνείες στόχο έχουν να… ξαναδιδάξουν στις νεότερες γενιές των Ελλήνων τη σύγχρονη Ιστορία, ιδωμένη μέσα από μια ανοσοποιητική ματιά, για να περάσουν στα μαλακά μέσα από εξωραϊσμούς και συμψηφισμούς (του τύπου «όλοι έκαναν ακρότητες»…) τα εγκλήματα των Γερμανών.
Και οι σημερινοί Γερμανοί είναι βέβαιο ότι τρίβουν τα χέρια τους. Γιατί όσο ξεθωριάζει το μέγεθος της εγκληματικής τους δράσης και της καταστροφής που συντέλεσαν στην πατρίδα μας τόσο αντιστοίχως ξεθωριάζει και το ζήτημα της οφειλής, το οποίοι κάποιοι σύγχρονοι πολιτικοί μας, πραγματικοί δωσίλογοι, εμφανίζουν ως «ξεπερασμένο»…
Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»
Κάνεις δεν είπε “πας μη κομμουνιστής… ίσον δοσίλογος” αλλά όλοι οι δοσίλογοι ήταν Μεταξικοί, βασιλικοί και δεξιοί. Οι οποίοι στην συνέχεια μεταπήδησαν από την αγκαλιά του Χίτλερ στην αγκαλιά του Τσώρτσιλ, όπως κάθε σωστός δοσίλογος,λαδέμπορας και “εθελοντής” ρουφιάνος που σέβεται τον εαυτό του. Και λίγα χρόνια αργότερα τα παιδιά τους, στήριξαν και την Χούντα. Τα εγγόνια τους φώναζαν “Βάστα Σόιμπλε” και “Γερούν γερά”.
Δεν αλλάζουν. Είναι στο dna τους να ζούν σκυφτοί.
Γιατί ζηλεύουτε… Η ψοφοδεξιά είχε τον ΕΔΕΣ. Δεν του πήρε κανείς τη δόξα. Συμμάχησε με τον Βελουχιώτη και τους δικούς του για τον Γοργοπόταμο, χόρεψαν και κυκλωτικό ελληνικό χορό το προηγούμενο βράδι της ανατίναξης, όπου τον έσερνε το χορό ο Εγγλέζος επιδιαιτητής, και μόλις ο Ζέρβας έγινε υπουργός θυμήθηκε την τάξη του, τους ψοφοαστούς, και άρχισε να φυλακίζει αβέρτα.
Πίκρα που τραβάτε ρε καψερά. Τρώτε μεγάλη ήττα αυτές τις μέρες. Σας έχει κοπεί η λαλιά. Ξέπνοοι όλοι. Ενώ σίγουρα υπάρχουν ράμματα για τη γούνα του ΚΚΕ, στην Πελοπόννησο, στη Μακεδονία, στη Μουργκάνα, δεν έχετε ούτε την ψυχραιμία να περιμένετε τουλάχιστον να ταυτοποιηθούν όλοι και τότε να “χυμήξετε” αν βρείτε καναν ‘κατσαπλιά’ τύπου Ορέστη και Μακαρόνα νά’χετε να λέτε.
Αλλά ούτε αυτό ήσασταν σε θέση να κάνετε. Ένας αριστερός καθάρισε τη ντροπή της σφαγής της Ελένης Παπαδάκη. Μάνο Ελευθερίου τον έλεγαν. Και το ίδιο το ΚΚΕ βέβαια φρόντισε να αποτινάξει από πάνω του εκείνο το άχθος αρούρης, γιατί ήταν το στίγμα βαρύ και η κατακραυγή διεθνής.
Μην παραπονιέστε λοιπόν. Η δύναμη αυτών των εικόνων είναι συντριπτική για τα ωμάκια σας… Οι 200 αυτοί ήταν του ΚΚΕ. Τελεία και παύλα.
Πιστεύει αλήθεια κανείς ότι οι σημερινοί νέοι διαβάζουν ή μάλλον ενδιαφέρονται για όλα αυτά;. Μια ελάχιστη μειοψηφία ίσως ασχολείται. οπότε μόνο κάτι περασμένης πολύ μάλιστα ηλικίας κοντά στον Άγιο Πέτρο θυμούνται ή είναι ακόμα πολιτικά κολλημένοι στο χθές στα κκουεδια.
Όλοι αυτοί με την ιδεολογία της woke παγκοσμιοποίησης κυριάρχησαν ιδεολογικά και πολιτικά μεταπολεμικά με έξωθεν προστασία. Αυτοί έγραφαν και γράφουν την ιστορία και όποια ανάγνωση αντίθετη είναι ναζιστικής έμπνευσης.
Τα τρία συστημικά κόμματα ουσιαστικά είναι στο ίδιο φάσμα της WOKE DEI πολιτικών.
Τίποτα εθνικό στο παρελθόν και στον μέλλον δυστυχώς. κανείς δεν μιλά για Ελλάδα Έλληνες και ελληνικά δίκαια και αν κάποιος του ξεφύγει τον κράζουν σαν εθνικιστή δηλαδή κατι βρώμικο και κακό να μιλάς Ενώ αν μιλάς για τους όπου γης άλλους πχ Παλαιστινίων Κουβανών Πακιστανών Σκοπιανών είναι καλοδεχουμενο.
Τελικά η καταστροφή του πραγματικού Ελληνισμού ήταν η δημιουργία της αποικίας.
Συγκρίνετε την οικονομική πολιτική μορφωτική δυναμική του Ελληνισμού πριν και μετά την δημιουργία του κρατιδίου. Σε όλη την Ευρώπη διέπρεψαν ενώ μετά εξολοθρεύτηκαν.
Η λύση μια για πάντα θα έλθει με την εφαρμογή τής πρότασης Κιτσίκη και τότε κάθε κατεργάρης θα πάρει ότι του αναλογεί
Μόνο που διαβάζεις σχόλια ότι οι “δωσίλογοι” ήταν Μεταξικοί και Βασιλικοί τόσο απλά, σε κάνει να καταλαβαίνεις γιατί αυτό το Έθνος είναι η τελευταία τρύπα της φλογέρας.
Ότι Βενιζελικοί Αξιωματικοί που κυνηγήθηκαν από τους Βασιλικούς, και πήραν την “εκδίκηση τους από το Κομμουνιστικό κόμμα, και τους Βασιλικούς που είχαν συμμαχήσει εναντίον του Βενιζέλου το 1922, δεν μπορεί να περάσει από το μυαλό τους.
Ότι στην Ελλάδα δεν πέτυχε το Κουμμουνισμός, λόγο της ιδιοκτησίας, δεν περνάει από το μυαλό του κατά φαντασία αγωνιστή των επιδομάτων, και τις σιγουριάς του Ελληνικού Δημοσίου που τρούποσε.
Μια χώρα που έχει μετατραπεί σε οικόπεδο από ένα πολιτικό απόστημα, που την ξεπουλάει σε τεμάχια, υπάρχουν ακόμη Έλληνες που ψάχνουν τον διχασμό για να έχουν λόγο ύπαρξης, όταν ο εχθρός με τους CEO ως Πρωθυπουργούς, έχει ρημάξει τον τόπο.
Υ.Γ. πόσοι Έλληνες που βγήκαν στην αντίσταση κατά των κατακτητών, γνώριζαν ότι η ηγεσία του ΚΚΕ θα καπέλωνε των αγώνα τους και θα ξεπούλαγε την Ελλάδα λόγο του εθνοδιεθνισμού που την διακατέχει;
πόσοι Έλληνες αγωνιστές στιγματίστηκαν για την συμμετοχή τους στο ΕΑΜ από τους διαχρονικούς μεταπράτες του Έθνους ως κουμουνιστές για να έχουν λόγο ύπαρξης ακόμη και οι εγκληματίες.
Έχει αναρωτηθεί κάποιος όλους αυτό΄ς τους κατά δήλωση τους αριστερούς και δεξιούς τι έκαναν εδώ και 16 χρόνια που η χωρά είναι αλυσοδεμένη σε παράνομα μνημόνια;
@Stratus η ιστορία δεν γράφεται με «ό,τι βολεύει» τον καθένα, ούτε με συμψηφισμούς που ξεπλένουν πολιτικές και ταξικές επιλογές.
Οι δοσιλογικές κυβερνήσεις, τα Τάγματα Ασφαλείας και ο κρατικός μηχανισμός που συνεργάστηκε με τον κατακτητή στελεχώθηκαν από συγκεκριμένες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Από το παλιό αστικό κράτος, τον μηχανισμό της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, το παλάτι, μεγαλοεπιχειρηματίες και ανώτερους αξιωματικούς που έβλεπαν ως κύριο εχθρό τον οργανωμένο λαό και το απελευθερωτικό του κίνημα. Αυτό δεν είναι «άποψη», είναι καταγεγραμμένο σε δίκες δοσιλόγων, σε αρχεία και στην ίδια τη μετεμφυλιακή κρατική συνέχεια που τους αξιοποίησε.
Το ότι υπήρξαν και βενιζελικοί αξιωματικοί που βρέθηκαν απέναντι στο λαϊκό κίνημα δεν αναιρεί τον βασικό χαρακτήρα της σύγκρουσης. Στον πόλεμο και στην Κατοχή δεν συγκρούστηκαν «οπαδοί του 1922» μεταξύ τους,συγκρούστηκαν δύο κόσμοι.
Από τη μία ο λαός που οργάνωσε τη μεγαλύτερη Αντίσταση στην κατεχόμενη Ευρώπη,
και από την άλλη οι δυνάμεις που είτε συνεργάστηκαν με τον κατακτητή είτε περίμεναν τους Άγγλους για να επαναφέρουν την παλιά εξουσία.
Η λεγόμενη «εκδίκηση» και τα εμφυλιοπολεμικά πάθη δεν προέκυψαν από το πουθενά. Ήταν η συνειδητή επιλογή της αστικής τάξης και των ξένων συμμάχων της να τσακίσουν ένα λαϊκό κίνημα που δεν χωρούσε στα σχέδιά τους για την επόμενη μέρα.
Όσο για τον αντικομμουνισμό περί «ιδιοκτησίας» και «δεν πέτυχε», η πραγματικότητα είναι ότι μετά την Απελευθέρωση χιλιάδες αγωνιστές φυλακίστηκαν, εκτελέστηκαν, εξορίστηκαν και αποκλείστηκαν από τη δουλειά και τη δημόσια ζωή. Αν ένα ρεύμα ηττήθηκε με στρατό, ξένη επέμβαση και τρομοκρατία, δεν είναι «απόδειξη» κοινωνικής αποδοχής του αντιπάλου.
Το ποιοι στιγματίστηκαν ως «κομμουνιστές» είναι επίσης γνωστό. Ανθρωποι που πολέμησαν τον κατακτητή μέσα από το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, την ώρα που άλλοι είτε έκαναν μαύρη αγορά είτε περίμεναν την επόμενη μέρα για να φορέσουν καινούρια στολή.
Και για να έρθουμε στο σήμερα, τα μνημόνια, η εκχώρηση πλούτου, οι κυβερνήσεις που λειτουργούν σαν διευθυντικά στελέχη επιχειρηματικών ομίλων δεν είναι αποτέλεσμα «ιδεολογικού διχασμού». Είναι αποτέλεσμα μιας οικονομίας και μιας εξουσίας που υπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Όσο αυτά μένουν στο απυρόβλητο, ο λαός θα πληρώνει τον λογαριασμό, είτε με δεξιές είτε με «αριστερές» ταμπέλες στη διαχείριση.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος αναμασά εμφυλιοπολεμικούς μύθους, αλλά με ποια πλευρά της ιστορίας και της κοινωνίας διαλέγει να σταθεί κανείς.
Με αυτούς που πλήρωσαν και πληρώνουν τα βάρη ή με αυτούς που τα φορτώνουν.