Περί φασισμού, ιδεοληπτικών τσαρλατάνων και επαγγελματιών-επιτήδειων κλεφτών

Του Strange Attractor

Τα έχω ξαναγράψει, αλλά δυστυχώς η τρέχουσα επικαιρότητα με ωθεί στο να επαναλαμβάνομαι, μπας και εμπεδώσουμε (όσοι, και αν με διαβάζουν) κάποιες σκληρές αλήθειες.

Αναφέρομαι στον «φασισμό», που ως χαρακτηρισμός αποτελεί εύκολη λύση για κάποιους (και καλά) «προοδευτικούς» συμπατριώτες μας, που διαφωνούν πολιτικά με κάποιους άλλους.

Δεν συμφωνείς με όσα πιστεύω; Είσαι φασίστας…

Μάλιστα, αν και ο «φασισμός» ως ιδεολογία και ως νοοτροπία, με όσα ιδιαίτερα  χαρακτηριστικά του, έχει εκδηλωθεί πλήρως σε «αριστερές-κομμουνιστικές» χώρες και καθεστώτα, εν τούτοις ακόμη και σήμερα ο κάθε αυτόκλητος «αριστερός» τον έχει ως καραμέλα, και τον πετάει δεξιά κι αριστερά εναντίων πολιτικών του αντιπάλων, ή έστω όποιων δεν του κάνουν το χατίρι να έχουν τις ίδιες δήθεν αριστερές ιδεοληψίες με αυτόν. 

Ακόμη και η αυτονόητη εκδήλωση αυτοάμυνας ενός «νοικοκύρη» απέναντι σε κάποιον ένοπλο διαρρήκτη, που απειλεί να τον σφάξει μέσα στο ίδιο του το σπίτι, χαρακτηρίζεται ως φασιστική! Εκεί φτάσαμε.

Και αυτό συμβαίνει διότι η λανθάνουσα αριστερή ιδεολογία, σε συνδυασμό με τον φασισμό του 21^ου αιώνα, την πολιτική ορθότητα δηλαδή, που κυριαρχούν στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, και που την καλλιεργεί και η «γαλάζια γλίτσα» του Κυριάκου για τα ψηφαλάκια, έχουν καταστήσει την όποια αντίδραση στην εγκληματικότητα και την παραβατικότητα ως συνώνυμο του ρατσισμού, του φασισμού, κ.ο.κ.

Άσχετα αν στα «αριστερά» και «σοσιαλιστικά» καθεστώτα τα οποία θαύμαζαν και θαυμάζουν οι σύγχρονοι γιαλαντζί αριστεροί μας, η όποια παραβατικότητα πατάσσονταν και συνεχίζει να πατάσσεται με ιδιαίτερη ορμή και αποτελεσματικότητα.

Εκτός και αν η ΕΣΣΔ παλιότερα, και  η Β. Κορέα, η Κούβα, ή η Κίνα σήμερα δεν είναι σοσιαλιστικές χώρες και τα έχω μπερδέψει στο μυαλό μου.

Από τον Β’Π.Π. και μετά ο όρος «φασισμός» και ο χαρακτηρισμός «φασίστας» έχουν χάσει την αρχική και πραγματική τους σημασία, και έχουν καταστεί συνώνυμα του αυταρχικού, του τραμπούκου, του πολεμοκάπηλου, κλπ. Με αποτέλεσμα να τον χρησιμοποιεί ο κάθε πολιτικά αγράμματος Μήτσος, ή η κυρά Σούλα στο κομμωτήριο, χαρακτηρίζοντας όποιον δεν συμβαδίζει με τις δικές τους ελλιπείς και συχνά ηλίθιες απόψεις.

Βγείτε στο δρόμο, και ρωτήστε κάποιον τυχαίο, ακόμη και εγγεγραμμένο μέλος του κόμματος της Ζωζώκας, ή του Κεν Κάσελ, τι πραγματικά σημαίνει φασισμός, κι αν το βρει ελάτε να με φτύσετε.

Για όσους όμως γνωρίζουν, φασισμός σημαίνει συντεχνιασμός, κορπορατισμός. Σημαίνει ιδιοτελείς ομάδες. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.

Έχει να κάνει με τα ρωμαϊκά fasces, τα δεμάτια σταχιού, και τα ραβδιά, που το καθένα από μόνο του σπάει εύκολα, αλλά όταν είναι δεμένα μεταξύ τους, δεν σπάνε με τίποτα. 

Από κει, και από τα fasci (ομάδες, συντεχνίες) προέρχεται και ο πραγματικός φασισμός, που πρώτος λάνσαρε ο Μουσολίνι ως ιδεολογία. 

Άσχετα με το πώς εξελίχθηκε, και με το ποιες ιδιότητες και σημασίες του αποδίδουμε σήμερα. 

Κορπορατισμό ονομάζουμε την ιδεολογία που θέλει την κοινωνία να οργανώνεται μέσα από συντεχνίες, αγροτικές, εργατικές, επιστημονικές, κλπ. στη βάση των κοινών τους συμφερόντων.

Ισχύς, δηλαδή, εν τη ενώσει. Τόσο απλά.

Σας θυμίζει κάτι; Σας θυμίζει μήπως το Πασόκ της πλέριας δημοκρατίας, τους Φωτόπουλους, τους Σταμουλοκολάδες, τους Λουράνδους, τους Παναγόπουλους,  και άλλους τέτοιους αγωνιστές του φωτός, που σήμερα δηλώνουν όλοι αριστεροί δημοκράτες και παρακαλάνε να επιστρέψει ο Αλέξης (μαζί με τον Πάντζα άραγε;) για να μας ξανασώσει;

Αν τους πείτε ότι είναι φασίστες θα το δεχτούν;

Ο όρος φασίστας λοιπόν έχει ξεφύγει από την αρχική του σημασία, ή αυτήν που του αποδίδει η πολιτική επιστήμη, και χρησιμοποιείται προσβλητικά απέναντι σε ανθρώπους, οργανώσεις, θεσμούς, ομάδες κ.ά. που σε καμιά περίπτωση δεν είναι ούτε θεωρούν τους εαυτούς τους φασίστες… και όμως.

Σε γενικές γραμμές, ο μέσος άνθρωπος χαρακτηρίζει φασίστα εκείνον που θεωρεί αυταρχικό, ή ένα καθεστώς που εκδηλώνει αυταρχικότητα, που δεν επιδεικνύει ανοχή στη διαφορετικότητα, και που προσομοιάζει με δικτατορία.

Το περίεργο είναι ότι οι πρώτοι που χρησιμοποιούν τον όρο είναι οι «αριστεροί» που λέγαμε, και οι οποίοι μεγάλωσαν θαυμάζονταν τα αριστερά καθεστώτα που όμως στη βάση τους ήταν άκρως φασιστικά με την έννοια της καταστολής και της αυταρχικότητας.

Όπως έγραψε ο George Orwell το μακρινό 1944, «ο χαρακτηρισμός φασίστας δεν έχει πια κανένα νόημα, αφού τον χρησιμοποιούν εναντίον αγροτών, μαγαζατόρων, κυνηγών, ταυρομάχων, επιτροπών, ομοφυλόφιλων, αστρολόγων, φεμινιστριών, κυνόφιλων, και γενικά οποιουδήποτε… εκτός από έναν μικρό αριθμό πραγματικών φασιστών, ο όρος αυτός δεν ισχύει σε καμιά περίπτωση, και θα μπορούσε να αντικατασταθεί απλά από τον όρο τραμπούκος».

Πόσο μπροστά ήταν ο συγκεκριμένος συγγραφέας, που μεταξύ άλλων είχε πει το ολόσωστο (αν θυμάμαι καλά) «μεταξύ πολιτικής ελευθερίας και ασφάλειας, ο μέσος πολίτης πάντα θα επιλέγει την ασφάλεια»…

Ή για να το φέρω στα σημερινά, όταν ο μέσος Έλληνας  τρέμει να βγει από το σπίτι του μην τυχόν τον σφάξουν Αλγερινοί πρόσφυγες πολέμου (την ώρα που η Αλγερία ΔΕΝ έχει πόλεμο), ή φοβάται να κοιμηθεί το βράδυ μην τυχόν και τον σιδερώσουν στον ύπνο του Γεωργιανοί «παλιννοστούντες», τι νόημα έχει η δυνατότητα και η ελευθερία να λέει όποια πολιτική παπάντζα του κατέβει, ή να γράφει ό,τι θέλει στα σόσιαλ μύδια;

Ας μας απαντήσει ο πούρος σοσιαλιστής Παρασκευόπουλος, ο νόμος του οποίου έκανε το μεγαλύτερο κακό στη κοινωνία μας… μεγαλύτερο κακό θα έλεγα κι απ’ όλα τα μνημόνια μαζί.

Τι θα επιλέξει λοιπόν ο μέσος πολίτης;

Τέλος πάντων, συνεχίζουμε με τα περί φασισμού… 

Κάποιοι θεωρητικοί πιστεύουν πως φασισμός είναι εκείνο το σύστημα μέσα από το οποίο η κυβέρνηση αφήνει (ως επίφαση) τα μέσα παραγωγής στα χέρια ιδιωτών, με την ίδια όμως να ελέγχει σχεδόν τα πάντα μέσα από αυστηρή ρυθμιστική νομοθεσία και εξαντλητική φορολόγηση. Κρατισμός στο έπακρο, με την επίφαση πάντα της καπιταλιστικής ελευθερίας. Ένα είδος εναλλακτικού, πιο ήπιου, κομμουνισμού δηλαδή. Ή αλλιώς, θα είναι κάτι σαν κομμουνισμός, αλλά δεν θα είναι, αφού θα νομίζετε ότι είστε ελεύθεροι…

Και έτσι ερχόμαστε στον όρο «αριστερός φασισμός», που λάνσαρε από τους πρώτους ο Habermas, για να αποστασιοποιήσει τη Σχολή Φρανκφούρτης (από την οποία είχε επηρεαστεί) από τη βία και τον απολυταρχισμό της άκρας αριστεράς, και της αριστερής τρομοκρατίας που άρχισε να ευδοκιμεί στο δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα.

Τα τελευταία χρόνια ο όρος χρησιμοποιείται διεθνώς για να περιγράψει τις περίεργες και ανίερες συμμαχίες αριστερών και δεξιών (βλ. συριζανέλ), μέσα από τις οποίες κάποιοι δήθεν αριστεροί κυβερνούν με θέσεις που περισσότερο σε ακροδεξιούς ταιριάζουν παρά σε αυτούς.

Με αποτέλεσμα οι σύγχρονοι αυτοί μαϊμού αριστεροί (βλ. Σύριζα, κ.ά), που κατακεραυνώνουν τον φασισμό (στα λόγια) να χαρακτηρίζονται από την πολιτική επιστήμη ως «νεοβάρβαροι», «ερυθροφασίστες», κλπ.

Κάτι που δεν φτάνει ποτέ μέχρι τον ημιμαθή ψηφοφόρο τους, που συνεχίζει να χειροκροτεί και να τους ψηφίζει, αγνοώντας τι ακριβώς πρεσβεύουν, αρκεί που του χαϊδεύουν τα αφτιά με αριστερές κορώνες, και του υπόσχονται επιδόματα… άσχετα αν τσεκούρωσαν συντάξεις και μισθούς, και συγκυβέρνησαν με τον μπατριώτη ακροδεξιό (στα λόγια) Πάνο…

Άβυσσος η ψυχή του Έλληνα ψηφοφόρου… που τον Σεπτέμβρη του ’15, μετά τα κάπιταλ κοντρόλς, την παραλίγο βουτιά στο κενό με τον Δρα Μπαρουφάκη στο πηδάλιο,  και τις ουρές στα ΑΤΜ,  έδωσε ξανά μανά ένα 35% στον Αλέξη για να συνεχίσει να μας σώζει.

Ο ίδιος λαός που πριν από 2 χρόνια έδωσε 41% στη βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στη διαφθορά κυβέρνηση του «ανέμελου γόνου», a.k.a. Mr. Bean!

Συνεχίζω το κατηφορικό αυτό παραλήρημα…

Ο φασισμός δεν χρειάζεται επανάσταση για να εγκαθιδρυθεί, όπως ο κομμουνισμός (κατά Μαρξ). Οι πραγματικοί φασίστες εκλέγονται, όπως εκλέχτηκαν οι Μουσολίνι και Χίτλερ. Και στη συνέχεια, επειδή απεχθάνονται τη δημοκρατία και την εκπροσώπηση, κάνουν τα πάντα για να την καταργήσουν (βλ. Μουσολίνι και Χίτλερ).

Εν κατακλείδι, ο πραγματικός φασισμός είναι μια σκληρή μορφή καπιταλισμού όπου όλη η δύναμη βρίσκεται στα χέρια του αυταρχικού κράτους μέσω των ελεγχόμενων από αυτό συντεχνιών.

Ο πραγματικός όμως φασισμός είναι κάθετα εναντίον του μαρξισμού, του κομμουνισμού, του αναρχισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, των οικολόγων, του κοινοβουλευτισμού, των κομμάτων, κ.ο.κ.

Πρόκειται για ένα καιροσκοπικό συνήθως ακροδεξιό πολιτικό αφήγημα, που δίνει μεγάλη έμφαση στον εθνικισμό και στον πατριωτισμό, οι οποίοι αποτελούν εργαλείο χειραγώγησης εκ μέρους του καθεστώτος, το οποίο όποιος το πολεμά χαρακτηρίζεται προδότης.

Σε πραγματικά φασιστικά καθεστώτα η κρατική προπαγάνδα είναι μονοπωλιακή, και συνεχώς προειδοποιεί τον λαό για ξένους εχθρούς που τον επιβουλεύονται, ενώ τον διατηρεί σε συνεχή εγρήγορση για εσωτερικούς εχθρούς, πέμπτες φάλαγγες, Εβραίους, Μασόνους, ξένους πράκτορες, κλπ.

Παράλληλα, χαϊδεύει τα αφτιά της μεσαίας τάξης, προειδοποιώντας για τις απειλητικές διαθέσεις των χαμηλών και φτωχότερων τάξεων, ενώ διατηρεί και ως μόνιμη απειλή τη «λαθρομετανάστευση», η οποία απειλεί τόσο τις παραδόσεις, όσο και τον κοινωνικό ιστό μιας χώρας.

Και σε αυτό το σημείο ο φασισμός έρχεται και δένει με τον γνήσιο μαρξισμό, αφού και ο ίδιος ο Κάρολος κατηγορούσε τους λαθρομετανάστες της εποχής του ως σαμποτέρ του προλεταριάτου, μιας και τους χρησιμοποιούσαν τα «αφεντικά» για να κρατάνε χαμηλά τα ημερομίσθια…

Βέβαια ο Κάρολος τα είχε και με τους δημοσίους υπαλλήλους, τους οποίους χαρακτήριζε «βδέλλες» και «παράσιτα», αλλά άντε να το πεις αυτό σε κανέναν «μαρξιστή» συριζαίο αφισοκολλητή, που δηλώνει επαναστάτης και αντισυστημικός, όντας υπάλληλος του δημοσίου… θα σε πει φασίστα! Τέτοια φασιστικά χαρακτηριστικά λοιπόν, όπως τα παραπάνω, διαθέτουν ή διέθεταν και ουκ ολίγα αριστερά καθεστώτα, με τον Friedrich Hayek να γράφει τη δεκαετία του 1940 με αφορμή τον ναζισμό, ότι ο σοσιαλισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός είχαν κοινές πολιτικές ρίζες, σημειώνοντας πως «ο φασισμός είναι το ανώτερο στάδιο που ακολουθεί τον κομμουνισμό, όταν εκείνος αποδεικνύεται ως μια πλάνη», ή κάπως έτσι αν τα θυμάμαι καλά, μιας  και πάνε πολλά χρόνια από τότε που όλη μέρα διάβαζα τέτοιες (βαριές) θεωρίες.

Προς το παρόν, ζούμε σε καθεστώς υπαρκτού μητσοτακισμού, και παρασιτικού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού (προσοδοφόρου μόνο για τους φίλους εργολάβους της Οικογένειας) στα πλαίσια της κληρονομικής τηλεοπτικής δημοκρατίας,  και αν δεν ήταν η ΕΕ τότε επί Σύριζα, η ανερμάτιστη κομπανία που κατέλαβε το Μαξίμου (με εκλογές) σίγουρα θα είχε προχωρήσει το «φασιστικό» της όραμα αρκετά βήματα πιο μπροστά.

Ευτυχώς όμως, χάρη στην ιστορική μας τύχη (ο Ολάντ είχε πει πως δεν μπορούμε να διώξουμε τον Πλάτωνα από την Ευρώπη) γλιτώσαμε από όσα μας ετοίμαζαν οι Πολάκηδες και οι Στρατούληδες, αλλά πέσαμε στα δίχτυα των γαλάζιων ακρίδων…

Από τους ανερμάτιστους ιδεοληπτικούς τσαρλατάνους, στους επαγγελματίες και επιτήδειους κλέφτες.

Ο αέναος κύκλος της Ελλάδας. Η μοίρα μας…

Μια ζωή ακροβατούμε πάνω από τον γκρεμό, διανύοντας ένα τρίχινο γιοφύρι.

Τι μέλλει γενέσθαι από τούδε και στο εξής;  

Κανείς δεν ξέρει, οπότε απλά προσδενόμαστε και περιμένουμε…