Η κινηματογραφική ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή ξεκίνησε να συζητείται ως καλλιτεχνικό γεγονός και εξελίχθηκε σε αμιγώς πολιτικό. Η τεράστια απήχηση που έχει στο κοινό και τα συναισθήματα που γεννά η παρακολούθησή της σίγουρα εδράζονται στις σκηνές, στους διαλόγους, στα σκηνικά, στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, στη φωτογραφία, στη μουσική και την επιλογή των πλάνων. Ωστόσο, υπάρχει και κάτι περισσότερο από τα παραπάνω που εκδηλώνεται στις συνειδήσεις των θεατών: υπάρχει έλλειμμα ηγεσίας στην Ελλάδα και γενικότερα στον Ελληνισμό και η ταινία μας το θυμίζει.
Στους Έλληνες που παρακολουθούν την ταινία φαντάζει σχεδόν εξωπραγματικό που υπήρξε ηγέτης που έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε για την Ελλάδα και δεν τη λεηλάτησε. Η κοινή γνώμη έχει… ξεσυνηθίσει να διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας και του έθνους προσωπικότητες με πατριωτικά αισθήματα, ανιδιοτελείς, καταρτισμένοι, με διεθνή ακτινοβολία και απαρασάλευτη ελληνικότητα. Αυτό που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες είναι το σύστημα που δολοφόνησε τον Καποδίστρια και πολεμά λυσσασμένα κάθε πολιτικό ή ιδιώτη που θέλει να βαδίσει στα χνάρια εκείνου του σπουδαίου ηγέτη.
Στην Ελλάδα κυβερνά ο κοτζαμπασισμός, βασιλεύουν η κλεπτοκρατία και ο νεποτισμός και είναι ακλόνητη στη θέση της η ξενοκρατία. Αυτά δεν είναι μυστικά. Δεν μπορούν να τα κουκουλώσουν ή να τα ωραιοποιήσουν (τουλάχιστον για μεγάλο χρονικό διάστημα) τα προπαγανδιστικά τρικ που σκαρφίζονται οι εισαγόμενοι επικοινωνιολόγοι και τα καλοταϊσμένα συστημικά ΜΜΕ. Ο λαός ξέρει πού ζει και μπορεί να αποδώσει τα του καίσαρος τω καίσαρι. Οι «καίσαρες» των ημερών μας είναι εκείνοι που χρεοκόπησαν την πατρίδα, μείωσαν τον πληθυσμό, εξευτέλισαν το έθνος και γεμίζουν πόλεις και χωριά με ισλαμιστές λαθρομετανάστες. Τα κάνουν όλα τούτα, συνεννοούμενοι αδιάκοπα με ξένες δυνάμεις και ντόπιους νταβατζήδες και θησαυρίζουν.
Οι Έλληνες, που δεν έχουν σκοπό να σβήσουν από τον χάρτη των ζώντων και δρώντων εθνών, δεν επιθυμούν τη διαιώνιση αυτής της νοσηρής κατάστασης. Θέλουν ηγέτη όπως ήταν ο Καποδίστριας. Γι’ αυτό η ταινία που φέρει το όνομα αυτού του ηγέτη έγινε τόσο θερμά αποδεκτή από το κοινό.
Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»
Όταν η εθνικιστική παράκρουση (ενίοτε παραλήρημα) παρουσιάζεται ως πολιτική πρόταση.
Η δεξιά( και ακροδεξιά) να υποστηρίζουν με κάθε τρόπο το Ουκρανικό καθεστώς, το οποίο ενθαρρύνεται και καθοδηγείται από τους Άγγλους στο πόλεμο έναντι της Ρώσιας, η δε τελευταία να έχει οριστεί ως ο υπαριθμόν ένα εχθρός της Δύσης, με την οποία Ρωσία η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο( με συμμάχους εννοείται και τους άγγλους), και από την άλλη να νοσταλγούν τη προσωπικότητα του δολοφονημένου από τους άγγλους Καποδίστρια που εστάλη στην Ελλάδα με εντολή του Τσάρου της Ρωσίας, αναγνωρίζοντάς τον ως τον μόνο πολιτικό από καταβολής ελληνικου κράτους που προσπάθησε να το οργανώσει ερχόμενος αντιμέτωπος με τον εγχώριο κοτσαμπασισμό(βλ μητσοτακισμό) .Αν εσείς διακρίνετε κάποιο ορθολογισμό σε όλα αυτά…
ΤΕΛΕΙΟ
Δεν ξεθώριασε η πατριωτική του λάμψη, ούτε οι ικανότητες του, όμως δημιουργεί συνειρμούς άσχημους για τα ανθρωπάκια που μας πλασάρονται ως ηγέτες χωρίς να διαθέτουν καμία ηγετική ικανότητα.
Γιαυτό και δέχεται ανηλεή επίθεση, από αυτά τα ανθρωπάκια.
Θυμήθηκα τον υπερεκτιμημένο Άδωνι όταν παρουσίαζε με τη σοφή Αλτάνη τον μύθο του σπηλαίου του Πλάτωνα.
Εκεί στιγμάτισε τη συμπεριφορά των δεσμωτών, μιλούσε για αλήθεια και για τον αγώνα που απαιτείται για να εγκαταλήψει κάποιος το σκοτάδι και να οδεύσει προς φως.
Τώρα δίδαξε σκοταδισμό, δεν έπρεπε να χρηματοδοτηθεί η ταινία, αναπόφευκτο ήταν πως οι πολίτες θα έκαναν τη σύγκριση του κυβερνήτη με τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη.
Δεν χρειάζεται να μιλήσω για τη σύγκριση, αν χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα εκπροσώπους του ζωικού Βασίλειου. Έχουμε το λιοντάρι και τον γδυνοσάλιαγκα.
Πάλι δεν χρειάζεστε να πω ποιος θα συμβολίζεται με τον σαλίγκαρο.
Είναι μια ταινία που απογοήτευσε αρκετούς αριστερούς. Άρα κάτι σωστό θα λέει.
Ρου.
Δεν υφίσταται αριστερά, ούτε κεντροδεξιά, υπάλληλοι και μπροστινοί των διεθνών τραπεζιτών είναι.