Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Η απεργία πείνας και δίψας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του 22χρονου Ντένις, ενός από τα 57 θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη, δεν είναι απλώς μια πράξη απόγνωσης. Είναι μια κραυγή που κάθε μέρα θα δυναμώνει. Ένα ξύπνημα συνείδησης και υπενθύμιση ότι ακόμα κι ένας μόνο άνθρωπος, μέσα από την προσωπική του θυσία, μπορεί να γίνει η σπίθα που θα ανάψει τη φλόγα της αλλαγής.
«Εγώ δεν πρόκειται να φύγω από εδώ. Θα μείνω μέχρι τέλους» δηλώνει ο ίδιος έξω από τη Βουλή. Και δείχνει ότι το εννοεί. Δεν έχει τίποτα να χάσει πια, κι αυτό τον καθιστά αφοπλιστικά επικίνδυνο για μια εξουσία που βασίζεται στην αδιαφορία και τη συγκάλυψη. Η Πολιτεία είτε θα αναγκαστεί να δεχτεί το αίτημα για εκταφή της σορού του παιδιού του -και τότε θα αποκαλυφθεί από τι πραγματικά πέθανε- είτε θα ρισκάρει τον θάνατο ενός χαροκαμένου πατέρα μπροστά στον ναό της δημοκρατίας. Και στις δύο περιπτώσεις, ο χαμένος είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Σε μια εποχή που η δυσπιστία απέναντι στο σύστημα και στους θεσμούς έχει γιγαντωθεί και η αδράνεια γίνεται καθολική, η απόφαση ενός πατέρα να αγωνιστεί με το ίδιο του το σώμα γίνεται σοκ στο συλλογικό μούδιασμα – και δεν πρέπει να υποτιμάται καθόλου.
Η Ιστορία έχει δείξει πως οι απεργίες πείνας είναι ίσως η πιο σιωπηλή, αλλά και πιο ισχυρή μορφή αντίστασης. Όταν η πολιτική αντιπαράθεση είναι ανέμπνευστη, όταν κόμματα και θεσμοί παραλύουν, τότε η ατομική θυσία, με αφορμές διαφορετικές κάθε φορά, καταφέρνει να κλονίσει και να ανατρέψει κυβερνήσεις και καθεστώτα.
Χωρίς να επιχειρούμε εύκολες συγκρίσεις, οι περιπτώσεις του Μπόμπι Σαντς, που έγινε σύμβολο ελευθερίας στη Βόρεια Ιρλανδία το 1981, του Γκάντι, που με τις απεργίες πείνας επιτάχυνε τη νίκη επί της βρετανικής αποικιοκρατίας, των φοιτητών που έριξαν το καθεστώς του Χότζα στην Αλβανία το 1990 και της Μαρίας Γκουέρα, που αμφισβήτησε ανοιχτά τη δικτατορία του Πινοσέτ το 1986 στη Χιλή, είναι ενδεικτικές της ισχύος που μπορεί να κρύβει η ατομική αντίσταση.
Για «δικτατορία» στην Ελλάδα έκανε λόγο από την πλευρά της χθες η Μαρία Καρυστιανού, ενώ η κοινωνία ήδη βράζει, όσο κι αν οι φτιασιδωμένες δημοσκοπήσεις προσπαθούν να το κρύψουν. Παρά ταύτα, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση αδυνατεί να μετουσιώσει την οργή σε πολιτικό αποτέλεσμα και να οδηγήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη στην πτώση. Και η απεργία του Π. Ρούτσι έρχεται σε μια συγκυρία που δείχνει καθαρά ότι η δύναμη δεν ανήκει αποκλειστικά σε όσους κατέχουν θεσμικούς ρόλους. Ανήκει και σε εκείνους που τολμούν να σταθούν απέναντι στην αδικία με μόνο όπλο το σώμα τους.
Οι στιγμές μπορεί να αποδειχθούν ιστορικές. Κι ένας απεργός πείνας να πετύχει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτό που δεν είναι σε θέση να κάνουν τα κόμματα: όχι απλώς να φέρει στο φως όσα κρατιούνται στο σκοτάδι, αλλά και να ρίξει εν τέλει μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Θα συμβεί κάτι τέτοιο; Η απάντηση ίσως κρύβεται ήδη σε μια κουβέρτα απλωμένη έξω από τη Βουλή.
Γενικώς, η κατάσταση είναι προβληματική μέχρι το μεδούλι. Πρωτίστως, ο άνθρωπος να βρει το δίκιο του. Το αυτονόητο ζητάει. Σε αυτή την χώρα έχουν ξεφτιλιστεί όλα. Ο κόπος μας ξεφτιλίζεται από τα κοράκια της κομματοκρατίας, οι ζωές μας χάνουν την αξία τους, το δημογραφικό επιτίθεται όπως η φύση, και όλα γίνονται τάβλι στον καφενέ.
Ακόμα και σήμερα υπάρχει κόσμος που δεν καταλαβαίνει τίποτα..
Ότι έχουν εκτροχιαστεί οι θεσμοί.
Εν τέλει, καλό αγώνα στον άνθρωπο είμαστε μαζί του.
Μαζί με τον πόνο του.
Εμπνέει, μακάρι να νικήσει.
Να ντρέπονται οι κυβερνώντες, αλλά από ντροπή ή μετάνοια δεν έχουν ο κόσμος θα εκφράζει με έντονο τρόπο την ιερή αγανάκτηση του, που ομολογουμένως ξεβολεύει την σαπίλα.
Να μεταφερθεί αμέσως. Μαγαρίζει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ασεβεί, πολύ ήπια διατύπωση, στο αίμα που χύθηκε για να είμαστε ελεύθεροι.
Και γίνεται εστία βρώμας και κατάληψης για όλο το σκουπιδαριό αναρχοαπλύτων και φρηπαλεσταιν.
Τα Τέμπη ήταν ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ, όχι απελευθερωτικός πόλεμος.
Σκότωσαν την πίστη μας δικαιοσύνη, πιστεύουμε πως χάσαμε κάθε έννοια δικαίου στην κοινωνία μας.
Η δικαιοσύνη μαζί με την υγεία αποτελούν τη βάση της ευμάρειας των πολιτών, όπως δίδαξε ο Αριστοτέλης και αποτελεί το επίγραμμα στο ναού του Απόλλωνα στη Δήλο.
Η αλήθεια αντιστράφηκε.
Οι λειτουργοί του κράτους ίσως δεν έπραξαν το καθήκον τους.
Η προπαγάνδα προσπαθεί να μας πείσει πως το ψεύδος αποτελεί την αλήθεια.
Έστειλαν στους γονείς κλειστά φέρετρα με απαγόρευση ανοίγματος, ενώ όλα τα πιστοποιητικά είχαν την ίδια αιτία θανάτου, πρακτικά αδύνατο σε σύγκρουση τρένων με πρόκληση πυρκαγιάς.
Δηλαδή ρε φωστήρες, πρώτα άναψε φωτιά, κάηκαν οι επιβάτες και μετά έγινε η σύγκρουση ;
Το δε υλικό καύσης τι ήταν;
Ως γνωστόν, μπύρες και λαμαρίνες δεν καίγονται, ενώ τα λάδια δεν καίγονται και σε καμία περίπτωση δεν δημιουργούν την πυρόσφαιρα που είδαμε, απλή χημεία είναι.
Ακούστηκαν φωνές θυμάτων μετά τη σύγκρουση, άρα πέθαναν άνθρωποι σε διαφορετικό χρόνο, τότε όμως υπήρχαν διαφορετικές συνθήκες (σύγκρουση – πυρκαγιά μετά), πως όμως για όλους αυτούς τους θανάτους δόθηκε η ίδια αιτία στα πιστοποιητικά από την αρμόδια κρατική υπηρεσία ;
Μήπως τελικά δεν έγινε καμία εξέταση;
Εάν δεν έγινε καμία εξέταση, μήπως έχει δίκιο ο γονέας που αμφισβητεί και το περιεχόμενο του σφραγισμένου φερέτρου που παρέλαβε για να κάνει την ταφή του παιδιού του;
Κατέστρεψαν και τα δείγματα βιολογικού υλικού χωρίς ανάλυση, με ποια ίσως αιτιολογία ;
Πλήθος τα ερωτήματα που θα μπορούσαν ακόμη να τεθούν, οι συγγενείς και η κοινωνία αμφισβητούν τις αρχές, αλλά και την ακεραιότητα της ίδιας της δικαιοσύνης.
Λύση αποσυμπίεσης υπάρχει, ας δώσουν στον γονέα την δυνατότητα εκταφής για εργαστηριακές εξετάσεις.
Εφόσον οι υπηρεσίες έπραξαν το καθήκον τους, δεν πρόκειται να βρεθεί τίποτα διαφορετικό από ό,τι έχει ήδη πιστοποιηθεί.
Η απαγόρευση εκταφής από τη δικαστική αρχή, διχάζει την κοινωνία και ενσπείρει αμφιβολίες για την ύπαρξη κράτους δικαίου στην Ελλάδα, με τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αφήστε λοιπόν τη δικαιοσύνη να δώσει την έγκριση εκταφής.
Πλανώνται και τα ερωτήματα:
Προσπαθούν κάτι να κρύψουν ;
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, γιατί παρενέβη σε ένα δυστύχημα κάνοντας μάλιστα και αντιφατικές δηλώσεις ;
Γιατί δεν ρίχνουν άπλετο φως για να ξεσκεπαστούν έτσι όσοι χτίζουν πολιτικές καριέρες με αφορμή το δυστύχημα (λόγια του πρωθυπουργού).
Το σύνολο του κυβερνητικού στρατοπέδου δεν μπορεί να αποτελείται μόνο από άνους, μήπως τελικά κρύβεται κάτι ;
Tα Τεμπη ήταν προμελετημένο Εγκλημα.
Λέει αλήθεια η κυβέρνηση ;
Αν ναι, ας αφήσει τη δικαιοσύνη να επιτρέψει την εκταφή, δεν θα βρεθεί τίποτα παραπάνω από το κυβερνητικό αφήγημα.
Αν δεν επιτρέψουν την εκταφή σημαίνει πως κρύβουν την αλήθεια και φοβούνται τα ευρήματα.
Ντροπή στην ηγεσία της ΝΔ, κατάντησε σταλινικό πολιτικό κόμμα.
Λίγα τα ψωμιά σας νεοδημοκράτες, θα έχετε τη μοίρα του ΠΑΣΟΚ με το Γιωργάκη.
Θίξατε τα παιδιά και τις οικογένειες μας.
Βλάψατε όλους τους έλληνες.
Δυστυχώς δουλεύετε μόνο για τους κλέφτες του δημοσίου χρήματος.
Τα Τεμπη ειναι το εγκλημα μιας μαφίας που ανηκει στην οικογενεια Μητσοτακη και Καραμανλη
Επισης να μας πουνε ποιος ηταν ο λαθρεμπορας για τον οποιο μεταφερανε Ξυλολιο και Υδρογοναθρακες παρανομα
απο την μια ακρη της Ελλαδας στην αλλη. Το μπαζωμα δεν εκρυψε τιποτα και το Γενικο Χημειο του κρατους οπως ηταν φυσικο
το αποκαλυψε. Αλλά μια 1 μέρα μετά το αρον αρον κλεισιμο της δικογραφιας.
Κυριάκο
Φρόντισε να μην πάθει τίποτα ο πατέρας, αυτό θα είναι η τελευταία σταγόνα για να ξεχυλίσει το ποτήρι της οργής.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι σκληροτράχηλοι με ακέραιο όμως αξιακό σύστημα, ο ίδιος δεν πρόκειται να κάνει πίσω.
Μην τον συγκρίνεις με τους Λάκηδες που γνώρισες στο κολέγιο, διαφέρει, πιστεύει απόλυτα στο αξιακό του σύστημα που βρίσκεται απέναντι στο woke δικό σου.
Αυτός πέρασε δια πυρός και σιδήρου στη ζωή του, ως υπέρτατη αξία θέτει την οικογένεια του, αυτή που χλεύασαν όσοι κουκούλωσαν τα Τέμπη.
Έχυσε ιδρώτα για να δει το γιο του ισάξιο με τα προικισμένα ελληνόπουλα, το κατάφερε, όμως η κυβερνητική σου ανικανότητα του έκοψε πρόωρα το νήμα της ζωής του.
Είχες και την αυθάδεια να τον λοιδωρήσεις και επιπλέον να αντιστρέψεις την αλήθεια προσβάλλοντας έτσι και τη μνήμη του.
Περιέπλεξες τα γεγονότα Κυριάκο, προφανώς για συγκάλυψη, έφτασε ο καιρός να μπλέξεις.
Δώσε την κατάλληλη εντολή, αξίζει τις απαντήσεις αυτός ο πατέρας.
Δεν κάμπτεται, πιστεύει στο δίκιο του, εσύ πρέπει να υποχωρήσεις μπροστά στο πένθος του.
Υπάρχει φόβος να ξεκινήσει η έκρηξη του κόσμου.
Όπως είδες και στις συγκεντρώσεις των οικογενειών ο κόσμος πιστεύει στη συγκάλυψη από την κυβέρνηση σου.
Έμπλεξες Κυριάκο.