Στο Nightcrawler ένας νεαρός αρχίζει να μαζεύει νυχτερινά πλάνα με περιστατικά βίας για έναν τηλεοπτικό σταθμό και σταδιακά κάνει όλο και πιο ακραία πράγματα για να πετύχει. Πρόκειται ίσως για τη μόνη ταινία με αντιπαθέστατο πρωταγωνιστή που μου άρεσε. Κι αυτό γιατί μέσα από τον κύριο χαρακτήρα ο σεναριογράφος σατιρίζει με ιδιοφυή, καυστικό τρόπο όλες τις μπαρούφες περί management και marketing που ακούγονται από τα στόματα των ‘ειδικών’ για να σε πείσουν ότι το οικονομικό σύστημα λειτουργεί μια χαρά και αν ακολουθήσεις ορισμένους κανόνες θα προκόψεις. Δείτε π.χ. τη σκηνή όπου ο Μπλουμ μιλάει στο συνεργάτη του, τον οποίο δεν πληρώνει γιατί τον έχει σε καθεστώς ‘μαθητείας’, περί επιχειρηματικότητας και ανάπτυξης. Αστεία και διεισδυτική. Το έργο παρουσιάζει ευρύτερα την αλλοτρίωση του μεταμοντέρνου ανθρώπου, που κυνηγάει αδιάκοπα την επιτυχία, δηλαδή τη διασημότητα και την απόλαυση.
Ο Jake Gyllenhaal υποδύεται τον ψυχάκια νεαρό που ξεκινάει ψάχνοντας για δουλειά (και κλέβοντας) αλλά σύντομα του ανοίγει η όρεξη και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να θυσιάσει τους πάντες στο βωμό της απληστίας του. Φατσικά διαφέρει πολύ από τον ηθοποιό που ήξερα, ωστόσο αυτή η αλλαγή, αν και είναι προς το χειρότερο, τον βοηθάει να ενσαρκώσει το χαρακτήρα εξαιρετικά. Ειδικά το βλέμμα του, που συνδυάζει την αποχαύνωση με τον ψυχρό υπολογισμό και μια υποβόσκουσα αυταρέσκεια, είναι μοναδικό. Η Rene Russo παίζει τη δημοσιογράφο-γύπα, που διψάει για αίμα και θάνατο, θεάματα στα οποία έχει εθιστεί το κοινό. Προσέξτε το σχόλιο του Μπλουμ για το πόσο λίγη έμφαση δίνουν τα δελτία ειδήσεων στα δημόσια θέματα. Δε φταίει όμως και το κοινό, που καταναλώνει ό,τι του σερβίρουν;
Η σκηνοθεσία μεταδίδει μια ιδιαίτερη αίσθηση, με καθαρά πλάνα, καθώς το έργο είναι γυρισμένο τη νύχτα και κυριαρχούν το κίτρινο χρώμα των φώτων και οι άδειοι δρόμοι.
Η πλοκή εξελίσσεται απρόβλεπτα και διατηρεί μια ένταση. Οι διάλογοι είναι εκπληκτικοί, ιδίως όταν ο Μπλουμ εκλογικεύει τον αμοραλισμό του. Υπάρχουν κάποια σημεία που δε στέκουν και τόσο (π.χ. η αστυνομία κινείται ανόητα στο εστιατόριο) αλλά δε με πείραξαν γιατί εξυπηρετούν το σκοπό του σεναριογράφου να αναδείξει τη σαπίλα μιας κοινωνίας μανιασμένης για οικονομικά αποτελέσματα.
Γενικά το Nightcrawler είναι μια πολύ καλή ταινία. Ακόμη και ο τίτλος του έχει νόημα. Τέτοιες πρωτότυπες παραγωγές δε βγαίνουν συχνά.
