Στο Tracers ή «Συμμορία Παρκούρ» (ο ελληνικός τίτλος είναι καλύτερος) ένας νεαρός που δουλεύει ως κούριερ με το ποδήλατό του και χρωστάει λεφτά στη μαφία γίνεται μέλος μιας συμμορίας parkour όταν ερωτεύεται μια κοπέλα-μέλος τους.
Tο parkour είναι ένα είδος ακραίου σπορ με πολλά επικίνδυνα ακροβατικά, όπου πηδάς πάνω από εμπόδια και χάσματα, σκαρφαλώνεις τοίχους, κ.ά. Οπτικά είναι εντυπωσιακό αλλά το θέμα είναι πώς θα στηρίξεις ταινία πάνω του. Οι σεναριογράφοι (χρειάστηκαν τέσσερις) έβαλαν τους χαρακτήρες είτε να προπονούνται είτε, προς το τέλος, να κάνουν κάποιες ανόητες ληστείες και μετά να τρέχουν να σωθούν από τους μαφιόζους που τους κυνηγάνε. Με άλλα λόγια το παρκούρ κυρίως καλύπτει την απουσία δουλεμένης ιστορίας. Μόνο το 1ο act έχει κάποιο ενδιαφέρον, το 2ο είναι προβλέψιμο ενώ το 3ο έχει μια ξεκάρφωτη, άνευ σημασίας έκπληξη και τελειώνει απότομα και εύκολα.
Σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων δεν αναπτύσσονται, εκτός από το τρίγωνο του πρωταγωνιστή με την κοπέλα και τον αρχηγό της συμμορίας. Οι υπόλοιποι είναι σαν αόρατοι. Ενδεικτικά, στο φινάλε η ηρωίδα το σκάει ξεχνώντας τον αδελφό της πίσω. Επιπλέον, οι σεναριογράφοι προσπαθούν άστοχα να δώσουν βάθος στους χαρακτήρες με το να αφηγούνται το δυσάρεστο παρελθόν τους.
Η δράση είναι γρήγορη αλλά επαναλαμβανόμενη και χωρίς ένταση γιατί η ιστορία δε με έκανε να ανησυχώ για κάποιον. Ούτε ο σκηνοθέτης αξιοποίησε τα ριψοκίνδυνα ακροβατικά των νεαρών σε ενδιαφέρουσες εικόνες της πόλης.
Όσο για τους ηθοποιούς, ο Taylor Lautner (Twilight) και η Marie Avgeropoulos έχουν περιορισμένη χημεία και παίζουν άτονα.
Η συμμορία Παρκούρ είναι ό,τι έδειχνε το τρέιλέρ της και έτσι δε με απογοήτευσε. Απλά συμπεριλαμβάνεται στα έργα που προορίζονται να ξεχαστούν σχεδόν αμέσως.
