Το Mission impossible είναι μία σειρά ταινιών του Χόλυγουντ που έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Το ότι βασίζεται σε τηλεοπτικές παραγωγές μάλλον το ξέρετε. Σήμα κατατεθέν οι μεταμφιέσεις, η μουσική και ο ασυνήθιστος τρόπος παραλαβής μηνύματος («your mission, should you choose to accept it»-δηλαδή μπορεί να τους αγνοήσει και να μην κάνει τίποτα;).
Ο ήρωας είναι ο Ήθαν Χαντ, που ενώ έχει σώσει επανειλημμένα τον κόσμο από τρομοκράτες και άλλους κακούργους ανταμοίβεται με εγκατάλειψη από την κυβέρνησή του. Ακόμη χειρότερα, μπαίνει στο στόχαστρο μιας μυστικής οργάνωσης με ατζέντα πρόκλησης παγκόσμιου χάους. Ευτυχώς, έχει τους φίλους του στην υπηρεσία και, κυρίως, μια γυναίκα που τον βοηθάει απρόσμενα, με ικανότητες σχεδόν εξίσου εκπληκτικές με τις δικές του.
Η ταινία μου άρεσε γιατί ξεκινάει με θεαματικά stunt, γυρίσματα σε διάφορες χώρες και έναν πρωταγωνιστή που ξεχωρίζει. Η μάχη σώμα με σώμα στο υπόγειο είναι δυνατή ενώ η καταδίωξη με τις μηχανές με εντυπωσίασε. Το κομμάτι του έργου στην όπερα είναι έξυπνα φτιαγμένο, με διακριτικό χιούμορ, ενώ η υποβρύχια αποστολή είναι τρελή αλλά πρωτότυπη. Ο Τομ Κρουζ, αν και δε συμπεριλαμβάνεται στους αγαπημένους μου ηθοποιούς, παίζει ένα χαρακτήρα που είναι ο κορυφαίος πράκτορας στον κόσμο και ανθρώπινος μαζί (π.χ. ο τρόπος που διστάζει να απαντήσει στην κοπέλα στο δισκάδικο για το παρελθόν του). Επίσης, η Σάρα Φέργκιουσον ταιριάζει στο ρόλο της κατασκόπου που παίζει σε δύο ταμπλό.
Θα έβαζα στην ταινία 8/10 αν δεν έκανε κοιλιά μετά την περιπέτεια στο Μαρόκο. Οι εκπλήξεις που ακολουθούν δε με έπεισαν, η δημιουργία έντασης πάσχει και η δράση που ακολουθεί είναι κατώτερη εκείνης που προηγήθηκε. Ακόμη, η τελική αναμέτρηση με τον κακό είναι απογοητευτική.
Το Mission Impossible: Rogue Nation είναι το τέταρτο σίκουελ της ταινίας του 1996, ωστόσο η σειρά δεν έχει στερέψει. Το καλό καστ και ιδίως ο Τομ Κρουζ, η σκηνοθεσία στις στιγμές δράσης, το κοσμοπολίτικο στοιχείο και η δεινή θέση του ήρωα κρατάνε το ενδιαφέρον. Οι φαν του είδους θα μείνουν ευχαριστημένοι.
Captain America
