Στο Kill the Messenger ένας δημοσιογράφος αποκαλύπτει μια απίστευτη συνομωσία η οποία συνδέει τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες με ένα κύκλωμα διεθνούς διακίνησης ναρκωτικών. Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία, τη χρηματοδότηση του πολέμου στη Νικαράγουα στη δεκαετία του 1980. Αυτό αποτελεί την ιδιαιτερότητα αλλά και την αδυναμία της: από τη μια το σενάριο είναι απαλλαγμένο από κλισέ και ευκολίες, από την άλλη δεσμεύεται από την πραγματικότητα, η οποία σπάνια είναι συναρπαστική ή δίκαιη.
Το πρώτο μισό ξεκινάει καλά, όμως γίνεται λίγο κουραστικό όταν ο ήρωας ταξιδεύει αδιάκοπα και μαζεύει πληροφορίες από διάφορες πηγές, θυμίζοντας ντοκυμαντέρ. Το δεύτερο μισό είναι πιο ενδιαφέρον επειδή ο δημοσιογράφος αντιμετωπίζει τη δύναμη των ανθρώπων που ενόχλησε. Δυστυχώς στο 3o αct δεν υπάρχει σταδιακή ανύψωση της έντασης ώστε να οδηγηθούμε σε μια κλιμάκωση. Η λύση που δίνεται στο δράμα κάθε άλλο παρά κινηματογραφική είναι, για την ακρίβεια δεν είμαι σίγουρος αν είναι λύση. Πάντως, το τέλμα στο οποίο πέφτει ο πρωταγωνιστής δικαιολογείται από την επιθυμία του σεναριογράφου να μη χρυσώσει το χάπι.
Τρία πράγματα κάνουν το Kill the Messenger να ξεχωρίζει. Πρώτον, ο Τζέρεμυ Ρένερ παίζει πολύ καλά ως ένας άνθρωπος που περνάει από την κόλαση στον παράδεισο, οι σχέσεις του κλονίζονται και η ψυχολογία του χειροτερεύει. Δεύτερον, βλέπουμε τη ‘δολοφονία χαρακτήρα’ της οποίας μπορεί να πέσει θύμα όποιος απειλήσει σοβαρά πολιτικά συμφέροντα. Τέλος, φαίνεται ότι στα δύσκολα μένουν κοντά σου μόνο όσοι σε εκτιμάνε και σε αγαπάνε. Οι υπόλοιποι εξαφανίζονται διακριτικά.
Το Kill the Messenger δεν είναι γρήγορο ή εντυπωσιακό. Ωστόσο έχει καλογραμμένους διαλόγους και ειλικρίνεια. Παρά τις αδυναμίες του αξίζει μια ευκαιρία.
Captain America
