Στο Child 44 ένας στρατιωτικός αστυνομικός στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν ερευνά μια σειρά φόνων παιδιών ενάντια στις εντολές των ανωτέρων του.
Το έργο συνδυάζει την απεικόνιση του κομμουνιστικού καθεστώτος με τις έρευνες του ήρωα και τη σχέση με τη γυναίκα του. Η λειτουργία ενός κράτους τρόμου, βίας και παρακολούθησης μαζί με την εύρεση των νεκρών, άγρια κακοποιημένων παιδιών δημιουργεί μια καταθλιπτική ατμόσφαιρα. Ο επικεφαλής του ήρωα τον προειδοποιεί ότι η ανακάλυψη ενός κατά συρροή δολοφόνου είναι αταίριαστη με την «ιδανική κοινωνία». Ένας από τους «συναδέλφους» του, που έχει ιδιοτελή κίνητρα, γίνεται ο πιο επικίνδυνος εχθρός του. Η σχέση του Λίο με τη γυναίκα του εξελίσσεται απρόβλεπτα και δένει εξαιρετικά με την υπόλοιπη πλοκή. Η Ραΐσα ήταν από τους πιο ενδιαφέροντες γυναικείους χαρακτήρες σε ταινία.
Όσον αφορά στο καστ, δυστυχώς κανείς από τους ηθοποιούς που έχουν τους κύριους ρόλους δε μοιάζει με Ρώσο. Σταδιακά πάντως αποδέχθηκα τη Noomi Rapace ως Ραΐσα και ο Joel Kinnaman παίζει καλά το δειλό, κομπλεξικό Βασίλι, ανταγωνιστή του Λίο. Ο Gary Oldman υποδύεται το στρατηγό Νεστέροφ, ο οποίος θα ήθελα να εμφανίζεται περισσότερο. Τέλος, ο Τομ Χάρντυ διακρίνεται ως Λίο, ένας δυνατός, έντιμος άνθρωπος που προσπαθεί να κάνει το σωστό σηκώνοντας το προσωπικό κόστος.
Η σκηνοθεσία είναι ικανοποιητική. Βέβαια, υπάρχουν περιορισμοί, π.χ. τα μακρινά πλάνα της Μόσχας είναι μόνο νυχτερινά. Επίσης, μια λεπτομέρεια, ο Λίο έχει το μαλλί φτιαγμένο στην τρίχα ακόμη κι όταν βρίσκεται σε μια τρώγλη. Πάντως, τα ρούχα, τα αυτοκίνητα, οι εσωτερικοί χώροι, οι σιδηρόδρομοι και οι σκηνές στην άθλια πόλη του Βολσκ με μετέφεραν στον κόσμο του έργου. Επίσης, οι σκηνές συμπλοκής είναι πολύ έντονες.
Το Child 44 έχει πλοκή, αγωνία, δράμα, ατμόσφαιρα και έναν ήρωα που με κέρδισε χωρίς να είναι αφύσικα τέλειος. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει στο σινεμά τα τελευταία χρόνια.
