Φαίνεται ότι άρεσε σε πολλούς αναγνώστες μας το πράσινο παραμύθι για την Ελλάδα που θα γίνει Δανία. Σήμερα λοιπόν θα σας πούμε ακόμα ένα που σίγουρα θα… το πείτε στα παιδιά σας.
Ήταν, λοιπόν, άνοιξη του 2004. Ο βασιλιάς Αρκούδος και αρχηγός του τάγματος της «Μπλε Αρκούδας» κατάφερε επιτέλους, ύστερα από μάχες πολλών ετών, να λύσει τα μάγια που του είχε κάνει η κακιά Μάγισσα του παλατιού και να κατακτήσει τη Χιονάτη της εξουσίας που τόσο λαχταρούσε. Πρώτη δουλειά του βασιλιά ήταν να αναθέσει στους 7 νάνους – φύλακες του τάγματος της «Μπλε Αρκούδας» να προσέχουν την Χιονάτη της εξουσίας με σεμνότητα και ταπεινότητα.
Στην αρχή, οι 7 νάνοι έδειχναν να εκτελούν επακριβώς τις εντολές του βασιλιά. Αρχηγός τους ήταν ο Σοφός , που επειδή λόγω της πονηριάς του είχε καταφέρει να αδειάσει όλους τους άλλους και να γίνει το δεξί χέρι του βασιλιά, τον έλεγαν και Δόλιο. Απώτερος σκοπός του ήταν να πάρει αυτός τον έλεγχο της Χιονάτης. Μια μέρα λοιπόν πλησίασε τον βασιλιά, λέγοντας του ότι οι συνεχείς μάχες που έχει δώσει τον είχαν καταβάλει και καλό θα ήταν να τον αφήσει για λίγο καιρό υπεύθυνο στο πόδι του, ώστε να ξεκουραστεί για τις επόμενες μάχες που θα ακολουθούσαν.
Ο Αρκούδος, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στον Σοφό, συμφώνησε και με την συνείδηση του ήσυχη αναχώρησε για το εξοχικό του παλάτι όπου έπεσε σε πρόωρη χειμερία νάρκη. Έτσι ο πονηρός Σοφός κατάφερε να πάρει τον έλεγχο της Χιονάτης και να διοικεί το τάγμα και το παλάτι αντ΄ αυτού.
Οι άλλοι νάνοι όμως ήταν κι αυτοί πονηροί και αφού κατάλαβαν ότι ο βασιλιάς έχει πέσει σε πρόωρη χειμερία νάρκη, αποφάσισε ο καθένας να κοιτάξει το συμφέρον του.
Ο Γκρινιάρης έδειχνε ότι στηρίζει τον βασιλιά αλλά μονίμως έβγαζε την γκρίνια του προς τα έξω με διάφορους τρόπους, αφού ζήλευε την καρέκλα της εξουσίας που θεωρούσε ότι του είχε κλέψει ο δόλιος Σοφός. Για το σκοπό αυτό μια σκοτεινή νύκτα συμμάχησε με την κακιά Μάγισσα και άρχισαν μαζί να στέλνουν σήματα καπνού με τα μυστικά του τάγματος στους εχθρούς που καραδοκούσαν σε κάτι πράσινους βάλτους.
Ο Χαζούλης είχε αναλάβει τα οικονομικά. Έκανε αγώνα, αλλά τα χρήματα ποτέ δεν έφταναν, αφού τα έξοδα ήταν πολλά και τα έσοδα ελάχιστα. Οπότε ο Χαζούλης έγινε πονηρούλης και είπε στην γυναίκα του: «εγώ ήθελα να σώσω τον κόσμο, αλλά αφού δεν θέλει να σωθεί, ας σωθούμε εμείς τουλάχιστον». Το αποτέλεσμα ήταν πέντε χρόνια μετά, το δάσος να αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και ο Χαζούλης να… εξοριστεί μαζί με την γυναίκα του που της άρεσε επίσης πολύ να κτίζει εμπορικά κέντρα στο δάσος.
Ο Κουφός είχε φύγει κάποτε από το δάσος αλλά επέστρεψε μετά πολλών επαίνων. Έγινε ο «νούμερο 2» και υποτίθεται ότι επηρέαζε τον βασιλιά, που συνέχιζε να κοιμάται. Είχε όμως και δοσοληψίες με σκοτεινούς τύπους που έφτιαχναν δρόμους με τη μεζούρα και έκοβαν εισιτήριο ακόμη και για την αναπνοή του δύστυχου λαού που κατοικούσε στις περιφέρειες τους δάσους .
Ο Ντροπαλούλης είχε χάσει στην αρχή την θέση του επειδή βόλεψε τον γιο του στο πανεπιστήμιο του τάγματος της «Μπλε Αρκούδας» χωρίς να το αξίζει. Μετά την ξανακέρδισε, αλλά την έχασε πάλι επειδή προσπάθησε να φάει τα αποθέματα του τάγματος.
Ο Συναχωμένος που φαινόταν λες και τον κυνηγούσε η αρρώστια. Σε όποια θέση κι αν πήγε τον βρήκε και ένα σκάνδαλο. Την μια κάποιοι άκουγαν κρυφά τα τύμπανα του τάγματος, την άλλη έβλεπαν τα σήματα καπνού, την επομένη πουλούσαν τα νερά του ποταμού σε κάτι ιεραπόστολους.. Είχε όμως κι ένα καλό: Ηταν… εξωχώριος για τα φουκαριάρικα τα παιδιά του.
Ο Καλόκαρδος είχε πάντα ένα καλό λόγο να πει, έστω κι όταν τον έλεγε σκεφτόταν τι θα κερδίσει στο μέλλον. Είχε φιλοδοξίες να γίνει αρχηγός, το έργο του ήταν μηδενικό, αλλά το χαμόγελο πάντα καρφωμένο διπλωματικά στο πρόσωπό του. Θέλω να γίνω χαλίφης στην θέση του χαλίφη έλεγε κάθε ημέρα στον καθρέφτη του.
Το ίδιο όμως έλεγε καθημερινά στο δικό της καθρέφτη και η κακιά Μάγισσα με αποτέλεσμα να γίνουν μαλλιά κουβάρια.
Α! Υπήρχε και ο Δρακουμέλ. Ο μοχθηρός αυτός μάγος που άκουγε «Αρκούδος» και γινόταν… Τούρκος. Μόνο μπροστά στα μάτια της κακιάς Μάγισσας γινόταν αρνάκι και ζούσε μέχρι τα βαθιά γεράματα για να τη δει αρχηγό του τάγματος της «Μπλε Αρκούδας» και κατακτήτρια της Χιονάτης.
Με την βοήθειά του η κακιά Μάγισσα έβγαλε στη φόρα τις εκτάσεις που είχε δώσει παράνομα ο Σοφός σε κάτι Ναΐτες του τάγματος της «Μπλε Αρκούδας», αναγκάζοντας τον έτσι να παραιτηθεί, αφού τον ξεφτίλισε σε όλη την φυλή των νάνων.
Ενώ γινόντουσαν όλα αυτά, ο βασιλιάς Αρκόυδος συνέχιζε να βρίσκετε σε χειμερία νάρκη. Ξαφνικά ξυπνάει ύστερα από έναν τρομερό εφιάλτη. Έβλεπε ότι τον είχε κοροϊδέψει ο Σοφός και ότι οι υπόλοιποι νάνοι αντί να προσέχουν με σεμνότητα και ταπεινότητα την Χιονάτη, την εκμεταλλεύονταν σαν νταβατζήδες. Έντρομος ο Αρκούδος, φοράει την πανοπλία του και τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί στη Χιονάτη, για να δει εάν είναι καλά. Απογοητευμένη η Χιονάτη του διηγείται όλη την ιστορία και συντετριμμένος ο Αρκούδος διαπιστώνει τότε ότι ο εφιάλτης του ήταν αληθινός και ότι τα παραμύθια δεν έχουν πάντα καλό τέλος.
Έτσι, μια Κυριακή ο κόσμος αποφάσισε ότι τα μπλε ανθρωπάκια δεν τους κάνουν για κυβερνήτες και έπρεπε να έλθουν τα πράσινα ανθρωπάκια. Που καραδοκούσαν για να αρπάξουν την άτυχη Χιονάτη, την καρέκλα της εξουσίας που για μια ακόμη φορά έγινε έρμαιο στις διαθέσεις τους.
Όμορφο το παραμύθι, αλλά αυτός που στο τέλος νικά είναι… ο Δρακουμέλ.
Και μια σημείωση: Πολλοί μελετητές παραμυθιών κάνουν αντιστοίχιση των νάνων με τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα: Δείτε και θα καταλάβετε τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα:
1. Φιλαργυρία= Δρακουμέλ
2. Φθόνος = Γκρινιάρης
3. Λαιμαργία = Χαζούλης
4. Λαγνεία = Συναχωμένος
5. Οκνηρία = Κουφός
6. Ματαιοδοξία= Καλόκαρδος
7. Οργή = Ντροπαλός
Γ. Α. Άντερσεν
