Του Κωνσταντίνου Σχοινά
1. Ο φιγουρατζής
Δεν τον πιάνει το μάτι σου, αλλά σκάει μύτη με ιδιωτικό τζετ ή -βολικότερα- με μεταφορικό μέσο του Δημοσίου. Το χέρι στην τσέπη διχάζει: ή δηλώνει άνεση και αυτοπεποίθηση στα σοκάκια του νησιού ή είναι προάγγελος κιμπάρικων υποσχέσεων στη ΔΕΘ. Τα μεσημέρια στη βεράντα ή στην κοσμική παραλία διαβάζει μανιωδώς βιβλία αυτοβελτίωσης, καθώς, όπως λέει, οφείλει να γίνεται καλύτερος έπειτα από κάθε μέτρια επίδοση.
2. Ο άπλας
Τον συναντάς κυρίως σε διακοπές στο εξωτερικό. Από μερικούς θεωρείται αρχοντικό είδος του παρελθόντος που εξαφανίστηκε, αλλά διάσπαρτα άτομα επιβιώνουν ακόμα με δυσκολία μέσα στο εχθρικό, νεοφιλελεύθερο περιβάλλον. Αφήνει σαρωτικές εντυπώσεις όπου βρεθεί, όπως ένα υποβρύχιο στον ήσυχο βυθό.
3. Ο εκσυγχρονιστής
Θα περίμενες να διαλέγει κάθε χρόνο διαφορετικό θέρετρο, αλλά προτιμά επί 20+ χρόνια το ίδιο νησί. Θα περίμενες πάλι ότι το νησί αυτό, με τις ιδιαίτερες φροντίδες και το ενδιαφέρον του ανδρός, θα είχε μετατραπεί σταδιακά σε αιγαιακή Σιγκαπούρη, αλλά ακόμα τα καράβια δυσκολεύονται να δέσουν στον ακατάλληλο προβλήτα.
4. Ο κουλτουριάρης
Φαίνεται εκ πρώτης όψεως να μερακλώνει μόνο με «Carmina Burana» και να φχαριστιέται με εκθέσεις ζωγραφικής του Πικάσο. Η τραγιάσκα ξεχωρίζει ανάμεσα σε χιλιάδες όχλου που φοράει κινέζικα καπελάκια με στάμπες της πεντάρας. Σε στιγμές χαλάρωσης θα τον πετύχεις, πάντως, να μαδάει μολόχες ή γαριφαλιές ακούγοντας λαϊκές ωδές του ’80 ή του ’90. Ίσως ακόμα ο καλύτερος για παρέα εν συγκρίσει με τους υπολοίπους, κατά το στρατηγικό δόγμα «το μη χείρον βέλτιστον».
