Του δρος Απόστολου Κρητικόπουλου*
Από τη δεκαετία του 1980 πολλοί Ελληνες αναλυτές, δημοσιογράφοι και στρατιωτικοί πίστεψαν πως η ίδρυση ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους είναι ζήτημα χρόνου. Οτι η δράση του PKK (Partiya Karkerên Kurdistanê, δηλαδή Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν) θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε διάσπαση της Τουρκίας, η οποία θα περιοριστεί σε μικρότερες οντότητες και θα πάψει να έχει την επιθετική της στάση απέναντι στην Ελλάδα.
Πράγματι, η τουρκική κοινωνία αντιμετώπισε δύσκολες περιόδους, όμως τελικά ακολούθησε μια τελείως διαφορετική πορεία από αυτήν που ευχόμασταν ή φανταζόμασταν.
Η Τουρκία δεν κατέρρευσε. Αντιθέτως, με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να ηγείται από το 2003 και μετά, κατάφερε να μετασχηματιστεί σε μία αναδυόμενη περιφερειακή υπερδύναμη.
Επένδυσε στη θρησκευτική της ταυτότητα, ενίσχυσε τη στρατιωτική της παραγωγή, ανέπτυξε συμμαχίες με μουσουλμανικά κράτη και άρχισε να διεκδικεί ρόλο σε περιοχές όπως ο Καύκασος, η Μέση Ανατολή, η Βόρεια Αφρική και η Κεντρική Ασία. Αντί για αποδυνάμωση, η Τουρκία παρουσιάζει μια εντυπωσιακή γεωπολιτική διείσδυση, που προβληματίζει όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και τη Δύση συνολικά.
Στις 11 Ιουλίου 2025 ήρθε η είδηση που κανείς στην Ελλάδα δεν περίμενε. Σε μια τελετή στο βόρειο Ιράκ εκπρόσωποι του PKK προχώρησαν στον οικειοθελή αφοπλισμό τους, συμβολικά, καίγοντας τα όπλα τους. Η ενέργεια αυτή σήμανε το τέλος μιας εποχής και τη σφράγιση μιας πολιτικής ήττας για όσους πίστευαν ότι η απάντηση στα ελληνικά αδιέξοδα θα έρθει από τις εξεγέρσεις άλλων λαών. Ο Ερντογάν, σε θριαμβευτικό του λόγο, δήλωσε ότι η Τουρκία μπαίνει σε νέα φάση παγκόσμιας παρουσίας και προανήγγειλε βαθύτερη στρατηγική αξιοποίηση του Ισλάμ ως οχήματος για την τουρκική γεωπολιτική επιρροή.
Ολα αυτά δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν, αλλά να μας αφυπνίσουν. Η Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζει την εθνική της στρατηγική σε εξωτερικά γεγονότα ή στην αποδυνάμωση των άλλων. Η εθνική αναγέννηση απαιτεί σχέδιο, πίστη και δράση. Απαιτεί μια πατριωτική πολιτική, που θα επενδύει στην Ορθοδοξία, στην οικογένεια, στον πολιτισμό μας, στην αύξηση του πληθυσμού, στην τεχνολογική αυτοδυναμία και τη δημιουργία ισχυρών συμμαχιών με έθνη που συμμερίζονται τις αξίες μας.
Το όραμα για μια Ελλάδα που θα δυναμώνει, που θα ξαναβρεί τη θέση της στον κόσμο, δεν είναι ρομαντισμός. Είναι εθνική ανάγκη. Και η απάντηση στην τουρκική προκλητικότητα δεν είναι η αδράνεια, αλλά η δική μας ενσυνείδητη και δυναμική δράση. Μόνο τότε θα μπορούμε να κοιτάμε το μέλλον με αξιοπρέπεια, ελπίδα και περηφάνια.
*∆ιδάκτωρ Πληροφορικής (twitter: @kritikopoulos)
