Η απόλυτη εχθρότητα εναντίον του Ισραήλ, υπό τον Νετανιάχου και τους ομοίους του, οδηγεί αυτομάτως το κόμμα του κ. Τσίπρα κάτω από τη σκέπη του Ερντογάν και της Τουρκίας, με αποτέλεσμα να καταστεί δυνάμει επικίνδυνη η ΕΛΑΣ για τα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο
Της Κύρας Αδάμ
Οι μετά μοντέρνοι ΕΛΑΣιτες, του κ. Τσίπρα, δείχνουν τάσεις να μιμούνται και ετεροκαθορίζονται έναντι τρίτων στην προσπάθειά τους να δομήσουν την πολιτική τους για την εκλογική συντριβή της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη.
Πρόσφατο και ηχηρό παράδειγμα η αυστηρή δήλωση της εκπροσώπου Τύπου κυρίας Κουφονικολάκου, η οποία δέσμευσε κατηγορηματικά το κόμμα της ότι θα καταστεί -ως κυβέρνηση- ο μεγάλος διώκτης του εγκληματία πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου, τον οποίο θα συλλάβει, εκτελώντας τις αποφάσεις του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Η κυρία Κουφονικολάκου επιχειρεί να μιμηθεί με τραγικό τρόπο τον δημοκρατικό, μουσουλμάνο δήμαρχο της Νέας Υόρκης κ. Μαμντάνι, ο οποίος και αυτός βαρύγδουπα δήλωσε ότι θα συλλάβει τον κ. Νετανιάχου μόλις πατήσει το πόδι του στη Νέα Υόρκη, αν θα μπορούσε. Ο κ. Μαμντάνι έχει να θρέψει την εμπιστοσύνη εκατομμυρίων μουσουλμάνων ψηφοφόρων που τον εμπιστεύτηκαν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων και εκ του ασφαλούς ότι δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα στην περίπτωση που ο Νετανιάχου ως πρωθυπουργός του Ισραήλ πατήσει το πόδι του π.χ. στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο, στη Νέα Υόρκη.
Η μετά μοντέρνα ΕΛΑΣ μιμήθηκε, αφελώς και ανέφελα, τον συνοδοιπόρο (;) δήμαρχο της Νέας Υόρκης για τη δημιουργία «στιβαρών» εντυπώσεων της δεκάρας στο εσωτερικό της χώρας, γνωρίζοντας (;) εκ των προτέρων ότι δεν έχει στο τσεπάκι της την αυτοδυναμία στις επερχόμενες εκλογές, ότι δεν είναι σίγουρο ότι ο Νετανιάχου θα έρθει στην Αθήνα για να συλληφθεί και ακόμα ότι η μετά μοντέρνα ΕΛΑΣ δεν διαθέτει ειδικές καταδρομικές δυνάμεις να «απαγάγουν και συλλάβουν» τον Νετανιάχου, όπου αυτός βρεθεί και σταθεί, είτε ως νυν είτε ως πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ.
Αν τα παραπάνω ανήκουν στην κατηγορία των πολιτικών ευτράπελων, που ασφαλώς θα πληθύνουν μέχρι τις εκλογές, η μετά μοντέρνα ΕΛΑΣ αυτοδεσμεύεται επικίνδυνα και επιχειρεί να δεσμεύσει και τη χώρα από τώρα στις ίδιες πρακτικές που σημάδεψαν ανεξίτηλα την προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα, με το δημοψήφισμά του και τις μετέπειτα κωλοτούμπες -είπα ξείπα-, που βασίστηκαν στην καθαρή θέση της Μέρκελ ότι δεν θα έβγαζε την Ελλάδα από την ευρωζώνη, προκειμένου να προστατεύει το πολιτικό κύρος της και όχι τα εσωτερικά παιχνίδια Τσίπρα.
Την ίδια πρακτική του -είπα ξείπα- κωλοτούμπα επιχειρεί να εφαρμόσει από τώρα η μετά μοντέρνα ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα, με την εκπρόσωπο Τύπου να υποστηρίζει, αφελώς, ότι άλλο πράγμα το κράτος του Ισραήλ και άλλο ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, δηλαδή η μετά μοντέρνα ΕΛΑΣ υποστηρίζει «ένα άλλο Ισραήλ», δημιούργημα της φαντασίας της, από το πραγματικό του Νετανιάχου και των ομοίων του.
Όλα αυτά τα παραπάνω ευτράπελα θα ήταν δευτερεύοντα, αν οι απρόσεκτες δηλώσεις της εκπροσώπου Τύπου δεν προκαλούσαν εύλογες ανησυχίες για τη νεφελώδη (στο όριο του είπα ξείπα) εξωτερική και αμυντική πολιτική που ενδεχομένως θα ακολουθούσε η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα στην περίπτωση αυτοδύναμης κυβέρνησής του.
Και τούτο διότι αυτή η απόλυτη εχθρότητα εναντίον του σημερινού κράτους του Ισραήλ, υπό τον Νετανιάχου και τους όμοιούς του, οδηγεί αυτομάτως τη μετά ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα κάτω από τη σκιά, την ουρά και τη σκέπη του άλλου μεγάλου διώκτη του Ισραήλ και του Νετανιάχου, δηλαδή του προέδρου Ερντογάν και της Τουρκίας, με αποτέλεσμα θα καταστεί δυνάμει επικίνδυνη η ΕΛΑΣ για τα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Ο οποίος Ερντογάν, στοχεύοντας τα εκατομμύρια μουσουλμάνων των γειτονικών χωρών, δεν έχει διστάσει να χαρακτηρίσει το Ισραήλ τον μεγάλο εχθρό της Τουρκίας, που η Άγκυρα θα το συντρίψει και θα το εξαφανίσει. Προσθέτοντας από κοντά και την Ελλάδα ως εχθρική χώρα, επειδή συνεργάζεται με το Ισραήλ. Η μετά μοντέρνα ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα, με τις εφήμερες πομφόλυγες εναντίον του εχθρού κράτους Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου, καθίσταται αυτοβούλως σύμμαχος και συνοδοιπόρος του κ. Ερντογάν στην ορκισμένη εχθρότητά του εναντίον του Ισραήλ. Και διά αυτού του τρόπου, εμμέσως πλην σαφώς, τάσσεται και εναντίον της σημερινής πολυεπίπεδης συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ, είτε στον τομέα της αμυντικής συνεργασίας είτε στον τομέα της ενεργειακής συνεργασίας στην Αν. Μεσόγειο μεταξύ Κύπρου – Ελλάδας – Ισραήλ. Οι μετά μοντέρνοι ΕΛΑΣιτες του κ. Τσίπρα οφείλουν το ταχύτερο δυνατόν να αντιπαρατεθούν με την εφαρμοζόμενη στενή αμυντική και ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ απέναντι στην Τουρκία και να καθορίσουν τους άξονες της πολιτικής τους στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου, υπέρ της προάσπισης των εθνικών συμφερόντων. Με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι ο μετά μοντερνισμός της ΕΛΑΣ δεν στοχεύει σε «μία άλλη Τουρκία» και σε ένα «άλλο Ισραήλ», διότι τότε θα μιμηθεί άστοχα «την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».
Η στάση για τα F-35
Και επειδή η ΕΛΑΣ φλερτάρει άγαρμπα με την Τουρκία, με κοινό τόπο την εχθρότητα εναντίον του Ισραήλ, του Νετανιάχου και των ομοίων του, οφείλει να ξεκαθαρίσει τη στάση της απέναντι στην απόκτηση των F-35 ή όχι από την Τουρκία. Διότι η αδιάβαστος ΕΛΑΣ κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση και έσπευσε να της χρεώσει «την ήττα» για την ενδεχόμενη απόκτηση F-35 από την Τουρκία, που τη θεωρούσε σίγουρη, αλλά που δεν ήρθε ποτέ και διαψεύστηκε κατηγορηματικώς από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Τώρα που το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέρριψε την παραχώρηση F-35 προς την Τουρκία, η ΕΛΑΣ βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο δίλημμα, είτε να κάνει κωλοτούμπα και να πάρει πίσω τα περί ήττας της κυβέρνησης στο θέμα των F-35 είτε να το κάνει γαργάρα, που δηλώνει επιπολαιότητα στη διαχείριση των εθνικών θεμάτων στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο.
Πηγή: dimokratia.gr
Το άρθρο της Κύρας Αδάμ απογυμνώνει με ιδιαίτερη οξύτητα τις επικίνδυνες αντιφάσεις και τον επιπόλαιο λαϊκισμό που χαρακτηρίζουν τη ρητορική του Τσίπρα και του πολιτικού του σχηματισμού. Οι αμετροεπείς δηλώσεις περί «σύλληψης» του Ισραηλινού πρωθυπουργού δεν αποτελούν παρά φθηνά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, σχεδιασμένα για την αλιεία ψήφων στο εσωτερικό ακροατήριο. Τέτοιοι θεατρινισμοί, παντελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα και το διεθνές δίκαιο, εκθέτουν τη χώρα διεθνώς και αποδεικνύουν την πλήρη απουσία διπλωματικής σοβαρότητας. Δεν περιμένουμε κάτι καλύτερο απο τον προδότη της Μακεδονίας.
Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο αυτής της πολιτικής είναι η αντικειμενική διολίσθηση προς τις επιδιώξεις της Άγκυρας. Ο στρατηγικός άξονας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, τόσο στον αμυντικό όσο και στον ενεργειακό τομέα, συνιστά το κυριότερο ανάχωμα απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό στην Ανατολική Μεσόγειο. Υιοθετώντας μια οριζόντια εχθρότητα απέναντι στο Ισραήλ, η πολιτική αυτή ευθυγραμμίζεται εμμέσως με την επιθετική ρητορική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τορπιλίζοντας τις ίδιες τις συμμαχίες της Ελλάδας και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν μπορεί να ασκείται με ιδεοληψίες για «ένα άλλο Ισραήλ» ή «μια άλλη Τουρκία» που υπάρχουν μόνο στη φαντασία των στελεχών του. Η τακτική των υπαναχωρήσεων, σε συνδυασμό με την επιπόλαιη και αδιάβαστη ανάγνωση κρίσιμων εξοπλιστικών ζητημάτων —όπως η υπόθεση των τουρκικών F-35— φανερώνει επικίνδυνη άγνοια των διεθνών συσχετισμών. Η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων απαιτεί γεωστρατηγικό ρεαλισμό και σταθερότητα, όχι ιδεολογικές αγκυλώσεις που καθιστούν τη χώρα έρμαιο των ορέξεων των γειτόνων της.