Του Strange Attractor
Στην ιστορική χώρα των Βαλκανίων Γρεκία δεν υπήρχε κράτος, τουλάχιστον όπως το ξέρουμε στον δυτικό κόσμο.
Υπήρχε όμως η Οικογένεια…
Όπως π.χ. στη Σικελία, ή στο Μπρούκλιν των αρχών του 20ου αιώνα.
Τα υπουργεία ήταν τα γραφεία της.
Τα δικαστήρια οι συμβολαιογράφοι της.
Η αστυνομία ο θυρωρός της.
Τα ΜΜΕ οι enforcers της…
Και κάθε τέσσερα χρόνια οι εκλογές ήταν απλώς η ανανέωση του συμβολαίου!
Πάνω απ’ όλους στεκόταν ο Ντον Κουλεόνε, το μεγάλο αφεντικό.
Δεν τον έβλεπες ποτέ να δίνει διαταγές.
Δεν χρειαζόταν.
Οι διαταγές έφταναν στους πειθήνιους παραλήπτες πριν καν γεννηθούν οι σκέψεις.
Αρκούσε ένα νεύμα του Ντον, που μερικές φορές δεν γίνονταν άμεσα κατανοητό από τους υποτακτικούς του, μιας και υπέφερε από πάμπολλα τικ, τα οποία όμως όποιος τα ανέφερε… εξαφανίζονταν.
Ήταν γιος ενός παλιού Νονού, που είχε ενώσει τις αντίπαλες φατρίες με τον παραδοσιακό τρόπο: άλλους τους πούλησε, άλλους τους τσιμέντωσε, άλλους τους εξαγόρασε, άλλους τους φόβισε, και όσους δεν κατάλαβαν… τους διόρισε.
Ο νέος Ντον δεν αγαπούσε τη βία.
Προτιμούσε τις απ’ ευθείας αναθέσεις.
Ήταν πιο αθόρυβες, και σαφώς πιο κερδοφόρες.
Η αδελφή του, δεξί του χέρι, «κονσιλιέρι» δηλαδή, που δεν μπόρεσε να διαδεχθεί τον Νονό εξαιτίας μιας ύπουλης επίθεσης που δέχθηκε από έναν Καλαματιανό μαφιόζο ονόματι «ο ψηλός» πριν από χρόνια, ήταν γνωστή ως «το συραμμένο χαμόγελο».
Πιστή σαν Λαμπραντόρ στον αδερφό της…
Ούτε αυτή χρησιμοποιούσε βία.
Δεν απειλούσε ποτέ.
Έλεγε μόνο (χαμογελώντας) «θα το εξετάσουμε»…
Στη Γρεκία όλοι ήξεραν ότι αυτή ήταν η τελευταία φράση που άκουγες πριν εξαφανιστεί ο φάκελός σου, η καριέρα σου, ή βρεθείς τσιμεντωμένος στα θεμέλια κάποιου νέου δημόσιου έργου, από αυτά που λάτρευε να αναθέτει και να εγκαινιάζει η οικογένεια…
Οι δικαστές ορκίζονταν στην ανεξαρτησία τους.
Απλώς η ανεξαρτησία τους συνέπιπτε θαυματουργά με τις επιθυμίες της «Οικογένειας».
Οι πολιτικοί διαβεβαίωναν ότι υπηρετούσαν αποκλειστικά τον λαό.
Απλώς δεν διευκρίνιζαν ποιον λαό.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έστελνε διαρκώς ερωτήματα.
Η Γρεκία απαντούσε με μεγαλύτερη ταχύτητα συστήνοντας… επιτροπές διερεύνησης για το πώς χάθηκαν τα ερωτήματα.
Η χώρα είχε αποκτήσει μια μοναδική βιομηχανία.
Δεν παρήγαγε αυτοκίνητα.
Δεν παρήγαγε υπολογιστές.
Δεν παρήγαγε καν φελλούς…
Παρήγαγε όμως σκάνδαλα, διαφθορά, και κυρίως υπευθύνους… χωρίς ευθύνη.
Κάθε σκάνδαλο περνούσε από τρία στάδια.
Πρώτα: «Δεν συνέβη ποτέ»!
Μετά: «Αν συνέβη, δεν είναι σοβαρό»!
Αργότερα: «Οι άλλες οικογένειες κάνουν χειρότερα»…
Και τέλος: «Ας κοιτάξουμε επιτέλους μπροστά»!
Οι πολίτες είχαν μάθει να διαβάζουν τις ειδήσεις ανάποδα.
Όταν άκουγαν «πλήρης διαφάνεια», έκλειναν τα παντζούρια.
Όταν άκουγαν «θεσμική θωράκιση», έπιαναν πιο σφιχτά το πορτοφόλι τους.
Μια μέρα, όμως, η τύχη αποφάσισε να αστειευτεί.
Ένας υπουργός, στενός συνεργάτης της Οικογένειας, και συγγενής του Ντον, μιλούσε μαζί του στο τηλέφωνο.
Δεν ήξερε όμως ότι κάποιος άκουγε, διότι είχε συνηθίσει να ακούει μόνο αυτός.
-Καλημέρα, αφεντικό.
Από την άλλη άκρη ακούστηκε ένας αναστεναγμός…
-Μη με λες έτσι.
-Γιατί;
-Μας ακούνε.
-Ποιοι;
Μικρή παύση…
-Οι κομμουνιστές!
-Μα δεν έχουμε τέτοιους, τους αγοράσαμε προ πολλού…
-Γι’ αυτό ακριβώς ανησυχώ.
Η γραμμή έκλεισε…
Την επόμενη ημέρα ο υπουργός είχε εξαφανιστεί.
Το γραφείο του ήταν τακτοποιημένο.
Ο υπολογιστής του είχε επιστρέψει στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις.
Το κινητό του δεν είχε υπάρξει ποτέ.
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ο υπουργός «ξεκίνησε μια νέα δημιουργική πορεία», υπηρετώντας τη χώρα ως πρέσβης στα νησιά Τόγκα Τόγκα του Ειρηνικού…
Οι δημοσιογράφοι ρώτησαν πού ακριβώς είναι αυτά, και αν χρειάζονται πρέσβη;
Ουδείς απάντησε, μόνο κάποιοι δαιμόνιοι ρεπόρτερ στα κανάλια άρχισαν τις εμβριθείς αναλύσεις για την άμεση και αδήριτη ανάγκη σύσφιξης των σχέσεών μας με τα μακρινά αυτά νησιά, που αποτελούν σημαντικό οικονομικό και αμυντικό μας εταίρο!
Οι πολίτες κατάλαβαν.
Στη Γρεκία, το άσπρο γίνεται μαύρο με την ταχύτητα του φωτός, ή όσο κάνει να φύγει μια επιταγή από το κυβερνείο προς το λογιστήριο του… εν λόγω αντικειμενικού μέσου.
Το ίδιο βράδυ ο Ντον Κουλεόνε παρέθεσε δείπνο προς τιμήν της αποκατάστασης της δημοκρατίας πριν από 50 τόσα χρόνια.
Τα ποτήρια υψώθηκαν.
«Στην ελευθερία»!
«Στη δημοκρατία»!
«Στη διαφάνεια»!
Και όλοι γέλασαν τόσο δυνατά, που για μια στιγμή νόμισαν πως δεν ακούγονταν οι ψίθυροι, και τα βογγητά από το υπόγειο.
Μόνο ο ηλικιωμένος λογιστής της Οικογένειας δεν χαμογέλασε.
Άναψε ένα πούρο και είπε: «Οι πραγματικές αυτοκρατορίες δεν πέφτουν όταν μιλούν οι εχθροί τους»…
«Τότε πότε πέφτουν;» τον ρώτησαν.
«Όταν οι δικοί τους ξεχνούν ποιον δεν πρέπει να αποκαλούν αφεντικό».
Και για πρώτη φορά στο τραπέζι έπεσε σιωπή…
Γιατί στη Γρεκία, ακόμη και η σιωπή είχε αφεντικό… που όμως κανείς δεν έπρεπε να τον αποκαλεί έτσι.
