Όταν ο ψηλός ξανάσωσε τη χώρα

Του Strange Attractor

Για επτά ολάκερα χρόνια ο πρωθυπουργός Γόνος κυβερνούσε τη χώρα με τη σιγουριά ανθρώπου που δεν είχε ποτέ περιμένει σε ουρά για να πληρώσει λογαριασμό, ούτε είχε ψάξει να βρει σπίτι με ενοίκιο μικρότερο από τον μισθό ενός… καρδιοχειρουργού (ή Μητροπολίτη).

Η οικονομία πήγαινε περίφημα, τουλάχιστον σύμφωνα με τα κυβερνητικά δελτία τύπου, αλλά και με τα «αντικειμενικά» ΜΜΕ, των φίλων του «επιχειρηματιών». Αυτοί οι φίλοι του λοιπόν, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες άπαντες, αποκτούσαν συνεχώς νέα έργα, νέες επιδοτήσεις, και νέες… βίλες.

Ο δε λαός αποκτούσε νέους λογαριασμούς, νέα χρέη, νέες αυξήσεις προϊόντων, και νέες δικαιολογίες.

Τα ενοίκια είχαν φτάσει σε τέτοια ύψη, ώστε πολλοί νέοι έμεναν με τους γονείς τους μέχρι τα σαράντα πέντε.

Κάποιοι πιο φιλόδοξοι έμεναν και με τους παππούδες τους, για να… μοιράζονται τα έξοδα, και το Wi-Fi.

Ο Γόνος όμως δεν ανησυχούσε. Κυβερνούσε… ανέμελα, και με πρόσημο τη «σταθερότητα»!

Εξάλλου, ποιον είχε να φοβηθεί;

Η αντιπολίτευση ήταν τόσο κατακερματισμένη, που χρειαζόταν διάγραμμα, πυξίδα, και μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες για να καταλάβει κανείς ποιος ήταν με ποιον, και γιατί είχε διασπαστεί από τον προηγούμενο, που είχε διασπαστεί από τον προπροηγούμενο, κ.ο.κ.

Τόσο καλά…

Όσο για τον λαό… ποιος να ασχοληθεί με την πολιτική κατάσταση όταν δουλεύει σαν το σκυλί απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για να πληρώσει το νοίκι, που λέγαμε;!

Επιπλέον, ο Γόνος είχε βρει και έναν πολύτιμο σύμμαχο! Τον πρώην «αριστερό» πρωθυπουργό, που είχε διαδεχτεί, ο οποίος βαρέθηκε τη «συνταξιοδότηση», οπότε είπε να επανέλθει και να βοηθήσει τον τόπο συσπειρώνοντας (έτσι έλεγε) την κεντροαριστερή αντιπολίτευση (η οποία με την έλευσή του διαλύθηκε έτι περαιτέρω).

Ο εν λόγω είχε ξεκινήσει την καριέρα του με σκοπό να γκρεμίσει τον καπιταλισμό(!), υποσχόμενος επανάσταση, και την είχε ολοκληρώσει υποσχόμενος σταθερότητα, παραδίδοντας… μπάχαλο.

Είχε μάλιστα κάνει τόσες κωλοτούμπες, που πολλοί τον περνούσαν για αθλητή της ενόργανης, και είχε περάσει τόσες πολιτικές μεταμορφώσεις, που οι επίδοξοι βιογράφοι του τον μελετούσαν ως… φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν τον ΕΛ ΝΙΝΟ!.

Οι δυο κολλητοί «σωτήρες» συναντιούνταν συχνά… στα κρυφά.

– «Όλα βαίνουν καλώς», είπε ο Γόνος.

– «Εξαιρετικά θα έλεγα», απάντησε ο πρώην αντάρτης της φακής. Συμπληρώνοντας «ο λαός γκρινιάζει, αλλά δεν ξέρει τι θέλει. Όπως πάντα άλλωστε… δώσε κανένα επίδομα σε καμιά ευπαθή ομάδα κι όλα καλά».

– «Και οι εκλογές;»

– «Περίπατος… τους έχω κάνει από χίλια χωριά… δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Τους ξεδόντιασα».

Τότε όμως είναι που εμφανίστηκε ένα πρόβλημα. Ένας αστάθμητος παράγοντας.

Δηλαδή ένας ακόμη πρώην πρωθυπουργός.

Έντιμος, πατριώτης, ψηλός, ο οποίος όταν ήταν καπετάνιος είχε σώσει τη χώρα από τα τότε αρπακτικά.

Χαρακτηριστικά που στο πολιτικό σύστημα θεωρούνταν περίπου εξωτικά (εκτός από το ψηλός).

Οι απόρρητες δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι μπορούσε να αποσπάσει σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του Γόνου.

Ο Γόνος πανικοβλήθηκε.

– «Αν συνεχίσει έτσι ο ψηλός, δεν θα πάρω αυτοδυναμία!»

– «Και το σημαντικότερο», είπε ο πρώην αριστερός, «θα πέσουν έξω τα επενδυτικά σου σχέδια»…

Ο Γόνος ανατρίχιασε! Τον έπιασε ναυτία…

Πράγματι. Είχε ήδη βάλει στο μάτι μερικά ακόμη ακίνητα, δύο παραθαλάσσια οικόπεδα, και έναν μικρό λόφο που ήθελε να μετατρέψει σε ιδιωτικό θέρετρο μέσω μιας εταιρίας που είχε συστήσει στο όνομα του γιου του, πριν τον ρίξει κι αυτόν στην πολιτική κονίστρα.

– «Δεν θα προλάβω», σκέφτονταν…  «πρέπει να κάνω κάτι».

Και τότε είναι που, με τη βοήθεια του επιτελείου των επικοινωνιολόγων του, γεννήθηκε το… Μεγάλο Σχέδιο!

Ένα μικρό θερμό επεισόδιο με τη γείτονα χώρα.

Τίποτα το σοβαρό, κάτι που απλά θα τάραζε για λίγο τα ήρεμα νερά.

Λίγες δηλώσεις.

Λίγες εθνικές κορώνες.

Λίγες υπερπτήσεις.

Λίγες δήθεν παραβιάσεις.

Μερικές τηλεοπτικές συνδέσεις με απόστρατους, που θα έδειχναν χάρτες, και περιοχές ΑΟΖ.

Πολλά ταρατατζούμ… κ.ο.κ.

Κλασικά πράγματα δηλαδή.

– «Ο λαός θα φοβηθεί», είπε ο πρώην.

– «Αυτό θέλουμε, για να συσπειρωθεί γύρω μου, και να πάω σε εκλογές», συμπλήρωσε ο νυν.

– «Έχεις δίκιο. Έτσι ακριβώς θα γίνει… θα βάλω και τον δικό μου, τον παχύ κομάντο, που του αρέσει να φοράει τζάκετ με πουλάδες, να κάνει δηλώσεις υπέρ του Έθνους!».

Και έτσι έγινε…

Το σχέδιο ξεκίνησε.

Τα κανάλια και τα σάιτς πήραν φωτιά.

Οι ειδικοί αναλυτές τρελάθηκαν στις… αναλύσεις.

Ο κάθε πικραμένος διεθνολόγος, και απόστρατος,  ξημεροβραδιάζονταν στα τηλεοπτικά πάνελ, μιλώντας με πάθος για την ανάγκη συστράτευσης του λαού γύρω από τον Γόνο, την απαραίτητη γενική επιστράτευση εφέδρων, και την άμεση στράτευση όλων των νέων, προκειμένου να… «υπερασπιστούμε τα ιερά και όσια».

Κάποιοι μάλιστα επέμεναν ακόμη και στη στράτευση των γυναικών, με μια λαοφιλή τηλεοπτική παρουσιάστρια-ινφλουένσερ να το κάνει σημαία, λέγοντας πως συμφωνεί απόλυτα, αρκεί… «να μην είναι υποχρεωτική», όπως έλεγε.

Κανείς όμως δεν ήξερε ακριβώς τι συνέβαινε, άσχετα αν όλοι συμφωνούσαν ότι συνέβαινε κάτι το πολύ σημαντικό.

Ο μόνος που ήξερε ήταν ο Γόνος (κι ο φίλος του ο πρώην) που έτριβε τα χέρια του, διαβάζοντας δημοσκοπήσεις που τον ήθελαν ψηλά!

Μόνο που η γειτονική χώρα δεν είχε διαβάσει το σενάριο του σχεδίου, ούτε είχε ενημερωθεί από τον Γόνο, ή έστω από το τσουτσέκι του, τον υπουργό των Εξωτερικών δηλαδή.

Και απάντησε.

Και μετά απάντησε και στην απάντηση.

Και μετά απάντησε και στην απάντηση της απάντησης!

Έτσι, μέσα σε λίγες ημέρες, το «μικρό ελεγχόμενο επεισόδιο», που είχε εξυφανθεί στην πατρική βίλα του Γόνου στην Κρήτη, είχε μετατραπεί σε παγκόσμια κρίση, με την οποία ασχολούνταν νυχθημερόν μέχρι και τα διεθνή ΜΜΕ!

Οι αγορές πανικοβλήθηκαν.

Οι πρεσβείες εξέδιδαν επίσημες ανακοινώσεις, και απόρρητες εκθέσεις.

Οι στρατηγοί (κυρίως οι απόστρατοι), μαζί με τους διεθνολόγους ξενυχτούσαν στα κανάλια, με κάποιους να επιμένουν πως πρέπει να βομβαρδιστεί η πρωτεύουσα των γειτόνων… προληπτικά!

Και ο Γόνος ανακάλυψε ξαφνικά ότι η πραγματική γεωπολιτική δεν λειτουργεί όπως οι δημοσκοπήσεις. Δεν ελέγχεται…

Στο έκτακτο υπουργικό συμβούλιο, με παρούσα τη στρατιωτική ηγεσία, εμφανίστηκε χλωμός και κάθιδρος.

– «Πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα;» ρώτησε.

– «Πολύ», του απάντησαν.

– «Και τι κάνουμε τώρα;»

– «Εσύ ηγείσαι της χώρας, ότι αποφασίσεις».

– «Ώστε πάμε σε πόλεμο;» ρώτησε.

– «Ναι», του απάντησαν οι υπουργοί του, με τους στρατιωτικούς να συμπληρώνουν «οπωσδήποτε»!

Ο Γόνος έμεινε σιωπηλός. Τα γόνατά του έτρεμαν κάτω από το στρόγγυλο τραπέζι.

Και τότε του ήρθε μια φλασιά, μια ιδέα, αν και στην αρχή τού φάνηκε ακραία.

– «Τι στο διάολο», σκέφτηκε… «εγώ θα σώσω την παρτίδα;».

Το ίδιο βράδυ υπέβαλε την παραίτησή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Τηλεφωνικά… εν πτήσει, μέσα από το ιδιωτικό αεροσκάφος φίλου του επιχειρηματία.

Το επόμενο πρωί βρισκόταν ήδη στο σαλέ του στη Γενεύη, παρακολουθώντας τις εξελίξεις από ασφαλή απόσταση, πίνοντας ζεστή σοκολάτα, αναρωτώμενος αν η πολιτική είναι τελικά υπερεκτιμημένη.

Στην πρωτεύουσα της χώρας του όμως επικρατούσε αναβρασμός.

Πολλοί υπουργοί είχαν επίσης εξαφανιστεί, με τις φήμες των κακοπροαίρετων να μιλάνε για φυγή προς επαύλεις στην Τοσκάνη, και πύργους στην Κορνουάλλη!

Τότε, σε κατάσταση πανικού, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάλεσε τον πατριώτη πρώην πρωθυπουργό, αφού δεν έβρισκε κανέναν άλλον από τα 17 «αναγνωρισμένα» κόμματα.

– «Ψηλέ, η χώρα σε χρειάζεται».

– «Αν είναι για την πατρίδα, έρχομαι, αρκεί να μην μπλέκεται στα πόδια μου το αρπακτικό».

– «Μην ανησυχείς… την έκανε ήδη»…

Και έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, ο ψηλός ανέλαβε τα ηνία της χώρας.

Χωρίς θεατρινισμούς.

Χωρίς συνθήματα.

Χωρίς επικοινωνιακά τρικ.

Και πάνω απ’ όλα, χωρίς μίζες…

Άρχισε αμέσως συνομιλίες με συμμάχους, ενίσχυσε την άμυνα, διαχειρίστηκε την κρίση, και έστειλε σαφές μήνυμα αποφασιστικότητας στους γείτονες, που γνωρίζοντάς τον από παλιά αναδιπλώθηκαν.

Η γειτονική χώρα κατάλαβε ότι πλέον είχε απέναντί της κάποιον που δεν έβλεπε τη διπλωματία ως εργαλείο δημοσκοπικής διαχείρισης, ούτε μια σύρραξη ως ευκαιρία για να αυξήσει τη δημοφιλία και τα… ακίνητά του.

Οι τόνοι έπεσαν.

Η κρίση αποκλιμακώθηκε.

Ο πόλεμος αποφεύχθηκε.

Οι απόστρατοι και οι διεθνολόγοι άφησαν τα κανάλια, κι επέστρεψαν στα σπίτια τους.

Και η χώρα βγήκε τελικά ισχυρότερη, έχοντας γλιτώσει από τον εθνοκτόνο γόνο, και τον απατεώνα συνέταιρό του στη δολοπλοκία (ο οποίος, σύμφωνα πάλι με ανεπιβεβαίωτες φήμες βρίσκονταν στο… Καράκας, όπου είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο).

Μερικούς μήνες αργότερα, οι πολίτες άρχισαν να βλέπουν μικρές βελτιώσεις παντού, και ειδικά στην καθημερινότητά τους.

Τα ενοίκια σταθεροποιήθηκαν.

Η ακρίβεια υποχώρησε.

Η διαφθορά περιορίστηκε.

Οι φόροι μειώθηκαν.

Και οι κρατικοδίαιτοι δήθεν επιχειρηματίες αναγκάστηκαν να ανακαλύψουν ένα άγνωστο μέχρι τότε φαινόμενο: Τον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς χωρίς κρατικές επιδοτήσεις.

Όσο για τον Γόνο;

Παρέμεινε στη Γενεύη. Εκεί την «παλεύει» ακόμη.

Λέγεται μάλιστα πως κάθε βράδυ κοιτάει από το παράθυρο τις χιονισμένες Άλπεις, και ψιθυρίζει μελαγχολικά…

– «Ποιος να φανταζόταν ότι ένα απλό ελεγχόμενο θερμό επεισόδιο μπορεί να ξεφύγει… και να οδηγήσει σε πόλεμο… μαμώ τους επικοινωνιολόγους μου μέσα μαμώ».

Και κάπου μακριά, η Ιστορία γελούσε.

Με τα χαχανητά της να ακούγονται ως τις κορυφές των Άλπεων… μπορεί και ως το μακρινό Καράκας.

Όχι επειδή οι άνθρωποι κάνουν λάθη.

Όχι… αλλά επειδή κάποιοι πορφυρογέννητοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να παίζουν με τις τύχες του λαού, όπως παίζουν στο χρηματιστήριο, και να κυβερνούν μια χώρα σαν να πρόκειται για επικοινωνιακή καμπάνια…

Μέχρι που η ιστορία τους ξερνάει, και τους αφήνει να μελετάνε τους επενδυτικούς φακέλους τους, και να μετράνε τα ακίνητά τους, κάπου στις Άλπεις,  απομονωμένοι, και κυρίως… ακίνδυνοι.