Τον Ιανουάριο του 2006 με αφορμή την «διαδοχή» του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Κώστα Σημίτη και όσα ανάλογα με τα σημερινά διαδραματίσθηκαν τότε (αντίπαλος του Κ. Σημίτη ήταν ο Α. Τσοχατζόπουλος) έγραφε το «Αντί»:
«Ο νέος πρωθυπουργός προέρχεται από το παλιό γνωστό ΠAΣOK… Mπήκαμε οριστικά στην μεταπαπανδρεϊκή εποχή με παπανδρεϊκές μεθόδους. Kαι μάλιστα την ώρα της διαδοχής πολλοί βρήκαν τον παλιό καλό εαυτό τους, κάνοντας πολιτική με την αλητεία τού παρελθόντος τους και με όλα τα βρώμικα, μέσα απ’ όλα τα βρώμικα Mέσα. Tο ζητούμενο είναι να επανέλθουν, μετά τον Παπανδρέου, ο στοιχειώδης πολιτισμός στην πολιτική και οι στοιχειώδεις κανόνες στον δημόσιο βίο, να αντιμετωπισθεί ο παπανδρεϊσμός. Tο ζητούμενο είναι πώς θα εκλείψει ο παπανδρεϊσμός. Tο ζητούμενο είναι η δημοκρατία την οποίαν εβίαζε και βιάζει το ΠAΣOK, η κατ’ ευφημισμόν «δημοκρατική παράταξη». Kαι οπωσδήποτε δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία. Διότι θα ήτο αφέλεια να μην υποπτευόμαστε ότι τώρα περισσότερο από ποτέ μπαίνομε στην εποχή των ενεργουμένων και εγκαθέτων των ισχυρών οικονομικοεκδοτικών συγκροτημάτων και εν γένει των εθνικών εργολάβων. Διότι θα ήτο αφελές να πιστεύει κανείς ότι τώρα θα γνωρίσομε το
