Νέο ρεκόρ έσπασε η ανεργία στην Ιταλία, η οποία έφτασε στο υψηλότερο σημείο από το 1977. Αυτό κατέγραψαν τα στοιχεία που συγκέντρωσε το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής –Istat-, συμπληρώνοντας ότι το 2013 ήταν το χειρότερο έτος από την αρχή της οικονομικής κρίσης για την αγορά εργασίας στη χώρα. Τον Ιανουάριο, το ποσοστό ανεργίας έφτασε το 12,9% ανεβαίνοντας κατά 0,2% σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο και κατά 1,1% σε σύγκριση με πέρυσι τον Ιανουάριο. Οι άνεργοι υπολογίζονται σε 3,3 εκατομμύρια. Τα ποσοστά να εκτοξεύονται στην νεολαία, καθώς στις ηλικίες μεταξύ 15 – 24 χρόνων, φθάνουν το 42,4%. Περίπου 690.000 ψάχνουν για δουλειά.
Ο εφιάλτης της ανεργίας καταγράφεται και δια μέσου των στοιχείων για την αγορά εργασίας. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο το 2013 οι εργαζόμενοι μειώθηκαν κατά 478.000 (-2,1%) σε σχέση με το 2012. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αιμορραγία που έχει υποστεί η ιταλική αγορά εργασίας από την αρχή της κρίσης. Στα μέσα του 2013οι άνεργοι αριθμούσαν 3,1 εκατομμύρια παρουσιάζοντας αύξηση 13,4% σε σχέση με το 2012. Με βάση τα στοιχεία, μέσα στο 2013 παρουσίασε πτώση ακόμη και η μερική ή προσωρινή απασχόληση. Συνολικά, τα χρόνια μεταξύ 2008 – 2013, δηλαδή κατά τη διάρκεια της κρίσης, ο αριθμός των εργαζομένων έχει μειωθεί κατά 984.000.
Ο «φρέσκος» πρωθυπουργός Ματέο Ρέντζι άδραξε την ευκαιρία για να «τουιτάρει» ότι πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας την τελευταία 35ετία και ότι επίκειται η μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας που ο ίδιος προωθεί πριν καν γίνει πρωθυπουργός υπό την επωνυμία JobsAct η οποία θα μετατρέψει σε παρελθόν αυτά τα εφιαλτικά στοιχεία. Ο Ρέντζι έχει πολλάκις αναφερθεί στο συγκεκριμένο σχέδιο τόσο πριν όσο και μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, για το οποίο, όμως, έχει δώσει μόνο ένα γενικό περίγραμμα. Συγκεκριμένα, έχει υποστηρίξει ότι προκειμένου να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας θα πρέπει η αγορά εργασίας να γίνει «πιο δυναμική και ευέλικτη».
<Σε αυτό το χαρακτηρισμό, ως παραμέτρους θέτει τη διευκόλυνση των απολύσεων και γενικότερα την υιοθέτηση λιγότερων προστατευτικών μέτρων όσον αφορά στα πρώτα δύο ή τρία χρόνια δουλειάς, την απλοποίηση του νομικού πλαισίου για την υπογραφή συμβάσεων και των σχετικών όρων που θέτει το εργασιακό δίκαιο, την μείωση των φόρων που οι εργοδότες καλούνται να πληρώσουν για κάθε εργαζόμενο, την υιοθέτηση ενός πιο απλού και γενικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης για περισσότερους κλάδους και την εξεύρεση κινήτρων, πχ όσον αφορά την κάλυψη ενεργειακών αναγκών των επιχειρήσεων, για να ενθαρρυνθούν οι προσλήψεις. Τα σχέδια αυτά, ακόμη και χωρίς να έχουν συγκεκριμενοποιηθεί, έχουν προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις συνδικαλιστικών φορέων και εργαζομένων, και ενδεικτικό είναι ότι οι πρώτες διαμαρτυρίες είχαν γίνει μπροστά στην έδρα του Δημοκρατικού Κόμματος, πριν καν ο Ρέντζι αναλάβει την πρωθυπουργία.
