Σαν τον Σημίτη

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Στροφή στην «καθημερινότητα» διακήρυξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετά την εκλογική σφαλιάρα της 9ης Ιουνίου, αλλά κάθε άλλο ευτυχής για τα αποτελέσματα είναι…

Η χθεσινή απόπειρα, μάλιστα, μετατράπηκε σε ένα απόλυτο φιάσκο, κάνοντας, σίγουρα, τον πρωθυπουργό μας να φυσάει και να ξεφυσάει από το κακό του. Την ώρα που πήγαινε να στήσει νέο σόου, με δήθεν αιφνιδιαστική επίσκεψη -αλλά σε… συνεργασία με τα κανάλια- στο αμαξοστάσιο του ΟΣΥ Ρέντη, μαζί με υπουργούς, υφυπουργούς και άλλους παρατρεχάμενους, ήρθε η αποκάλυψη για τον κολλητό του Λ. Αυγενάκη και (του) τα τίναξε στον αέρα. Η φιέστα έμεινε από… λάστιχο.

Επικοινωνιακή κουτοπονηριά έκρυβε αυτό που έκανε και τη Δευτέρα το απόγευμα, πηγαίνοντας πάλι… αιφνιδιαστικά στο Λαϊκό Νοσοκομείο, για να δείξει δήθεν το ενδιαφέρον του για τη δημόσια υγεία, η οποία στο μεταξύ πάει από το κακό στο χειρότερο. Αυτό που τον απασχολούσε, βέβαια, ήταν να επισκιάσει την εκδήλωση στο Πολεμικό Μουσείο με τις ομιλίες Καραμανλή και Σαμαρά, αλλά απέτυχε και σε αυτό. Το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει τον Άδωνι να τρέχει πανικόβλητος από το ένα μέρος στο άλλο.

Ο κ. Μητσοτάκης και τα επιτελεία του ανακάλυψαν (πολύ όψιμα βεβαίως) την «καθημερινότητα» όχι γιατί τους ενδιαφέρει στα αλήθεια, αλλά για να ξεφύγουν από την οδυνηρή συζήτηση αναφορικά με τις μεγάλες εκλογικές απώλειες της Ν.Δ., που θα τον υποχρέωνε να αναγνωρίσει το τεράστιο ρήγμα που έχει πλέον εκ δεξιών.

Αν και ακριβοπληρωμένα αυτά τα επιτελεία, δεν θα ήταν πάντως δύσκολο να διαπιστώσουν, ανατρέχοντας και στο παρελθόν, ότι μπορεί να ακούγεται ως εύκολη συνταγή, αλλά η «καθημερινότητα» δεν είναι -από τη φύση της- παρά μια μαύρη τρύπα. Και όσο περισσότερο οι κυβερνήσεις την προσεγγίζουν με επικοινωνιακούς όρους και πυροτεχνήματα τόσο περισσότερο τις εκδικείται. Με ή χωρίς Αυγενάκηδες στο ενδιάμεσο…

Ο κ. Μητσοτάκης, τώρα που είναι σχετικά νωρίς, θα μπορούσε να απευθυνθεί ως προς αυτό στον πολιτικό του μέντορα Κ. Σημίτη για να του μεταφέρει τις εμπειρίες και τα διδάγματά του. Κάτι ανάλογο είχε επιχειρήσει και εκείνος αναζητώντας «διέξοδα», για να προσελκύσει και να μεταθέσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης όταν λίγο μετά τη δεύτερη κυβερνητική θητεία του (καλή ώρα σαν και τώρα) άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα…

Παροιμιώδεις έχουν μείνει και οι συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου της εποχής (όχι, ο Σκέρτσος ήταν μικρός ακόμη), στις οποίες κυριαρχούσαν οι συζητήσεις «για τα προβλήματα της καθημερινής ζωής των πολιτών». Αλλά η πορεία ήταν ήδη μη αναστρέψιμη. Κι όταν ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ως νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, πήγε για να τον εμψυχώσει, ο Σημίτης σε μαύρο χάλι τον διέκοψε: «Ασ’ το, παιδί μου, δεν μας σώζει τίποτε». Και λίγο καιρό μετά παρέδιδε στο άλλο… παιντί.

  1. η πορεια ειναι πλεον μη αναστρεψιμη.δυστυχως δεν ειναι νωρις πια,ειναι πολυ αργα και μαλιστα απο την στιγμη που δεν θελει και πλεον δεν μπορει να συγκρουστει με τα μεγαλα επιχειρηματικα συμφεροντα σε ολους τους τομεις .απο την στιγμη που η πολιτικη του βασιστηκε στην δημοσια εικονα και την επικοινωνια του ηταν λογικο οτι σε βαθος χρονου ολη αυτη η πλαστη φωτογραφια θα ξεθωριαζε.με η χωρις αυγενακηδες νοβαρτις συγκαληψεις τεμπη κοριους κλπ η πορεια δειχνει μη αναστρεψιμη. μπορεις να κοροιδευεις για πολλα πραγματα αλλα την τσεπη του ελληνα δεν μπορεις να την κοροιδεψεις με πας και καλαθια πασχαλινα και με κερασακι την εξαημερη εργασια οταν ολη η ευρωπη πλεον συγκλινει στην 4ημερη εργασια .απλα ενας ακομα που δεν υπηρετησε τον λαο που τον ψηφισε δυο φορες.η αρχη του τελους εχει ηδη ξεκινησει.οταν θα τον διωξουν απο την θεση του θα εχει αφησει ενα κομμα αποκομα και μια χωρα διαλυμενη.ολα τα αλλα απλα τα ακουω βερεσε και καθιστε ολοι εσεις οι αναλυτες οι πολιτικοι να κανετε το μαυρο ασπρο.η χωρα διαλυεται ο κοσμος δεν τα βγαζει περα και καθομαστε να δουμε αν ο αυγενακης εριξε μπουνια η χαστουκι λες και εχει διαφορα.

  2. Στην Ελλάδα ξεχάσαμε πια τι θα πει πολιτικός και συνηθίσαμε στους πολιτικάντηδες, τούς ανάξιους γόνους και επαγγελματίες, που ο χαμηλού πολιτικού επιπέδου λαός μας ψηφίζει.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Μισός αιώνας τουρκικής βαρβαρότητας

Πέρασαν ήδη 50 χρόνια αφότου η Τουρκία εισέβαλε, με βάρβαρο τρόπο και καταπατώντας κάθε έννοια του Διεθνούς Δικαίου καθώς...

Η αποχώρηση Δραγασάκη, ο ρόλος του Αλέξη και η χρηματοδότηση που...

Η χθεσινή αποχώρηση του Γιάννη Δραγασάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και...

Κάποιοι δίνουν θάρρος στους Τούρκους

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποιοι δίνουν θάρρος στους Τούρκους και λάθος μηνύματα, για να επιδεικνύουν τέτοια θρασύτητα, και μάλιστα...

Θα σας ξεχνάμε κάθε μέρα

Ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα του αείμνηστου Έλληνα «Παριζιάνου» συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη, τα κείμενα του οποίου κυκλοφορούν στην Ελλάδα από...