Η εθνική μάχη της Ευρώπης

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*

Ακούγοντας κάποιος τις προεκλογικές θέσεις των κομμάτων, εν όψει των ευρωεκλογών, είναι λογικό να αναρωτιέται σε ποιον βαθμό θα είναι δυνατόν να εξυπηρετηθούν εθνικά συμφέροντα μέσα από ένα υπερεθνικό όργανο. Και, μάλιστα, σε ένα όργανο που τα μέλη του δεν έχουν ουσιαστικά καμιά νομοθετική αρμοδιότητα και δεν είναι καν αιρετά. Αναφέρομαι φυσικά στην Κομισιόν και στα διορισμένα από τις κυβερνήσεις μέλη της, στις αποφάσεις της οποίας δίνουν ουσιαστικά μια επίφαση δημοκρατικότητας οι ευρωβουλευτές με την επικύρωσή τους διά της ψήφου τους.

Αυτές οι αποφάσεις ήταν που στο παρελθόν κατάργησαν την ποσόστωση (quotas) στις εισαγωγές στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μέχρι τότε προστάτευαν τις παραγωγές των αγροτικών κυρίως προϊόντων, με αποτέλεσμα την καταστροφή ουσιαστικά της πρωτογενούς παραγωγής σε χώρες όπως και η Ελλάδα.

Οι ίδιες αποφάσεις έγιναν αιτία στην πατρίδα μας να εξαφανιστεί η δυναμική καλλιέργεια των ζαχαρότευτλων, που αποτελούσε έναν από τους πυλώνες της ελληνικής οικονομίας, και φτάσαμε σήμερα να εισάγουμε ζάχαρη ακόμη και από τη Σερβία, ενώ ο μηχανολογικός εξοπλισμός των εργοστασίων ζάχαρης (Λάρισα, Πλατύ, Ξάνθη, Νέα Ορεστιάδα) εξακολουθεί να είναι λειτουργικός και να χρησιμοποιείται για την παραγωγή ζάχαρης στην… Κίνα, όπου έχει μεταφερθεί!

Οι ίδιες αποφάσεις είναι αυτές που μετέφερε στη χώρα μας ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, λέγοντας περιχαρής ότι «η Ελλάδα πρέπει να γίνει χώρα παροχής υπηρεσιών». Τελικά, ούτε καν τα γκαρσόνια της Ευρώπης δεν γίναμε, αφού η «βαριά βιομηχανία μας», ο τουρισμός, υποφέρει από την έλλειψη εργαζομένων. Βλέπετε, τα Ελληνόπουλα προτίμησαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες να μεταναστεύσουν για μια πιο αξιοπρεπή ζωή, αξιοποιώντας τις επιστημονικές και λοιπές γνώσεις και δυνατότητές τους στο εξωτερικό. Τη θέση τους καταλαμβάνουν σταδιακά νομιμοποιηθέντες λαθρομετανάστες, υλοποιώντας έτσι μια ιδιότυπη αντικατάσταση πληθυσμού, που δεν είναι φυσικά μια «θεωρία συνωμοσίας», αλλά μια θλιβερή ζώσα πραγματικότητα.

Παρεμπιπτόντως, όταν αναφερόμαστε στην επίλυση του δημογραφικού, θα πρέπει να διευκρινίζουμε ποιου ακριβώς δημογραφικού εννοούμε. Του κράτους ή του έθνους; Προφανώς η επίλυση του δημογραφικού του κράτους μέσω αλλογενών πληθυσμών είναι κάτι που θα πρέπει να μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Το ζήτημα είναι να πειστούν οι Έλληνες να μείνουν και να πολλαπλασιάζονται στην πατρίδα τους. Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν αρκούν φυσικά τα οικονομικά κίνητρα. Είναι πρωτίστως θέμα ανάκτησης των εθνικών αξιών, με τις οποίες πορεύθηκε ο λαός μας στην ιστορική του πορεία.

Αυτήν ακριβώς την ανάκτηση των δικών τους αξιών επιζητούν και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί, έχοντας συνειδητοποιήσει πού τους οδηγούν η άφρων πολιτική των ανοιχτών συνόρων και η ευδαιμονία μιας επίπλαστης ανάπτυξης που τους οδήγησε σε δημογραφικό μαρασμό και ηθική έκπτωση.

Η αναζήτηση αυτή έχει αποτυπωθεί ήδη με την ανάπτυξη εθνικών «ταυτοτικών» κινημάτων, στο σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών χωρών, το καθένα με τις δικές του ιδιαιτερότητες και αρχές, αλλά με κοινό γνώμονα τη συγκρότηση μιας «Ευρώπης των εθνών», μιας Ευρώπης που πρέπει να αλλάξει από τους λαούς της, από τους ανθρώπους της, από αυτούς δηλαδή που την υπηρέτησαν εδώ και αιώνες πιστοί σε ένα αξιακό σύστημα με ρίζες στον ελληνικό πολιτισμό, στο ρωμαϊκό δίκαιο και στις χριστιανικές αξίες. Τα κινήματα αυτά βρίσκονται ήδη στα πρόθυρα της εξουσίας των χωρών τους, ενώ ήδη σε κάποιες περιπτώσεις συμμετέχουν στην κυβέρνησή τους. Η Ευρώπη της ελπίδας ανατέλλει ενάντια στην Ευρώπη των οικονομικών καρτέλ και του εθνομηδενισμού. Η Ελλάδα δεν πρέπει να απουσιάσει από αυτή την αναγέννηση. Οι εκλογές της επόμενης Κυριακής αποτελούν μια μεγάλη ευκαιρία γι’ αυτό.

*Υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Εθνικό Μέτωπο

[email protected]

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Αυτή είναι η ζωή ρε φουκαρά που ποτέ δεν πρόκειται να...

Aν ρωτούσες χθες μερικούς νοματαίους τι το συνταρακτικό συνέβη πριν πενήντα χρόνια ρε παιδιά «σαν σήμερα»; Οι απαντήσεις θα...

Μηνύματα μιας θλιβερής επετείου

Σήμερα έχουμε μια θλιβερή επέτειο. Σαν σήμερα πριν από 50 χρόνια τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Κύπρο καταλαμβάνοντας μικρή έκταση...

Δεν ξεχνώ!

Δεν ξεχνώ την 20ή Ιουλίου 1974, μέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Μέρα «μαχαιριά» στα πλευρά του Ελληνισμού, βάρβαρο...

Το «Δεν ξεχνώ» στην «αντίδρομη» πορεία του

Στη ριζική ρήξη με τον εαυτό μας σε αυτό το requiem του «τέλους του Ανθρώπου» ποια μνήμη θα μπορούσε...