Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη*
Η υποτίμηση του κινδύνου και των δυνατοτήτων του αντιπάλου είναι πάντα τεράστιο λάθος. Πριν από τον Ιούλιο του 1974 πολλοί υποτιμούσαν τον τουρκικό κίνδυνο για την Κύπρο, θεωρώντας τους Τούρκους πρωτόγονους και μπουνταλάδες.
Σε έναν βαθμό είχαν δίκιο και στα δύο. Η κωμικοτραγική ιστορία της βύθισης από την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία του αντιτορπιλικού «Κοτζάτεπε» και η αχρήστευση ενός άλλου, μέσα στον πανικό τους για την εξ Ελλάδος νηοπομπή «φάντασμα», είναι χαρακτηριστικές. Ακόμα όμως και πρωτόγονοι μπουνταλάδες, όταν η προδοσία δέσμευε τα ελλαδικά όπλα από τη Θράκη ως το Καστελόριζο και ο διχασμός είχε υπονομεύσει την Εθνική Φρουρά, μπόρεσαν να μας νικήσουν, παρά την απαράμιλλη γενναιότητα πολλών από τους Ελλαδίτες και Κύπριους μαχητές, που έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα, με απόλυτη απουσία του Π.Ν., πλην του «ΛΕΣΒΟΣ» και του αείμνηστου και τόσο γενναίου Χανδρινού και της Π.Α., πλην των ασύλληπτα επίσης γενναίων πληρωμάτων των «ΝΟΡΑΤΛΑΣ», που μετέφεραν τον Παπαμελετίου και τα λιοντάρια του της ΑΜΚ και στοιχείων της Β’ Μ.Κ. νύχτα στο Αεροδρόμιο Λευκωσίας.
Προδομένοι, απομονωμένοι, ηττηθήκαμε προσωρινά από έναν τότε υποδεέστερο αντίπαλο, ο οποίος όμως είχε έναν σκοπό, εκπεφρασμένο επί σχεδόν έναν αιώνα, ταξίμ = διχοτόμηση, και εάν τους δινόταν η δυνατότητα ολική κατάληψη, γιατί, είπαμε, είναι φιγουρατζήδες. Εάν γνώριζαν πως στις 20 Ιουλίου 1974 η Ελλάδα θα έμπαινε πάση δυνάμει στον αγώνα, πως θα χόρταιναν φωτιά και ατσάλι από τη Θράκη, το Αιγαίο, τα παράλια της Μικράς Ασίας, ως τον αιγιαλό αποβάσεως στην Κερύνεια, εάν γνώριζαν πως ο Κουρούπης, ο Καλπουρτζής, ο Κατσάνης, ο Κατούντας, η τρομερή ΕΛΔΥΚ θα πολεμούσαν με την αεροπορική κάλυψη των μαχητικών μας, που περίμεναν με αναμμένες μηχανές και πλήρη φόρτο στην Κρήτη τη διαταγή απογείωσης, σήμερα στην Κερύνεια θα κυμάτιζε ακόμη η Γαλανόλευκη. Θα πρέπει να έχουμε διδαχθεί από τα λάθη μας και σε κάθε πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική μας επιλογή πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας θα πρέπει να υπάρχει η πρόνοια για την Κύπρο. Είναι καθήκον ιστορικό, ηθικό αλλά και νομικό.
Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ούτε εμείς ούτε οι Τούρκοι είμαστε στην ίδια κατάσταση. Όχι μόνο δεν είμαστε απομονωμένοι, απολαμβάνουμε κύρος από τους συμμάχους μας, κυρίως τις ΗΠΑ, όμως, επειδή ακόμη να χωνέψουν την αντιδυτική φιλοτζιχαντιστική στρατηγική της Άγκυρας, επί του πεδίου για μας παίζει ακόμα μεγαλύτερη σημασία η συμμαχία μας με το Ισραήλ, το οποίο, παράλογο αλλά συμβαίνει, είναι στόχος και αυτό της τουρκικής επιθετικότητας, που το βλέπει αυτοκτονικά ως πρώην οθωμανική επαρχία. Είμαστε ώμο με ώμο όχι απλώς με μια πυρηνική δύναμη, με την πιο τολμηρή στρατιωτική μηχανή του κόσμου. Εάν το κρίνουν ως την πιο αποτελεσματική επιλογή για την προστασία του λαού τους, δεν θα δίσταζαν να αποκεφαλίσουν την τουρκική ηγεσία, να κάνουν παλιοσίδερα τα τουρκικά πλοία, αεροπλάνα, βάσεις drones και εκτοξευτές πυραύλων. Θεωρούν την Ελλάδα και την Κύπρο στρατηγικό βάθος της χώρας τους και είμαστε ένας ασφαλής διάδρομος προς την Ευρώπη και ασφαλής χώρος εν γένει για τους πολίτες του.
Η Τουρκία έχει κάνει άλματα τεχνολογικά και στρατιωτικά, με μια οικονομία όμως με τεράστια προβλήματα, όμως πρέπει να λάβουμε και λαμβάνουμε σοβαρά υπ’ όψιν τον κίνδυνο, ορθά εξοπλιζόμαστε, ορθότατα σπεύδουμε να κλείσουμε το χάσμα στη χρήση drones και στα αντίμετρα γι’ αυτά, υπάρχουν όμως δύο κορυφαίοι κίνδυνοι για τους οποίους δεν συζητάμε και είναι μέγα λάθος. Ο ένας κίνδυνος είναι η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία. Κάτι τέτοιο στα γενοκτόνα χέρια σκληρών ισλαμιστών θα σήμαινε τη δορυφοροποίησή μας. Επομένως θα πρέπει να γίνει εθνικός μας στόχος και στόχος και του συμμάχου μας Ισραήλ να μην επιτρέψουμε ποτέ να συμβεί αυτό, με ό,τι κι αν χρειαστεί. Θα είναι θανάσιμος κίνδυνος και για τους δυο μας να επιτρέψουμε να συμβεί. Θα πρέπει να είμαστε ηλίθιοι με αυτοκτονικό ιδεασμό να επιτρέψουμε να εξοπλιστούν με πυρηνικές κεφαλές οι πύραυλοι που επίμονα και με όλο μεγαλύτερο βεληνεκές κατασκευάζει η Τουρκία, διατυπώνοντας ευθέως και συνεχώς την απειλή πως θα τους χρησιμοποιήσει εναντίον της Ελλάδας και του Ισραήλ. Χρησιμοποιεί δε την ιδιότητα του μέλους του ΝΑΤΟ ως ασπίδα, ενώ φωνές για την αποβολή της από τη συμμαχία δυναμώνουν και πρέπει να τις ενισχύσουμε. Πρέπει να σκοτώσουμε τις ψευδαισθήσεις μας για τις προθέσεις των Τούρκων.
Το άλλο ζήτημα είναι ο εν γένει ισλαμικός κίνδυνος για τη χώρα μας και όλη την Ευρώπη. Κάποτε όλη η Βόρεια Αφρική ήταν Χριστιανική, όπως Χριστιανική πλειοψηφικά χώρα και ευημερούσα ήταν ο Λίβανος. Η Τουρκία και το Κατάρ ενισχύουν την ισλαμική εισβολή στη Δύση και προσδοκούν από αυτήν και την υπεργεννητικότητα των μουσουλμάνων, σε συνδυασμό με την υπογεννητικότητα μας, τη σταδιακή επιβολή τους και τον εξισλαμισμό των χωρών μας. Δεν είναι συνωμοσιολογία, είναι απλά μαθηματικά, είναι μάθημα από την Ιστορία. Πρέπει και εδώ να ονομάσουμε ευθέως το πρόβλημα, τον κίνδυνο από την ισλαμική επέκταση, την ασυμβατότητα του τρόπου ζωής μας και των νόμων μας με τον ολοκληρωτισμό του Ισλάμ και τη βία που επιτάσσουν οι διδαχές του σε βάρος των «απίστων», δηλαδή ημών. Και φυσικά άμεσους θεσμικούς και αποτελεσματικούς τρόπους να αντιστρέψουμε την πλημμυρίδα να γίνει πανευρωπαϊκή πολιτική το «SEND THEM HOME». Αλλιώς απλώς θα φλυαρούμε, περιμένοντας την άλωση και την υποταγή ως φυσικό φαινόμενο. Δεν θα το επιτρέψουμε ποτέ, γιατί, τουλάχιστον εμείς, ζήσαμε τη χειρότερη εκδοχή του κινδύνου αυτού επί αιώνες και είμαστε οι απόγονοι των ανυπότακτων.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
