Του Χρήστου Μπολώση
Παρακολούθησα την τελετή παρουσιάσεως των υποψήφιων ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.
Πραγματικά συγκινήθηκα μέχρι δακρύων.
Δεν υπήρχε ένας υποψήφιος/α που να μην έκαψε τη δέουσα ποσότητα λιβανιού προς τον Μεγάλο Αρχηγό. Θεμιτόν και προβλεπόμενον!
Κάποια δόξασε τον κ. Μητσοτάκη για το ενδιαφέρον του για τα αδέσποτα και τότε σείστηκε το σύμπαν από τα χειροκροτήματα, που τρόμαξαν να σταματήσουν (τα σοβιέτ που λέγαμε).
Κάποιος είπε: «Θα αλλάξουμε τους νόμους στην Ευρώπη», τώρα πώς εγώ θυμήθηκα το «ένα νόμο, ένα άρθρο» και το «εμείς θα παίζουμε τα νταούλια και η Ευρώπη θα χορεύει» είναι μυστήριο.
Άκουσα την κυρία Χριστοφιλοπούλου να λέει ότι δεν υπήρξε μετεγγραφή της στη Ν.Δ., αλλά προσχώρηση (προσχωρώ= εντάσσομαι σε ένα σύνολο αποδεχόμενος τις αρχές και τις θέσεις του). Δηλαδή ο Μπακασέτας, που μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, δεν αποδέχθηκε τις αρχές του;
Άκουσα εθνικά συνθήματα, τα οποία είχαν τοποθετηθεί προ πολλού στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, τα οποία όμως καταχειροκροτήθηκαν.
Ενδεικτικό του ότι οι νεοδημοκράτες βρήκαν ευκαιρία να κάνουν αντίσταση στους… εαυτούς τους.
Μέχρι και τη Βόρειο Ήπειρο θυμήθηκαν, όνομα απαγορευμένο και αντικατασταθέν από το «Νότιος Αλβανία».
Κάποιοι στο βάθος σαν να τραγούδησαν και το «Έχω μια αδελφή…».
Αφού σε κάποια στιγμή νόμισα ότι θα ακούσω το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».
Μπράβο, παιδιά.
Όλα έχουν όνομα.
Στους δύσκολους καιρούς παραβλέπουμε αυτά που λέγαμε χθες.
Μας ενώνουν συμφέροντα.
Ο σκοπός κοινός και μόνο ο σκοπός η εξουσία.
Είμαστε οικογένεια ενωμένη και δυνατή στα δύσκολα.
Να μας πιστέψουν, να μας ψηφίσουν αυτό προέχει για την ώρα και μόνο.
Κάθε μέρα 30% και 32% η Ν.Δ. έτσι χύνεται το μελάνι.
Από μια διαφορετική ματιά το εξηγείς κάπως χαλαρά, όταν έρχονται δύσκολες
ώρες, ξεχνάμε τους τύπους, τις ευγένειες, τον πολιτισμό, την δημοκρατία,
μας ενώνει κοινός σκοπός το κοινό συμφέρον ώστε να είμαστε νικητές.
Την ψήφο σας παρακαλώ, την ψήφο σας……………… θα ………………..
η νουδου σαν τις κατσαρίδες επιβιώνει των εκρήξεων