Αναμνήσεις από τη Σοβιετία

Του Χρήστου Μπολώση

Βλέποντας βουλευτές της Ν.Δ. ή ακόμα και υπουργούς να χειροκροτούν μανιωδώς σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως π.χ. μετά την αγόρευση του κ. Καραμανλή για την τραγωδία των Τεμπών, θυμήθηκα μερικά ευτράπελα από την πάλαι ποτέ και νυν μακαρίτισσα Σοβιετική Ένωση.

Το ένα, λοιπόν, ήταν αυτό που κυκλοφορούσε τότε, ότι μόλις τελείωνε ο εκάστοτε ηγέτης της Σοβιετίας έναν λόγο του, άρχιζαν όλοι να χειροκροτούν μανιωδώς. Και μέχρι εδώ ας πούμε ότι ήταν κατανοητό. Το ωραίο ήταν ότι κανείς δεν αποφάσιζε να σταματήσει πρώτος να χειροκροτεί, διότι κινδύνευε να σταλεί για παραθερισμό σε κάποιον χειμερινό προορισμό, κατά προτίμηση στη Σιβηρία.

Το άλλο αναφέρεται σε μια ομιλία του Νικίτα Χρουστσόφ, ο οποίος στο πλαίσιο της αποσταλινοποίησης έσερνε τα μύρια όσα στον αποθανόντα Στάλιν. Κάποια στιγμή, από το βάθος της αίθουσας ακούγεται μια φωνή: «Γιατί δεν τα έλεγες τότε αυτά;» Παγωμάρα στην αίθουσα. Ο Χρουστσόφ ρωτά αγριεμένα: «Ποιος το είπε αυτό;» Τσιμουδιά… «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτά πιο άγριος ο σύντροφος γ.γ. Και πάλι άκρα του τάφου σιωπή. Οπότε ο Νικίτα, σαφώς πιο ήπια, λέει: «Για τον ίδιο λόγο που δεν μιλάς τώρα εσύ, σύντροφε».

Ηθικόν δίδαγμα: Μην περιμένουμε και πολλά πράγματα. Από ποιους; Από όλους.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Ευημερούμε, αλλά δεν το ξέρουμε

Το τι μπορείς να ακούσεις από φανατισμένους και παρωπιδοφόρους ανθρώπους είναι άλλο πράγμα. Με το παιδαριώδες επιχείρημα ότι το...

Ούτε ο Μπάιντεν δεν θα μας σώσει

Αμερικανίδα δημοσιογράφος διαπίστωσε ότι, ενώ υπάρχει το ενδεχόμενο ένα πρωί που ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν παίρνει το γεύμα...

Γεμίσαμε «βασιλιάδες»…

Μια φορά κι έναν καιρό ένας Γερμανός βασιλιάς (δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά και να το θυμόμουνα, σιγά...

Τα αμελέτητα* της Ευρωβουλής

Άλλοι υπολογίζουν το ευρωβουλευτικό μηνιάτικο καμιά εικοσιπενταριά χιλιάδες τον μήνα (ο βασικός μισθός μαζί με τα εξτραδάκια). Άλλοι το...