Το τέλμα της αριστεράς, αρωγός της ριζοσπαστικής δεξιάς

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν χαρακτηρίσει την υπαναχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης στον τρόπο διαχείρισης των θεμάτων που αφορούσαν τις μνημονιακές μας υποχρεώσεις, ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας ένα νέο Μνημόνιο, ως ολέθριο λάθος που θα βάρυνε στη συνέχεια την ιστορία της ελληνικής Αριστεράς. Κάποιοι μάλιστα έφτασαν στο σημείο να χαρακτηρίσουν το γεγονός αυτό σαν το «Κυπριακό της Αριστεράς», υπό την έννοια ότι, όπως η ελληνική Δεξιά χρεώθηκε την προδοσία και τους λανθασμένους χειρισμούς της στο Κυπριακό, έτσι και το άγος των Μνημονίων θα βάρυνε εφεξής και την ελληνική Αριστερά.

Φαίνεται όμως πως το βαρέλι των εξελίξεων στον χώρο αυτόν δεν έχει πάτο… Η εκλογή Κασσελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι σίγουρα ένα γεγονός που αναδεικνύει μια βαθιά παθογένεια όχι μόνο στον χώρο της Αριστεράς, αλλά γενικά στην ελληνική κοινωνία. Κι αυτό γιατί αποδείχθηκε πόσο εύκολα μπορεί να χειραγωγηθεί η ελληνική κοινή γνώμη, και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Όταν μάλιστα αυτή η χειραγώγηση εμφανίζεται ακαταμάχητη σε τμήμα του ελληνικού πολιτικού σκηνικού που μέχρι χθες ακόμη θεωρείτο ισχυρό και συμπαγές ιδεολογικά (στις βασικές του αρχές τουλάχιστον), τότε αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς πόσο η σήψη αξιών και ιδεολογικών προταγμάτων έχει κυριαρχήσει στην ελληνική κοινωνία.

Προσωπικά δεν με στενοχωρεί τόσο η κατάντια της Αριστεράς στην Ελλάδα όσο ο τρόπος με τον οποίο αυτή επιτεύχθηκε, δηλαδή με όχημα έναν εκπρόσωπο της κυρίαρχης σήμερα woke ατζέντας, που αντικατέστησε ραγδαία όποιες κοινωνικοπολιτικές αξίες της πάλαι ποτέ Αριστεράς των κοινωνικών προταγμάτων, και συνάμα στέλεχος της αναιδούς Goldman Sachs, που ειρωνευόταν και απαξίωνε τους Έλληνες και την ελληνική οικονομία.

Αλλά η Αριστερά πήρε αυτό που της άξιζε, ως επακόλουθο της υιοθέτησης από πλευράς της ενός αξιακού συστήματος αφύσικου, απάνθρωπου και σαφώς εθνομηδενιστικού. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι, δεδομένης της ευκολίας με την οποία αυτό επετεύχθη, είναι βέβαιο ότι ο επόμενος στόχος θα είναι η ορθόδοξη πίστη μας και η εθνική μας συνείδηση. Με άλλα λόγια, η ίδια μας η ταυτότητα.

Το τραγικότερο όλων είναι ότι η υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού πραγματοποιήθηκε με την ευθύνη των Ελλήνων πολιτών. Με την ψήφο τους. Δηλαδή, με απόλυτα «δημοκρατικές» διαδικασίες. «Εσείς τον εκλέξατε» τους λένε τώρα. Και μάλιστα, ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων και προειδοποιήσεων από στελέχη και πολιτευτές του κόμματος, που έδειχναν να παραμένουν πιστοί στις αξίες του. Ποιες αξίες, όμως; Μα, αυτές ακριβώς τις αξίες της «πολιτικής ορθότητας» που είχε ενσωματώσει ο Κασσελάκης στον λόγο του και στην εν γένει παρουσία του, οι οποίες ήταν απόλυτα ταυτισμένες με αυτές της συριζαϊκής Νεοαριστεράς. «Τι φωνάζετε, λοιπόν;»

Δεν έχει καμιά σημασία αν οι εξελίξεις αυτές θα έχουν ως συνέπεια τη δημιουργία ενός νέου αριστερού κόμματος. Εάν αυτό συμβεί, μέχρι να αποκτήσει κοινωνική βάση τέτοια που να το καταστήσει κόμμα εξουσίας (αν γίνει ποτέ αυτό) θα χρειαστούν πολλά χρόνια.

Προσωπικά, πιστεύω πως είναι πιθανότερο να λειτουργήσει αντίστροφα. Να ενισχυθούν δηλαδή κοινωνικές δυνάμεις που, με τη συνείδηση της αδιέξοδης διαδικασίας απάρνησης διαχρονικών αξιών με τις οποίες βάδισε ο ελληνικός λαός στην ιστορική του πορεία, θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τις ήδη ριζοσπαστικοποιημένες δυνάμεις της ελληνικής Δεξιάς (όπως τουλάχιστον αποτυπώθηκε στις πρόσφατες εθνικές εκλογές του Ιουνίου), ώστε να συγκροτηθεί σύντομα στην Ελλάδα ένα ισχυρό πατριωτικό ρεύμα με κινηματικά χαρακτηριστικά. Αυτό θα ήταν πράγματι μια πολύ ευχάριστη προοπτική.

*∆ημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική», υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης
[email protected]

  1. Περιμένατε τον Κασσελάκη να δείτε την χειραγώγηση της ελληνικής κοινωνίας.

    Εγώ πάλι, όταν λίγα χρόνια πριν είχα δει στην πόλη σας ανθρωπόμορφους πιθήκους, ημίγυμνους και αλλαλάζοντες, να βρωμίζουν ελληνικές σημαίες και να μιαίνουν εικόνες Παναγίας, οι ίδιοι που πήγαιναν Σκόπια για βενζίνη,ψώνια, που…νες, και καζίνο για δεκαετίες, είχα ήδη χάσει κάθε πίστη στην ελληνική κοινωνία.
    Όταν κατέβαιναν στους δρόμους οι γραικύλοι να μιλήσουν για Μακεδονικό, αγκαζέ με τον Άδωνι, τον Βορίδη, την Καϊλή, τον Πορτοσάλτε κι όλους τους ιδιοκτήτες της χώρας.
    Όταν ούρλιαζαν όλοι αυτοί παίζοντας το χαρτί του πατριδοκτόνου Κυριάκου και του συφετού της ΝΔ, δεν είχα ήδη καμία ελπίδα.
    Μπράβο τουλάχιστον που το καταλάβατε τώρα.
    Σε κάποιους παίρνει περισσότερο φαίνεται.

  2. Ο Κασσελάκης επικράτησε γιατί μιλάει πολιτικά, αλλά σαν κανονικός, καθημερινός άνθρωπος χωρίς βαρύγδουπα αρχαϊζοντα τσιτάτα που εκστομίζονται από συνοφρυωμένες βλοσυρές μούρες, είτε της αριστεράς είτε της δεξιάς/ακροδεξιάς (δύο όψεις του ίδιου σκουριασμένου νομίσματος).

    Πλεονεκτεί διότι δεν είναι τεχνοφοβικός και διαθέτει πολύ δυνατό μορφωτικό background στις θετικές επιστήμες, αν το βιογραφικό του είναι αληθινό και με πολύ δυνατά πολιτικά σχολεία κυβερνητικής, επίσης.
    Τα παραπάνω δεν εντοπίζονται σε κανένα ακροδεξιό σχηματισμό.

    Πρέπει να διαθέτει άριστους συμβούλους επικοινωνίας και στρατηγιστές (που δεν γνωρίζουμε ακόμα) εξ Αμερικής και εδώ τον δαιμόνιο Νίκο Παππά… Ακόμα και ο ενδυματολογικός του κώδικας μπλε παντελόνι-λευκό πουκάμισο είναι μελετημένος. Για πατριωτική αριστερά δεν έχει μιλήσει κανείς εξ αριστερών και καλόν θα είναι η ακροδεξιά να τον λάβει πολύ σοβαρά υπόψη της.

    Επίσης δεν εκτίθεται πολύ πολύ σε εξαλλοσύνες γκέϊ πράϊντ διότι προφανώς τον έχουν ορμηνέψει πως “εκεί στη χώρα που θα πας να είσαι προσεκτικός”.

    Το ζητούμενο για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να ξαναπάρουν την εξουσία. Προτιμήθηκε γιατί επικοινωνεί ΑΡΙΣΤΑ και ο κόσμος θεώρησε πως με αυτόν μπορεί να επανέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα.

    Τα περί κινηματικότητας δεν υπάρχουν. Αυτό το προνόμιο το είχε και άνηκε στην Χρυσή Αυγή.
    Έκτοτε το μηδέν.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Το καράβι έχει βουλιάξει

Το επιμύθιο αυτών των εκλογών βρίσκεται στην απονομιμοποίηση των ελίτ και των συστημικών ΜΜΕ να καλούν όποιους τους χαλάει...

H προπαγάνδα του αυταρχικού δόγματος της μηδενικής ανοχής

Το 1982 ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Τζέημς Γουίλσον και ο καθηγητής Εγκληματολογίας και Κοινωνικής Επιστήμης Τζωρτζ Κέλινγκ στην κοινή...

Ο Όρμπαν έχει δίκιο

Ο Όρμπαν ανήκει στην ένωση Τουρκόφωνων Χωρών, συμμετέχει στις συναντήσεις τους και φωτογραφίζεται σαν γύφτικο σκεπάρνι μαζί με τον...

Η ανάλυση των ευρωεκλογών

Τι ακριβώς συνέβη στις 9 Ιουνίου, που άνοιξε ξαφνικά τις πύλες της Κόλασης;  Α) Στα εθνικά μας θέματα έγινε,...