Η αθόρυβη τουρκοποίηση της μεθορίου

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Θυμάμαι στις αρχές της δεκαετίας του ’90, νεαρός δημοσιογράφος τότε, με είχε φωνάξει ο μακαρίτης Αντώνης Λυμπέρης για να μου αναθέσει ένα ρεπορτάζ με αποστολή στην Κύπρο. Ανεξαρτήτως της προβληματικής επιχειρηματικής του πορείας, ο Λυμπέρης ήταν ένας άνθρωπος με φαντασία και αισθητική, ένα ανήσυχο πνεύμα που έβλεπε μπροστά. «Ξέρεις», μου λέει, «στη Λεμεσό έχει δημιουργηθεί πλέον μία κοινότητα πλούσιων Ρώσων. Στην αρχή ήρθαν για διακοπές, αλλά τους άρεσε ο τρόπος ζωής και εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Στην πόλη πλέον ακούς μόνο ρώσικα. Θα σου δώσω τον καλύτερο φωτογράφο των περιοδικών και θέλω να μου φτιάξεις για το “Status” μια ζωντανή ανταπόκριση γι’ αυτό τον ιδιότυπο εποικισμό. Από τώρα σου λέω και τον τίτλο: “Λεμεσός, το κόκκινο Μαϊάμι της Μεσογείου!”».

Ομολογώ ότι έμεινα για κάποια δευτερόλεπτα εμβρόντητος, αλλά δέχτηκα την πρόταση με μεγάλη χαρά, αφού μυρίστηκα και μια ωραία εκδρομή. Παρέα μου ήρθε ο Λουκάς Χαψής, ένας από τους καλύτερους σύγχρονους Έλληνες φωτογράφους, όχι μόνο στον τομέα του lifestyle, που ήταν κι αυτός νέος, γεμάτος όρεξη για περιπλανήσεις και δημοσιογραφικές εμπειρίες.

Το κομμάτι βγήκε με τον τίτλο που ήθελε ο Λυμπέρης, αλλά με κάποια δημιουργική φαντασία. Αν εξαιρέσεις τους φοίνικες, η Λεμεσός εκείνης της εποχής δεν θύμιζε και πολύ το Μαϊάμι, ενώ η παρουσία των Ρώσων ήταν αρκετά διακριτική. Στο τέλος ανακαλύψαμε κάποια καμπαρέ με Ρωσίδες «καλλιτέχνιδες» (πιθανόν να ήταν και βέρες… Ουκρανές), τις οποίες ο Χαψής έπεισε με μαγικό τρόπο να φωτογραφηθούν. Βρήκαμε και κάποια μεταμεσονύκτια μπαρ που σύχναζαν Ρώσοι, αλλά όχι από αυτούς που φανταζόταν ο εκδότης μας. Προς μεγάλη μου ικανοποίηση διαπίστωσα όμως ότι σε κάποια καταστήματα εστίασης στο κέντρο της πόλης οι κατάλογοι, εκτός από ελληνικά και αγγλικά, είχαν το μενού και στα ρωσικά. Αυτό το εύρημα χρησιμοποίησα ως… τεκμήριο της ρωσικής «διείσδυσης» που φανταζόταν ο Λυμπέρης και στο τέλος ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι.

Θυμήθηκα το… Κόκκινο Μαϊάμι φέτος ξανά στη διάρκεια των διακοπών μου στη Χίο, όταν διαπίστωσα ότι σε αρκετά εστιατόρια, ακόμη και απλές ψαροταβέρνες, το μενού ήταν γραμμένο και στην τουρκική γλώσσα. Το γεγονός μου προκάλεσε εντύπωση, σε συνδυασμό με την εξαιρετικά πυκνή παρουσία Τούρκων επισκεπτών στο νησί. Θα έλεγε κανείς ότι ο βασικός τουριστικός κορμός της Χίου την τελευταία διετία βασίζεται στις αφίξεις Τούρκων μεσαίας και ανώτερης εισοδηματικής στάθμης, που  εκτοξεύτηκαν με τη ρύθμιση visa express (επιτόπια ταξιδιωτική θεώρηση) της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Πριν από μερικά χρόνια ίσχυε μάλλον το ανάποδο. Οι περισσότεροι Έλληνες που επισκέπτονταν την πόλη της Χίου πετάγονταν για μια γρήγορη βόλτα απέναντι και αρκετοί άλλοι συνδύαζαν το ταξίδι με μία επίσκεψη «πατριδογνωσίας» στη μαρτυρική Σμύρνη, που απέχει μόλις 80 χιλιόμετρα.

Σήμερα αυτά έχουν αλλάξει, ιδιαίτερα μετά την ουκρανική κρίση. Οι πλούσιοι Ρώσοι τουρίστες έχουν πλημμυρίσει τα θέρετρα στα τουρκικά παράλια αιμοδοτώντας την ασθμαίνουσα τουρκική οικονομία, αλλά και ανεβάζοντας τις τιμές στα ουράνια χάρη στην αστείρευτη αγοραστική τους δύναμη. Αντίθετα η ρωσική παροικία έχει μειωθεί αριθμητικά στη Λεμεσό, όπου υποκαθίσταται σταδιακά από μια αυξανόμενη κοινότητα Ισραηλινών «επενδυτών», ενώ στην Ελλάδα δεν πατάει Ρώσος ούτε για δείγμα λόγω των γνωστών κυρώσεων τις οποίες ασμένως υιοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Με τη σειρά της η ραγδαία άνοδος των τιμών στα τουριστικά παράλια της Τουρκίας έχει καταστήσει την Ελλάδα φθηνότερη στα μάτια των Τούρκων, που σπεύδουν να περάσουν σε ελληνικό έδαφος για να κάνουν διακοπές όλες τις εποχές του έτους, να φάνε και να ψωνίσουν, αλλά και να επισκεφτούν και κάποιο οθωμανικό μνημείο, όπως τα διάφορα τζαμιά που μανιωδώς αναστηλώνει το (ελληνικό) υπουργείο Πολιτισμού ή το σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη.

Η τουρκική παρουσία αρχίζει και γίνεται διακριτικά αισθητή και στη Λήμνο, όπου πολύ πρόσφατα αποκαταστάθηκε η ακτοπλοϊκή γραμμή με το λιμάνι Κέπεζ στο Τσανάκαλε (τα ελληνικά Δαρδανέλια), όχι για να επισκέπτονται οι Λημνιοί την…Τροία, αλλά για να διευκολύνονται οι Τούρκοι που θέλουν να φάνε ψάρι στη Μύρινα και να κάνουν μια βόλτα στο ιστορικό νησί. Κοντά στο ήσυχο προσφυγικό χωριό της Νέας Κούταλης, μέσα στον Κόλπο του Μούδρου, υπάρχει ένα μικρό μνημείο για τον ομαδικό τάφο 56 Τούρκων αιχμαλώτων των βρετανικών δυνάμεων που συμμετείχαν στην εκστρατεία της Καλλίπολης το 1915, καθώς και κάποιων Αιγυπτίων που τα στρατεύματα της Κοινοπολιτείας χρησιμοποιούσαν για καταναγκαστική εργασία. Μου έκανε εντύπωση ότι στην πλευρά της επιτύμβιας πλάκας με την επιγραφή για τους Τούρκους υπήρχαν κάποια -ξεραμένα πλέον- λουλούδια, προφανώς από επισκέπτες που θέλησαν να αποτίσουν φόρο τιμής.

Ανάλογη εικόνα τουρκικής παρουσίας διαπιστώνει κανείς και στην Αλεξανδρούπολη. Η ακριτική πόλη τα Σαββατοκύριακα δέχεται εισβολή από δεκάδες πούλμαν με Τούρκους τουρίστες που σπεύδουν στα τοπικά Jumbo, τρώνε το ψάρι τους στην προκυμαία, αλλά παράλληλα επισκέπτονται και τον τάφο του στρατηγού Φαΐκ Χουσεΐν Πασά στο ιστορικό τζαμί της πόλης, ενώ δεν παραλείπουν να κάνουν μια βόλτα και στα οθωμανικά λουτρά της Τραϊανούπολης.

Και τι το κακό υπάρχει σε όλα αυτά, θα μπορούσε να αναφωνήσει κάποιος ανυποψίαστος. Οι Τούρκοι ξοδεύουν τα χρήματά τους στην Ελλάδα, τονώνουν τις ακριτικές οικονομίες και δεν είναι ιδιαίτερα φασαριόζοι και αναιδείς όπως κάποιοι μεθυσμένοι Κεντροευρωπαίοι. Άρα μπράβο και στον Μητσοτάκη που τους διευκόλυνε φέρνοντας κοντά τους δύο λαούς…

Μάλιστα. Μόνο που αυτές οι μετακινήσεις πληθυσμών, έστω και προσωρινές, δεν είναι καθόλου αθώες. Ειδικότερα όταν συνδυάζονται και με απόκτηση ακίνητης περιουσίας σε ελληνικό έδαφος που γίνεται με άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Για να εξηγούμεθα: Οι Τούρκοι δεν είναι Γάλλοι που αγοράζουν σπίτια στις Κυκλάδες, ούτε καν Ρώσοι της Λεμεσού, που σίγουρα δεν τη μετέτρεψαν σε… Κόκκινο Μαϊάμι.

Με τη γειτονική Τουρκία δυστυχώς δεν έχουμε λύσει τους λογαριασμούς μας ώστε να αποτελέσει η χώρα αυτή βασική πηγή προέλευσης τουρισμού και πολύ περισσότερο εποικισμού. Γιατί ανεξαρτήτως των αισθημάτων του τουρκικού λαού, που δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι εμφορείται από φλογερό φιλελληνισμό, πίσω υπάρχει και ένα καθεστώς ημιθεοκρατικό και άκρως σοβινιστικό, αλλά και μία ελίτ πολιτικοστρατιωτική που αμφισβητεί την ελληνική εθνική κυριαρχία και θεωρεί αυτά ακριβώς τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου που εποικίζονται τα καλοκαίρια ειρηνικά, όπως και τη Θράκη, τουρκικά εδάφη που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από ένα καπρίτσιο της Ιστορίας. Αυτό διδάσκονται τα Τουρκόπουλα στα σχολεία και αυτό διατυμπανίζει σήμερα το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Η Ελλάδα έχει ήδη σοβαρό πρόβλημα λαθροεποικισμού από αλλογενείς και αλλόθρησκους μετανάστες που καταφθάνουν σωρηδόν και σίγουρα δεν μπορεί να αντέξει ειρηνική εισβολή Τούρκων, ιδίως σε ευαίσθητες περιοχές. Είτε αυτοί παριστάνουν τους τουρίστες των λίγων ημερών είτε τους αντιφρονούντες που ζητούν άσυλο ή, τέλος, είναι οι «αγνώστου ταυτότητας» διακινητές μεγάλου αριθμού ολοκαίνουργιων πιστολιών τύπου Glock που προορίζονται -υποτίθεται- για τις εγχώριες ανάγκες της τουρκικής μαφίας. Πολύ φοβάμαι ότι θα ξυπνήσουμε μια μέρα και θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι γείτονες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν δημιουργήσει δικούς τους πυρήνες εντός ελληνικού εδάφους. Έτοιμους προς πάσα χρήση…