Να μην καταστραφούμε για να ξυπνήσουμε!!!

Του Μανώλη Κοττάκη

Σημαντικός πολιτικός της Μεταπολίτευσης έλεγε προσφάτως, σκεπτικός, σε συνομιλητές του ότι «όπως εξελίσσονται τα πράγματα στην πατρίδα μας έχω αρχίσει να αμφιβάλλω και για την αξία της πειθούς».

Χιλιάδες Έλληνες οι οποίοι διαμορφώνουν άποψη από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το υποτιθέμενο «κρυφό σχολειό» του διαδικτύου, που είναι ό,τι πιο συστημικό υπάρχει, θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα και δύσκολα εγείρουν ερωτήματα στους εαυτούς τους: πώς συμβαίνει το ένα, πώς συμβαίνει το άλλο κ.λπ.

Στην ουσία επιθυμούν να τους συμπεριφέρεσαι όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και να τους λες αυτά που θέλουν να ακούσουν προκαταβολικά με βάση τις ήδη διαμορφωμένες πεποιθήσεις τους. Περιθώριο για αμφιβολία δεν υπάρχει! Η πραγματικότητα, όπως εξελίσσεται, μάλλον επιβεβαιώνει αυτή τη μελαγχολική διαπίστωση για την ουτοπία της πειθούς.

Τρία παραδείγματα:

1. Κορυφαίος «αδιευκρίνιστος» υπουργός θυμήθηκε προχθές αναδρομικά τι συνέβη με την ψήφιση των Ποινικών Κωδίκων το καλοκαίρι του 2019 και κατακόκκινος από οργή χαρακτήρισε τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα διεφθαρμένο. Μπορεί και να είναι, την αρχειοθέτηση της υπόθεσης από τη Δικαιοσύνη επικαλέστηκε και αυτός, για να του απαντήσει μέσω κύκλων, «δεν βγήκε στο ξέφωτο»! (αχ, αυτά τα… Αρχεία σας, αμφοτέρων).

Κανείς δεν τον ρώτησε, όμως, αν ο ίδιος και το κόμμα του, η Ν.Δ., καταψήφισαν τότε εκείνους τους απαράδεκτους Ποινικούς Κώδικες, τους οποίους ο υπογράφων στιγμάτισε από την πρώτη στιγμή με αλλεπάλληλα κείμενά του, καθώς «ξέπλεναν» τραπεζίτες για τα δάνεια των κομμάτων, άλλαζαν το νομικό καθεστώς των κακουργημάτων για τη Siemens, παρενέβησαν σε εκκρεμείς δίκες προς όφελος κατηγορούμενων κορυφαίων στελεχών του ΟΤΕ, κατάργησαν εκκρεμείς δίκες και σε άλλες περιπτώσεις.

Κανείς δεν τον ρώτησε γιατί η Νέα Δημοκρατία απείχε από την ψήφιση εκείνων των Κωδίκων που κατάργησαν για τις ΔΕΚΟ το αδίκημα της απιστίας περί την υπηρεσία και δεν τους καταψήφισε όπως το ΠΑΣΟΚ ή γιατί δεν τους υπερψήφισε όπως το Ποτάμι μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ; Η αποχή δεν είναι στάση για ένα κόμμα εξουσίας! Είναι ύποπτη! Είναι σαν να λες ότι βλέπω το έγκλημα που γίνεται μπροστά μου, αλλά δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτό! Σε τελική ανάλυση, αν πρέπει να λέγεται η αλήθεια στους υπνωτισμένους Έλληνες, έστω και αναδρομικά, πρέπει να λέγεται ολόκληρη και όχι μόνο στο κομμάτι που μας βολεύει.

Και, βεβαίως, κανείς δεν υπενθύμισε, ούτε ο κύριος υπουργός, με την πρωτοβουλία ποίου πολιτικού που πολύ αγαπά επετράπη στην κυβέρνηση εκείνης της περιόδου να κρατήσει ανοιχτή τη Βουλή και να προχωρήσει στην ψήφιση των Κωδίκων, ενώ σε άλλα θέματα, όπως ο διορισμός του προέδρου και του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, δεν της επετράπη. Μεταξύ κατεργαραίων, ειλικρίνεια.

Αλλά, όταν ο κόσμος δεν απορεί γιατί κάποιος ξαφνικά σήμερα θυμάται κάτι που δεν έλεγε επί πολλά χρόνια, τότε καθένας, έντιμος ή διεφθαρμένος, μπορεί να ανεβαίνει στον άμβωνα και να κάνει και οργίλο κήρυγμα στους αφελείς. Και να θέλει να δοξαστεί και από πάνω.

2. Υποκλοπές: Χρειάστηκαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να αρχίσει να ξυπνάει το πολιτικό σύστημα από τον λήθαργό του για να θέσει το ζήτημα των υποκλοπών σε σωστή βάση και να αρχίσουν να προσέχουν και οι πολίτες για το τι σημαίνει για τη ζωή τους αυτό το σκάνδαλο.

Πώς υπονομεύει την εθνική ανεξαρτησία και την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Διότι, όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο το καλοκαίρι του 2022, η τότε αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη αρνήθηκαν να ζητήσουν εκλογές. Αρνήθηκαν να τολμήσουν την αποχώρησή τους από τις εργασίες του Κοινοβουλίου μέχρις ότου τους αποδοθούν οι φάκελοί τους και τους δοθούν εξηγήσεις. Αρνήθηκαν να παραιτηθούν από τις έδρες τους για να προκληθούν αναπληρωματικές εκλογές στην περίπτωση που η κυβέρνηση αρνούνταν τις κανονικές εκλογές. Αρνήθηκαν γιατί φοβούνταν. Κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Φοβούνταν πως, επειδή μπορεί να ήταν κι αυτοί κάποτε στο κόλπο αυτό, θα το βρουν μπροστά τους.

Κάπως έτσι χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια με τον λαό υπνωτισμένο για το ποιες είναι οι πραγματικές προεκτάσεις της υπόθεσης αυτής και σήμερα σιγά σιγά να αρχίσει η ευαισθητοποίηση. Παρακολουθώ τους αντιπάλους μου και γνωρίζω τι λένε στα τηλέφωνά τους, για να τους προλαβαίνω σημαίνει ότι κινούμαι σαν κοινός «χαρτοκλέφτης». Σημαδεύω την τράπουλα. Κι αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει αποδεκτό ούτε από τον αξιακό κώδικα μιας τίμιας παράταξης, που κερδίζει πάντοτε τους αντιπάλους της στα ίσα πάνω στο τραπέζι, αλλά ούτε και από τους όρους του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος.

3. Ελληνοτουρκικά: Εδώ και πάρα πολύ καιρό επισημαίνουμε από αυτήν εδώ τη θέση με σταθερότητα δύο γεγονότα: Το πρώτο: ο πρωθυπουργός δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να έχει απευθείας επαφή και επίσκεψη στον Λευκό Οίκο με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ. Προφανώς και ο Τραμπ δεν είναι άγιος. Προφανώς δεν είναι αυτός στον οποίο επενδύσαμε ελπίδες, κυρίως ιδεολογικές, όταν ανέλαβε την εξουσία. Προφανώς τα κριτήριά του στις διεθνείς σχέσεις είναι πολύ αγοραία και βασίζονται στο δίκαιο της ισχύος, το οποίο, όμως, δεν καταφέρνει να κερδίζει πάντα, είτε αφορά αυτό έναν αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ Βελγίου και ΗΠΑ και μια ακυρωμένη κόκκινη κάρτα είτε αφορά έναν μεγάλο περιφερειακό πόλεμο που προκαλεί μείζονα ενεργειακή κρίση, όπως η αντιπαράθεση με το Ιράν.

Παρά ταύτα χρέος κάθε Έλληνα ηγέτη είναι να βρίσκει τρόπους να έχει ανοιχτές γραμμές με τους ηγέτες και της Δύσης και της Ανατολής. Τον Νοέμβριο συμπληρώνονται δύο χρόνια από την εκλογή του προέδρου Τραμπ στο αξίωμά του και παρότι τόσο ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος όσο και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος μας προϊδέασαν ότι μπορεί ο Τραμπ να επισκεφθεί τουλάχιστον την Αθήνα, αφού δεν μας δέχεται στον Λευκό Οίκο, όλα αυτά έχουν αποδειχθεί φρούδες ελπίδες. Τίποτε! Αυτό δεν είναι μειονέκτημα για τον πρωθυπουργό. Αυτό είναι μειονέκτημα για τη χώρα, η οποία παρεμπιπτόντως είναι υπάκουη και προβλέψιμη. Ό,τι της ζητείται το κάνει και παρά ταύτα ούτε γι’ αυτό δεν ακούει «ευχαριστώ».

Ένα ισχυρό τμήμα του ελληνικού λαού πιστεύει ότι η εξωτερική πολιτική είναι το γερό χαρτί του πρωθυπουργού. Ότι έχει επιδείξει έργο επειδή αγόρασε τα Rafale, που στην αρχή δεν τα ήθελε. Ότι, όταν επικρατεί γενικώς ησυχία, αυτή θεωρείται επιτυχία και ας κρύβει αυτή η ησυχία πολλούς δράκους. Κάποιοι, μάλιστα, έφτασαν να μας… μαλώνουν στη σελίδα της εφημερίδας μας στο facebook (έρχομαι στο δεύτερο), όταν στο παρελθόν προειδοποιούσαμε ότι εξαιτίας της γεωγραφίας -η γεωγραφία κατά Κάπλαν εκδικείται- στο τέλος η Τουρκία θα βρεθεί πολύ κοντά στην πιθανότητα να αποκτήσει από την Αμερική μαχητικά αεροσκάφη F-35. Κανείς δεν ήθελε να ακούσει για την πιθανότητα. Όλοι δόξαζαν τότε τα πανίσχυρα λόμπι που θα εμποδίσουν την προμήθεια αυτών των αεροσκαφών από τη γείτονα, που για την πατρίδα μας στον συσχετισμό δυνάμεων είναι θέμα κυριολεκτικά υπαρξιακό.

Όποιος έχει την υπομονή να περιμένει χωρίς να απαντά -αυτή ήταν και η τακτική του προστάτη μας αγίου Νεκταρίου στη ζωή του- βλέπει τα ίδια τα γεγονότα να αποστομώνουν τους άπιστους Θωμάδες. Βλέπει να τον δικαιώνουν χωρίς εκείνος να σηκώνει το χέρι και να ζητάει να του αποδοθεί το δίκαιο. Συμβαίνει αυτό αυτές τις ημέρες από την προηγούμενη Κυριακή, όταν οι αγαπημένες συστημικές εφημερίδες όλων εκείνων που είναι βέβαιοι για τον κόσμο ανέλαβαν να τους προσγειώσουν στην πραγματικότητα με πρωτοσέλιδα του τύπου «δύσκολη η αναχαίτιση των F-35».

Βεβαίως, πρόκειται για τα ίδια συστήματα που προέβαλαν συνεντεύξεις υπουργών Αμύνης άλλων χωρών της Μεσογείου και μας διαβεβαίωναν ότι το μπλόκο στα F-35 είναι βέβαιο. Σήμερα, λοιπόν, με καθυστέρηση ενός έτους, φαίνεται ποιος έχει δίκιο και ποιος είχε άδικο, αλλά οι υπνωτισμένοι δεν λένε να ξυπνήσουν. Κάποια δικαιολογία θα σκαρφιστούν.

Δεν ξέρω αν είναι κολακευτικό να έχεις άδικο επειδή έχεις δίκιο πολύ νωρίς. Το ζητούμενο στον δημόσιο βίο δεν είναι να παριστάνεις τον προφήτη που βλέπει πιο μπροστά από τους άλλους, αλλά να πατάς στην πραγματικότητα και να κοιτάς και την επόμενη ημέρα αλλά και τα επόμενα χρόνια. Το είχε πει αυτό, άλλωστε, στον Σπύρο Μαρκεζίνη ο βασιλιάς Παύλος κάποτε, όταν τον πείραξε με τη φράση «Σπύρο μου, εσύ μπορείς να δεις τι θα γίνει στη χώρα ύστερα από 20 χρόνια, αλλά δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα γίνει αύριο το πρωί».

Χρέος όλων μας και εμάς που διαχειριζόμαστε την πληροφορία και την έχουμε προνομιακά πολλές φορές πολύ νωρίτερα απ’ όσο είναι ώριμα τα πράγματα αλλά και των ίδιων των πολιτών είναι να εγκαταλείψουμε τις βεβαιότητές μας. Τίποτε δεν είναι οριστικά γραμμένο στις πλάκες του Μωυσή. Η πατρίδα μας βαδίζει σε ένα μεγάλο ναρκοπέδιο εδώ και πάρα πολλά χρόνια και μπορεί να έρθει «μία ημέρα στην οποία θα συμβαίνουν χρόνια».

Γι’ αυτό, όπως είπε χθες το πρωί στον Σκάι ο αναπληρωτής καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και σύμβουλος του πρωθυπουργού Σωτήρης Σέρμπος, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε αλήθειες. Προφανώς πρέπει να αρχίσετε να λέτε αλήθειες, εμείς το κάνουμε εδώ και καιρό ακολουθώντας έναν μοναχικό δρόμο (η αλήθεια μάς κάνει αντιπαθείς), αλλά πρέπει να κάνετε και κάτι ακόμα: να εκπαιδεύσετε τον κόσμο να ακούει τις αλήθειες και όχι να τις προσπερνά. Το χρέος δεν σταματά στο να λες την αλήθεια, αλλά να καταφέρνεις και τον άλλον να ακούσει την αλήθεια και ακόμα κι αν δεν πειστεί, τουλάχιστον να αρχίσει να αμφιβάλλει.

Σε ένα εξαιρετικό βιβλίο που έχει τον τίτλο «Υπνοβάτες», το οποίο έγραψε ο Herman Broch και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια, περιγράφεται πώς ο κόσμος -και η ηγεσία του-, υπνωτισμένος απ’ όσα μάθαινε στις αρχές του 19ου αιώνα, δεν κατάλαβε πως οδηγείται στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και χρειάστηκε έναν δούκα Φερδινάνδο για να τον ξυπνήσει.

Στη δική μας περίπτωση ευχόμεθα να μη χρειαστεί να υπάρξουν ούτε δούκας ούτε άμαξα για να ξυπνήσουμε. Όλα περνούν από μπροστά μας! Όλα γίνονται μπροστά στα μάτια μας, αρκεί να τα ανοίξουμε για να τα δούμε.