Του Strange Attractor
Το τελευταίο διάστημα, εκτός από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, και τις μίζες που πέφτουν ολούθε χιαστί, έχουμε και τον «γέρο» Σαμαρά, που αντί να ακούσει τις συμβουλές των πρώην «συντρόφων» του να συνταξιοδοτηθεί, και να πίνει ήσυχα ήσυχα το τσαγάκι του στα ΚΑΠΗ, αυτός όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ αγριεύει, τόσο πιο πολύ ξανανιώνει, κάνοντας τον Κυριάκο να χάνει τον ύπνο του.
Ένας Σαμαράς, που κυβέρνησε τη χώρα στις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της, και που πάντα απορούσα γιατί να θέλει ντε και καλά να γίνει πρωθυπουργός εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή, όταν ο προηγούμενος είχε πετάξει λευκή πετσέτα με το που άρχισαν τα ζόρια…
Διότι άλλο να είσαι πρωθυπουργός σε νορμάλ εποχές, με τα ευρωπαϊκά πακέτα και τις επιδοτήσεις να πέφτουν χαλάζι, με τη χώρα σε ανάπτυξη (έστω στρεβλή), και το μόνο πρόβλημα να είναι το ποσοστό των αυξήσεων που θα δοθούν στα ημερομίσθια, ή το ποιος θα διοριστεί γενικός γραμματέας στον… ΕΟΤ, και άλλο να πρωθυπουργεύεις σε ένα εθνικό ναυάγιο.
Μια τέτοια πρωθυπουργική θητεία (σαν την πρώτη) θα την ήθελα κι εγώ!
Με ταξιδάκια στο εξωτερικό, με υψηλή εποπτεία του κράτους, και με άφθονο χρόνο για δημόσιες σχέσεις, επικοινωνιακά τρικάκια, και γενική χαλάρωση…
Χώρια που αν όλα ήταν φυσιολογικά, και μας κάθονταν και καμιά ΑΟΖ, μπορεί σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο να κυκλοφορούσε με Bentley και με… κελεμπίες.
Ο Σαμαράς όμως βούτηξε τότε στα βαθιά.
Και μάλιστα χωρίς σωσίβιο.
Και αντί για ναυαγοσώστες, να τον περικυκλώνουν πειρατές, που το όνειρό τους ήταν να τον δουν πνιγμένο…
Όπως όμως έδειξαν τα πράγματα, ο Σαμαράς τα κατάφερε μια χαρά, άσχετα αν ο σοφός λαός στη συνέχεια προτίμησε τους μνημονιοσκίστες του Αλέξη, και λίγο αργότερα, αφού σιχάθηκε κι αυτούς, συντάχθηκε με τους μιζαδόρους του ανέμελου γόνου.
Σήμερα όμως, ο ψηλός επιστρέφει… ή τουλάχιστον αυτό φοβούνται οι εχθροί του.
Με μόνο ένα ερώτημα: Είναι ζωντανός ή όχι;
Και εξηγούμαι: Θυμόσαστε το περίφημο πείραμα της γάτας του Σρέντιγκερ;
Ε λοιπόν, το πείραμα έχει ως εξής:
Τοποθετούμε μια ζωντανή γάτα σε ένα σιδερένιο αδιαφανές κουτί, μαζί με ένα φιαλίδιο που περιέχει κάποιο δηλητηριώδες αέριο. Στο κουτί υπάρχει επίσης μια μικρή ποσότητα μιας ραδιενεργούς ουσίας. Αν ένα άτομο της ουσίας διασπαστεί, θα ενεργοποιηθεί ένας μηχανισμός με ένα σφυρί, που με τη σειρά του θα σπάσει το φιαλίδιο, απελευθερώνοντας το αέριο. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε η γάτα θα πεθάνει ακαριαία.
Ο παρατηρητής δεν έχει τρόπο να γνωρίζει αν κάποιο άτομο της ραδιενεργούς ουσίας διασπάται ή όχι, άρα δεν ξέρει αν σπάει το φιαλίδιο ή όχι. Συνεπώς δεν γνωρίζει αν η γάτα ζει ή πέθανε.
Επειδή ακριβώς δεν γνωρίζουμε τι γίνεται μέσα στο κουτί, η γάτα είναι ζωντανή και νεκρή ταυτόχρονα.
Έτσι τουλάχιστον μας λέει η επιστημονικότατη αρχή της επαλληλίας.
Μόνο αφού ανοίξουμε το κουτί και δούμε με τα μάτια μας την κατάσταση της γάτας, μόνο τότε λοιπόν η γάτα γίνεται ή ζωντανή ή νεκρή!
Κάνοντας λοιπόν ένα νοητικό άλμα, η γάτα είναι ο Σαμαράς, και το κουτί είναι η Ελλάδα.
Ραδιενεργή ουσία είναι ο Κυριάκος, ο Αλέξης, οι μιζαδόροι, οι μειοδότες, η λαθρομετανάστευση, η ακρίβεια, ο πληθωρισμός, και όλα τα υπόλοιπα κακά της μοίρας μας.
Εμείς είμαστε οι εξωτερικοί παρατηρητές.
Αυτή τη στιγμή, το κουτί είναι κλειστό, και κανένας δεν ξέρει αν η γάτα Σαμαράς συνεχίζει να ζει, ή αν η τοξικότητα των παραπάνω τον έχει ήδη στείλει αδιάβαστο, να βλέπει τα ραδίκια ανάποδα (πολιτικά πάντα).
Μόνο όταν ανοίξουμε το κουτί, μόνο τότε θα διαπιστώσουμε αν ο Σαμαράς συνεχίζει να ζει ή… μας άφησε χρόνους.
Προς το παρόν, ζει και πέθανε ταυτόχρονα!
Βρίσκεται σε κατάσταση limbo.
Σε ένα είδος ανεσταλμένης ύπαρξης.
Επιτείνοντας την αγωνία και το στρες του Κυριάκου, που για να κοιμηθεί τα βράδια διαβάζει δημοσκοπήσεις του Δρυμιώτη, και χρειάζεται βαλεριάνες, όπως μου λένε πηγές μου στο Μαξίμου.
Και εμείς περιμένουμε τις εξελίξεις…
Μόνο που σε αντίθεση με το πείραμα του Schrodinger, η γάτα Σαμαράς δεν είναι μια παθητική παρουσία.
Έχει νύχια, και πάνω απ’ όλα έχει μυαλό.
Και ξέρει να τα χρησιμοποιεί για να επιβιώσει ακόμη και μέσα στο κουτί.
Συνεπώς, άσχετα με τα παράδοξα της κβαντοφυσικής, στην περίπτωση του πειράματος της Ελλάδας, δεν υπάρχει απροσδιοριστία.
Υπάρχει μόνο ελπίδα.
Και είμαι σίγουρος, πως σε πολύ λίγο καιρό, η γάτα θα βγει ολοζώντανη και ορεξάτη.
Προς μεγάλη λύπη του Κυριάκου, του Μαρινάκη, του Πορτοσάλτε, των «κρατικοδίαιτων» επιχειρηματιών και των ΜΜΕ που ελέγχουν, και όλων των υπόλοιπων «ραδιενεργών» ουσιών (βλ. ΕΛΑΣ), που θέλουν να μας επιβάλλουν ένα ακόμη δικό τους κακέκτυπο «πυρηνικού χειμώνα», όπου οι οσφυοκάμπτες του καθεστώτος θα βολεύονται, και θα πλουτίζουν, ενώ οι κυβερνώντες μεσάζοντες των πλουτοκρατών θα παίζουν άνομα παιχνίδια στην πλάτη όλων ημών των υπολοίπων, και εις βάρος της πατρίδας γενικότερα…
Είναι λοιπόν ζωντανή η γάτα; Θα δείξει…
Ή αλλιώς: Οψόμεθα.
