Του Γιώργου Κ. Στράτου
Η νεολαία μας είναι για λύπηση. Βιώνει ένα παρατεταμένο και συχνά τραγικό αδιέξοδο εφ’ όλου του περιβάλλοντος εντός του οποίου δραστηριοποιείται, δίχως ορατή διέξοδο. Ποτέ στην ιστορία της κοινωνίας μας τα πράγματα δεν ήταν τόσο θλιβερά όσο σήμερα. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές υπήρξε κάποια ελπίδα, κάτι από το οποίο να πιαστεί. Σήμερα πελαγοδρομεί αβοήθητη, καθώς όλα όσα θα μπορούσαν να την κατευθύνουν είτε τελούν υπό καθεστώς προϊούσας διαλύσεως είτε έχουν καταρρεύσει προ πολλού. Αυτό δεν συνιστά αυθαίρετη γενίκευση, αλλά απλή ανάγνωση της πραγματικότητας. Οι γονείς, στη συντριπτική τους πλειονότητα, τελούν υπό το διαρκές άγχος εξασφάλισης της επιβίωσης, εργαζόμενοι υπό συνθήκες που επιτείνουν την ανασφάλειά τους και τους εξαντλούν, αδυνατούν να έχουν συμμετοχή και έλεγχο στην ανατροφή της. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους, αβοήθητοι από τα «εκπαιδευτικά συστήματα» και απροστάτευτοι από το υπουργείο, αδυνατούν να επιτελέσουν ουσιαστικά το έργο τους και περιορίζονται σε μία μάχη οπισθοφυλακών, μπας και σώσουν οτιδήποτε και αν σώζεται, μαζί και τη σωματική τους ακεραιότητα. Τα «πρότυπα» που της προβάλλονται ως «επιτυχημένα» κινούνται μεταξύ της χυδαίας σαχλαμάρας και του κοινού εγκλήματος. Η τύχη των καλύτερων από τις προηγούμενες γενιές τούς επαναλαμβάνει εμφατικά ότι «στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς» και πάρε τα ματάκια σου και φύγε από εδώ, μήπως και σωθείς. Από ποιον και από τι να πιαστούν αυτά τα παιδιά;
Σ’ αυτό το περιβάλλον κυριαρχούν η εικόνα αντί της πραγματικότητας, η φαντασίωση αντί της αυτογνωσίας, η άχρηστη πληροφορία αντί της γνώσης, η ευκολία αντί της προσπάθειας, ο ατομισμός αντί της φιλίας. Τα παιδιά κυκλοφορούν ακαθοδήγητα από τα σπίτια τους, αποδιωγμένα από την εκπαίδευση, αποκαμωμένα από τους ρυθμούς ζωής, ανέμπνευστα από ιδεολογίες-φαντάσματα, χαμένα μέσα στις ανατροπές όλων των αξιών δίχως την αντικατάστασή τους από νέες, παραζαλισμένα από «γυαλιστερά πρότυπα» ντενεκέδων, εύπιστα σε ό,τι και όποιον τους προσφέρει μία κάποια ελπίδα. Πάνω σ’ αυτή τους την ανθρώπινη ανάγκη έχουν στηθεί εκατοντάδες επιχειρήσεις που τους πωλούν ελπίδα! Προνομιακά πεδία αποτελούν το ποδόσφαιρο, το τραγούδι, το μόντελινγκ, η ηθοποιία, η συγγραφή, η μαγειρική και ό,τι μπορεί να προσφέρει αναγνωρισιμότητα και χρήμα γρήγορα κι εύκολα. Τα ίδια ισχύουν φυσικά και για πανεπιστήμια, ιδιωτικά κολέγια, κέντρα εκπαίδευσης, αλλά αυτά συνιστούν μία υπόθεση που χρήζει ειδικότερης προσέγγισης, καθότι αφορά τη διά της γνώσεως… αποβλάκωσή τους!
Ξεπερνώντας το ηθικόν του πράγματος, ούτως ή άλλως ακούγεται πολύ παρωχημένη διάσταση (!), που αφορά τη διάπλαση χαρακτήρων και την τροφοδότησή τους με αξίες για να αντιμετωπίσουν τη ζωή, δεν είναι κακό να καλύπτεις τη ζήτηση της αγοράς! Εμπορευματοποιημένοι είναι και οι άνθρωποι στον καιρό μας. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που αυτό το κενό έρχονται να καλύψουν άλλα… κενά πρόσωπα! Πωλητές ελπίδας στα πεδία που προσδιορίσαμε παραπάνω είναι συνήθως οι παρ’ ολίγον τα πάντα όλα και στο διά ταύτα τίποτα! Και κάπως έτσι, δυστυχώς, καταλήγουμε στο «έρμα μου νιάτα και πού τσαλακωθήκατε…», να μετράμε χαμένες γενιές μαζί με τα χαμένα όνειρά τους…
Η μεταπολίτευση στην οποία πίστεψαν οι γονείς μας, τελικά χαντάκωσε πολλές γενεές Ελλήνων, οι ετερόφωτοι πολιτικοί χρέωσαν την χώρα και έτσι αποκτήσαμε αφεντικά.
Ο Τσοβόλα δώστα όλα δεν ήταν ψηφοθηρικό, αφορούσε κίνηση για την υποταγή έθνους και την απώλεια των κυριαρχικών δικαιωμάτων.μας στη Μακεδονία, τη Θράκη και το Αιγαίο.
Ξένες δυνάμεις δρουν ανενόχλητες σε όλη την ελληνική επικράτεια, μας απειλούν πως θα έλθουν κολυμπώντας και εμείς στέλνουμε τα οπλικά μας συστήματα δωρεάν στους φίλο Τούρκους Ουκρανούς.
Μια πασοκική δεξαμενή σκέψης που χρηματοδοτεί ο Σόρος στελεχώνει το μισό υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν έπεσε γονυπετής στον Ερντογάν τυχαία ο υπουργός εξωτερικός της άλλοτε υπερήφανης Ελλάδας, εντεταλμένη είναι η συμπεριφορά του.
Η μεταπολίτευση αντί για ελευθερια και προκοπή, έφερε περικοπή δικαιωμάτων και κατάργηση της όποιας δημοκρατίας υπήρχε.
Καταντήσαμε το Σύνταγμα του Παπαδόπουλου να είναι περισσότερο δημοκρατικό και φιλεύθερο.
Δικαιοσύνη και κράτος δικαίου καταργήθηκαν στα Τέμπη, στην υπόθεση υποκλοπών και στη διαχείρηση των οικονομικών σκανδάλων, αυτά που τελικά ήταν σε γνώση του Μαξίμου και κυβερνητικά.
Οι περιουσίες των Ελλήνων αρπάζονται με διακομματική ευθύνη, όλοι αρπάζουν, ακόμη και ο δήθεν αριστερός παπασπιτούλης τιγκαρισε στα ακίνητα.
Όσο για τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτή έκανε πλούσιους τους κυβερνητικούς βουλευτές και φτωχούς τους Έλληνες και την Ελλάδα.
Ο Παπαδόπουλος πέθανε φτωχός και δεν έβλαψε την χώρα και τους Έλληνες, οι μετέπειτα πρωθυπουργοί έγιναν κροίσοι με κορυφαίο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Μη μου πείτε για Κύπρο, αυτό έγινε επι Ιωαννίδη, ας ανοίξει η δημοκρατία το φάκελο.
Να λοιπόν ποιον οφέλησε η δήθεν δημοκρατία, τους πολιτικούς που μας φλομώνουν στην προπαγάνδα.
το ποιους έβλαψε το γνωρίζουμε όλοι και κυρίως τα παιδιά μας που οι κλέφτες και ανίκανοι της πολιτικής τους στέρησαν το μέλλον και τους ανάγκασαν να ξενιτευτούν.
Δυσωδεία και μπόχα η δήθεν δημοκρατία των Φραπεδων, των ρουσφετιών, της προπαγάνδας και της περιστολής των ατομικών μας δικαιωμάτων.
Κατάντησε ζόφος η κατάσταση, τα ελληνόπουλα μας εγκαταλείπουν, φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό, η πόλεις μας μετατρέπονται σε Καμπούλ.
Όλη αυτή η καταστροφική σημερινή πραγματικότητα είναι η μεταπολεμική ατιμωρησία όλων. Που αντί τιμωρίας ξεχάστηκαν όλα μέσω του καταστροφικού περισσότερο από την γερμανική κατοχή ξεκινητου εμφυλίου.
Όταν οι άλλες χώρες μάζευαν τα κομμάτια τους και προσπαθούσαν να χτίσουν ότι μπορούσαν εδώ οι υπηρέτες ξένων συμφερόντων προξένησαν ένα φοβερότερο καταστροφικό έργο με κορύφωση το τρομερό παιδομάζωμα.
Με αυτό τον φοβερό διχασμό μπήκαμε στην δεκαετία του 50. Κυβερνήσεις πιόνια αντί να στηρίξουν και να βοηθήσουν την ανάπτυξη της χώρας αντί να σχεδιάσουν στρατηγικές ανάπτυξης και στήριξης της βιομηχανίας και του πρωτογενούς τομέα προτίμησαν να στείλουν καραβιες νέων Ελλήνων στα εργοστάσια της Γερμανίας της Ευρώπης Αμερικής Αυστραλίας.
Πολεμήθηκε μέχρι εξοντώσεως οποία παραγωγική προσπάθεια γινόταν από Έλληνες επιχειρηματίες.
Στόχος από τότε η παροχή υπηρεσιών ο τουρισμός και το γέμισμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Με κορυφή την δεκαετία του 80 που έβαλε την ταφόπλακα της χώρας, παρέλαβαν σχεδόν παρθένα από δανεισμό την χώρα και την φόρτωσαν με τόσα δάνεια που ήταν ανέφικτο να αποπληρωθούν.παραλληλα ήλθαν τεράστια ποσά με τα πακέτα Ντελόρ της τότε ΕΟΚ. Όλα αυτά πήγαν αντί για επενδύσεις στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων και απορρόφηση της ανεργίας από το δημόσιο.
Και φθάσαμε στο σήμερα. Μια χώρα χωρίς δυνατότητα απασχόλησης ενός μορφωμένου με όρεξη για δημιουργία νέων εργαζομένων. Μόνη διέξοδος η φυγή και όσοι μένουν να ασχολούνται ς γκαρσονια καθαρίστριες μπουφετζιδες ντελιβεραδες σουβλατζιδες.
Έτσι το 47% είναι άνω των 50 σε μη αναπαραγωγική ηλικία ορδές συνταξιούχων και ένα μικρό ποσοστό νέων χωρίς ελπίδα για να ζήσουν στον τόπο τους.
Από την άλλη
3 οικογένειας πολιτικών κυβέρνησαν εναλλασσόμενες μεταπολεμικά και τώρα τελευταία ένα τσίπρα. Και οι τρεις έφυγαν από τα χωριά τους χωρίς δεύτερο παντελόνι και σήμερα οι οικογένειες είναι ζαπλουτες μαζί με τους παρατρεχαμενουν συνεταίρους τους.
Διορισμένοι κυβερνήτες αποικίας λέγοντας τον Αμερικανό ιδού ο στρατός σου..
Αν διαβάσει κάποιος την ιστορία της ελληνικής βιομηχανίας θα πάθει κατάθληψη με την ανθελλινικοτητα όλων αυτών.
Ο Παπαδόπουλος προσπάθησαν κάνει κάτι αλλά μία η γεώτρηση μια και μοναδική μέχρι σήμερα του Πρίνου μιά ο πόλεμος των 6 ημερών έφαγε το κεφάλι του .
Μια ακραία αλλά δίκαιη λύση θα ήταν όλοι άνω των 50 συνυπεύθυνοι στην καταστροφή να μην έχουν πολιτικά δικαιώματα.
Να πάρουν όσοι νέοι έχουν απομείνει την τύχη τους στα χέρια τους και τα γηροκομεία στα ΚΑΠΗ