Του Strange Attractor
Κάποτε, στην προηγούμενη θητεία του, τον Ντόναλντ Τραμπ τον έλεγαν ειρηνιστή. Κι αυτό διότι ήταν ίσως ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που δεν είχε ξεκινήσει κανέναν πόλεμο!
Σε αντίθεση με τον Νομπελίστα Ειρήνης(!) Ομπάμα, που διέλυσε τη Μέση Ανατολή, και τη Βόρεια Αφρική…
Όλοι λοιπόν πίστεψαν σε έναν άνθρωπο που θα έβαζε τάξη στον κόσμο με μια συμφωνία, ένα τηλεφώνημα και, γιατί όχι, με ένα tweet παραπάνω (γι’ αυτό τον επανέφεραν στον Λευκό Οίκο), άσχετα αν οι «ειρηνικές» πολιτικές του δεν βόλευαν το περίφημο στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο που μας κυβερνάει αφού…
Σήμερα όμως, ο Ντόναλντ μοιάζει περισσότερο με παιδί σε παιδική χαρά, χωρίς γονική επιτήρηση… μόνο που αντί για κουβαδάκια, παίζει με πυραύλους.
Ο άνθρωπος που παρουσιαζόταν ως «αντισυστημικός ειρηνοποιός» έχει καταλήξει να ανοίγει πολεμικά μέτωπα σαν να συλλέγει… αυτοκόλλητα ομάδων. «Έχω αυτό, θέλω κι εκείνο». Και κάπου εκεί, ο πλανήτης γίνεται άλμπουμ, και οι χώρες ομάδες του μπέιζμπολ…
Και η μεγάλη ειρωνεία; Εκεί που μας έλεγε πως θα κάνει τη Γάζα Ντουμπάι, κατάφερε να κάνει το Ντουμπάι Γάζα… κι είναι ακόμη νωρίς.
Και όλα αυτά φάσκοντας και αντιφάσκοντας συνεχώς, σε βαθμό που ούτε οι κολλητοί του σύμβουλοι και φίλοι δεν μπορούν πλέον να παρακολουθήσουν την «τρέλα» του, με αρκετούς να τον έχουν εγκαταλείψει.
Φαντάζομαι τι σκέφτονται κάποιοι παραδοσιακοί διπλωμάτες… μάλλον την πρόωρη συνταξιοδότηση, χώρια οι διεθνολόγοι και οι καθηγητές διεθνούς δικαίου, μιας και οι διεθνείς σχέσεις και το διεθνές δίκαιο επί Ντόναλντ απασχολούν μόνο αυτούς, και τους φοιτητές τους.
Αυτός όμως εκεί… να λέει και να ξελέει.
Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι αλλάζει γνώμη. Αυτό το κάνουν όλοι οι πολιτικοί, όπως αλλάζουμε εμείς κανάλι όταν πέφτουμε πάνω σε διαφημίσεις. Το εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα με την οποία το κάνει.
Το πρωί ανακοινώνει χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν, το μεσημέρι διαβεβαιώνει ότι «ο πόλεμος θα τελειώσει αύριο», και το βράδυ μιλά για ειρηνευτικές συνομιλίες , την ώρα που κάπου πέφτουν βόμβες και πύραυλοι κατόπιν διαταγών του! Αν αυτό δεν είναι multitasking, τότε τι είναι; Ούτε ο Ναπολέων να ήταν, που έπαιζε σκάκι με δέκα αντιπάλους ταυτόχρονα…
Είναι σαν εκείνον τον φίλο μου τον Μήτσο, πρώην πασόκο και νυν κυριακικό, που λέει «από Δευτέρα δίαιτα», ενώ τρώει δυο δυο τα σουβλάκια, με μπόλικο τζατζίκι. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για θερμίδες, αλλά για γεωπολιτική. Οι θερμίδες τουλάχιστον δεν εκρήγνυνται…
Η όλη κατάσταση θυμίζει λίγο τηλεοπτικό σόου. «Σήμερα στο επεισόδιο: Θα γίνει πόλεμος ή όχι; Μείνετε συντονισμένοι!» Και κάπου εκεί, ο παρουσιαστής αλλάζει γνώμη on air. Γιατί όχι; Η συνέπεια είναι για τους βαρετούς.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αστάθεια δεν έχει μόνο κωμική διάσταση. Είναι και τρομακτική.
Όταν ένας ηγέτης φάσκει και αντιφάσκει με τέτοια άνεση, οι υπόλοιποι δεν ξέρουν αν πρέπει να ετοιμάσουν τραπέζι διαπραγματεύσεων ή… καταφύγιο. Είναι σαν να παίζεις σκάκι με κάποιον που αλλάζει τους κανόνες κάθε πέντε λεπτά, και ενίοτε σου πετάει το ταμπλό στο κεφάλι.
Και κάπου εδώ μπαίνει το στοιχείο του «μικρού μοχθηρού παιδιού». Όχι απαραίτητα από κακία, αλλά από εκείνη την επικίνδυνη αίσθηση ότι όλα είναι παιχνίδι.
«Ας δούμε τι θα γίνει αν πατήσω αυτό το κουμπί». Μόνο που δεν πρόκειται για τηλεχειριστήριο. Και δεν υπάρχει reset…
Η εγγενής αλαζονεία προσθέτει τη δική της πινελιά. Όταν πιστεύεις ότι μπορείς να λύσεις τα πάντα μόνος σου, δεν χρειάζεσαι ούτε συμβούλους, ούτε στρατηγική. Εξάλλου, εσύ είσαι πιο έξυπνος, και πιο ειδικός από τους «ειδικούς», και η μετριοφροσύνη είναι για τους μετρίους… ή τουλάχιστον αυτό νομίζει ο Ντόναλντ.
Ένα ένστικτο, μια έμπνευση της στιγμής και… πάμε κι όπου βγει. Κάτι σαν «παγκόσμιος σταθμάρχης» δηλαδή, με όλους εμάς μέσα σε τρένα που είναι έτοιμα να συγκρουστούν το ένα με το άλλο.
Αν πετύχει η διαδρομή, είσαι ιδιοφυΐα. Αν όχι, από κει πάν’ κι οι άλλοι. Πάντα φταίνε οι άλλοι.
Και μέσα σε όλο αυτό το δυστοπικό σκηνικό, ο δυτικός κόσμος, που επί δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας έχει «μαλθακώσει», έχει κιοτέψει δηλαδή, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα σαν τρομαγμένος θεατής σε θρίλερ. Μόνο που ο ίδιος είναι το ανυποψίαστο θύμα μέσα στο ντους, και δεν υπάρχει happy end.
Η ιδέα ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου δεν είναι πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια πιθανότητα που ξεπροβάλλει κάθε φορά που ο Ντόναλντ αποφασίζει να αλλάξει στάση… πριν καν τελειώσει την προηγούμενη πρόταση.
Πώς καταντήσαμε λοιπόν έτσι; Παιχνίδια στα χέρια ενός μικρού παιδιού… ανεύθυνου και μοχθηρού;
Πώς αφήσαμε να γίνει αυτό; Να καθορίζει τις τύχες μας το «θηρίο» του 666 (το έχω ακούσει και αυτό, και πλέον δεν γελάω, όλα είναι πιθανά εδώ που φτάσαμε).
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η επιθετικότητα, αλλά η ασυνέπεια. Γιατί με έναν προβλέψιμο «κακό» άρχοντα, ξέρεις τι να περιμένεις. Με έναν απρόβλεπτο «αυτοκράτορα» όμως, απλώς ελπίζεις ότι σήμερα θα ξυπνήσει με καλή διάθεση (λέτε ο πλανήτης να εξαρτάται από την αντίδραση της Μελάνια απέναντι στις ορέξεις του συζύγου της τα βράδια;).
Και βέβαια όσο εμείς γελάμε, γιατί, ας το παραδεχτούμε, υπάρχει και μια δόση μαύρου χιούμορ σε όλα αυτά κάπου στο βάθος (που όλο και μικραίνει), υπάρχει πραγματική ανησυχία, αν όχι τρόμος.
Και όχι μόνο για τις δυσμενείς οικονομικές συνέπειες των ταλαντεύσεων του Τραμπ, αλλά και για τις στρατιωτικές, που απειλούν πλέον τους πάντες και τα πάντα. Τόσο τους συνηθισμένους σε αυτά μεσανατολίτες, όσο και τους καλομαθημένους δυτικοευρωπαίους.
Γιατί όταν το παιχνίδι παίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν υπάρχουν θεατές. Όλοι είμαστε μέσα στο γήπεδο.
Και το χειρότερο; Ο διαιτητής μάλλον έχει χαθεί (ή τα έχει χαμένα).
Οι Ηνωμένες Πολιτείες,ζουν σε μια κατάσταση πολιτικής και οικονομικής «σχιζοφρένειας.Οι ουρανοί της Μέσης Ανατολής φλέγονται με δισεκατομμύρια δολάρια που καίγονται σε λίγα λεπτά.
Μέσα σε μόλις 30 ημέρες από την τελευταία αντιπαράθεση, το άμεσο στρατιωτικό κόστος ανήλθε σε περισσότερα από 25 δισεκατομμύρια δολάρια. Μόνο τις πρώτες έξι ημέρες, η Ουάσιγκτον δαπάνησε 11,3 δισεκατομμύρια δολάρια, ένα ποσοστό περίπου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων την ημέρα. Αυτά τα χρήματα ήταν αρκετά για να τερματίσουν την κρίση των αστέγων που επηρέασε 771.000 Αμερικανούς πολίτες που κοιμόντουσαν στο ύπαιθρο.Ενώ ο Τραμπ καυχιέται ότι εξαπέλυσε 1.300 αεροπορικές επιδρομές και ότι χρησιμοποίησε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, ο Αμερικανός πολίτης πληρώνει αδρά την τιμή στην «αντλία βενζίνης», καθώς η τιμή ενός γαλονιού σε πολιτείες όπως η Καλιφόρνια έφτασε τα 7 δολάρια.Δεν είναι απλώς αριθμοί, αλλά μάλλον ένα ζωντανό ον που εξάγεται από τα στόματα οικογενειών για να χρηματοδοτήσει τα ‘έξυπνα όπλα” που ρίχνουν τα αεροπλάνα.Σε μια κίνηση που αντικατοπτρίζει το αποκορύφωμα του πολιτικού ναρκισσισμού, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε την έναρξη εκτύπωσης της υπογραφής του Ντόναλντ Τραμπ στο χαρτονόμισμα, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι το δολάριο που φέρει αυτήν την υπογραφή πνίγεται κάτω από τρομακτικά χρέη που έχουν ξεπεράσει τα 38,9 τρισεκατομμύρια δολάρια και είναι η αρχή της κατάρρευσης που θα μετατρέψει το παγκόσμιο νόμισμα σε αχρηστο χαρτί μπροστά στον ανελέητο πληθωρισμό.Η
Η Αμερική,σήμερα χρησιμοποιεί πυραύλους που κοστίζουν 2 εκατομμύρια δολάρια ο καθένας, για να καταρρίψει πρωτόγονα drones που δεν κοστίζουν περισσότερο από μερικές χιλιάδες δολάρια. Αυτή δεν είναι μια στρατιωτική νίκη, αλλά μάλλον μια αργή “οικονομική αυτοκτονία” Η πραγματική δύναμη οποιουδήποτε έθνους δεν μετριέται από τον αριθμό των αεροσκαφών που διαθέτει, αλλά μάλλον από την αξιοπρέπεια του πολίτη που προστατεύει. Με τις κοινωνικές κρίσεις και το χρέος, είναι ο αυτοκινητόδρομος προς την άβυσσο. Η ιστορία δεν θα θυμάται την υπογραφή του δολαρίου από τον Τραμπ ως ένδειξη ευημερίας, αλλά μάλλον ως πιστοποιητικό θανάτου για την αγοραστική δύναμη της μεγαλύτερης οικονομίας στον κόσμο.Ασχετο,αλλά πολύ σχετικό..Και οι δυο γιοί του Τραμπ,έχουν εταιρίες που κατασκευαζουν ντροουνς,οι οποίοι έχουν συμβόλαια με το πεντάγωνο πολύ μεγάλης αξίας,ενώ ο “μπαμπάς”,σπρώχνει την Αμερική να κάνει πολέμους και να ζητάει 200 δις από το κονγκρεσο για να συνεχίσει τον πόλεμο στο Ιράν.Ο ίδιος ο Τραμπ,έχει ρίξει έξω,πάνω από δέκα εταιρίες.Απο εστιατόρια,μέχρι κολόνιες και ρολόγια χειρός Παρεμπιπτόντως,στο Ιράν,αυτή την στιγμή,ζουν 33.000 Εβραίοι και ζουν ειρηνικά, με τα σχολεία,την εργασία τούς,τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια τούς Δεν έφυγαν,ούτε και τους πήραν ομήρους οι Ιρανοί,
καταλαβαινοντας ότι η προπαγάνδα δεν είναι ο αντισημιτισμος των ισλαμιστων,αλλά η αρπαγή του πετρελαίου,όπως ο ίδιος είχε δηλώσει σε πολιτικό κόμμα το 1987 πριν ακόμα αναδειχθεί στην πολιτική σκηνή για να ξεχρεωσει τα σπασμένα της χώρας που συσσωρευτής σε υψηλότερο επίπεδο με τον πόλεμο .Εκτός από πολεμοκαπηλος,είναι και τζογαδόρος γιατί πάει για μια και μόνο ζάρια όπως φαίνεται.Ολα ή τίποτα και κωλύεται για διαπραγματεύσεις λόγω παταγώδης κίνησης.Λεμε για την δική μάς σιγή ιχθύος για τις υποκλοπές,αλλά η παγκόσμιο σιγή που έχει πέσει στον πλανήτη για τα αρχεία Επσταιν και την σύμπτωση του πολέμου με την εμφάνιση των αρχείων από FBI και Μοσαντ δεν την αναφέρει κανείς.Ισως,αν και συμωσιολογικο,αλλά διόλου απίθανο με την προπαγάνδα που υπάρχει στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης,ο Ρότσιλντ άλλωστε έχει το AP news και το Deutche welle,ο παιδοφιλος πρόεδρος να μπήκε στον χορό των ισραηλινών,θέλοντας και μη ,για να μην συνεχίσουν το ψάξιμο με τα αρχεία Έπσταιν.Μετα τις εξαφανίσεις φωτογραφιών και την επανεμφάνιση τους,ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράν και επεται συνέχεια από ότι δείχνει λόγω “οικογενειακού κέρδους”,πέρα όλων των άλλων.Ο διαιτητής είναι ο ΟΗΕ,αλλά ο ρόλος που είχε στην παγκόσμια ιστορία,ήταν της παροχής ανθρωπιστική βοήθειας και της ειρηνιστικης διαμεσολαβησης,οπως στην Κούβα,την Νικαράγουα,το Βιετναμ,την Γιουγκοσλαβια,
την Χιλη,την Βενεζουέλα,την Παλαιστίνη και τώρα το Ιράν.Η Γάζα ισοπεδώνεται ακόμα και οι Εβραίοι έβγαλαν νόμο για εκτέλεση των παλαιστίνιων κρατουμένων και ουσιαστικά,από εδώ και στο εξής,
οποιοσδήποτε δεν υπακούει,θα γίνεται Γάζα,οπως ο Λίβανος,γιατί ποτέ δεν υπήρξε κάποιος να σταματήσει την Αμερική όταν το Ισραήλ δεν υπήρχε στον χάρτη και από την στιγμή που υπάρχει βέτο μπορεί να κάνει ότι θέλει, όπως διαλαλεί ο παγκόσμιος χωροφυλακας στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης.
Ο σημερινός τίτλος είναι ο πιο ευρηματικός απ’ όλους
Τα λέει όλα με λίγες λέξεις
Θέλεις πάρτυ;
Είσαι μπάι;
Έλα Λέλο
στο Ντουμπάι!
Πέστον όπως είναι. Το μεγαλύτερο κάθαρμα που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη. Με μόνη διαφορά πως όλα τα άλλα καθάρματα είχαν τουλάχιστον πολεμήσει, σφάξει, λεηλατήσει. Ετούτος είναι και απόλεμος δειλός.
Το πρόβλημα με την πλαδαρή πορτοκαλί πατσαβούρα είναι πως το θεωρεί τίτλο τιμής να είναι κάθαρμα. Bastard.
Χειρότεροι όλων οι ντόπιοι σιωνιστές θαυμαστές του. Οι πορτοκαλί δοσίλογοι.
Πίσω από κάθε πρόεδρο υπάρχει μία τάξη ισχυρών συμφερόντων
Μην βλέπεται το προφανές το πρώτο πράγμα που αλλάζει είναι οι συνθήκες που ίσχυαν μέχρι τώρα…εν αναμονή των νέων συνθηκών και γεωπολιτικών συμμαχιών