Του Strange Attractor
Κάποτε ήταν μια χώρα που πέρασε τέσσερις αιώνες κάτω από οθωμανική κυριαρχία.
Κι όμως, το 1821 αποφάσισε ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο με φόρους και φιρμάνια, αλλά και με μπαρούτι, καριοφίλια, και την επίμονη ιδέα ότι «δεν πάει άλλο».
Έκανε λοιπόν την επανάστασή της, συγκίνησε την Ευρώπη, απέκτησε συμμάχους που άλλοτε τη θαύμαζαν κι άλλοτε τη δάνειζαν με επιτόκια που θα έκαναν και τον πιο σκληρό τοκογλύφο να κοκκινίσει.
Και κάπως έτσι, με λίγο αίμα, λίγο ρομαντισμό, και αρκετή γεωπολιτική σκοπιμότητα, και συμφέροντα, γεννήθηκε ένα ανεξάρτητο κράτος…
Το όραμα έγινε πραγματικότητα.
Fast forward δύο αιώνες μετά, και η ίδια χώρα μοιάζει να έχει κάνει ένα εντυπωσιακό άλμα. Όχι προς τα εμπρός, αλλά προς μια παράξενη μορφή στασιμότητας με φώτα νέον, και μπόλικο στρας.
Η παραγωγή; Μια αφηρημένη έννοια που εμφανίζεται κυρίως σε προεκλογικές ομιλίες.
Η βιομηχανία; Κάτι ανάμεσα σε νοσταλγία και ιδιόρρυθμο case study ξένου πανεπιστημίου.
Η αγροτική οικονομία; Εδώ γελάμε. Περισσότερο Instagram παρά χωράφι, περισσότερο μαϊμού επιδοτήσεις παρά σιτάρι…
Το πολίτευμα; Τηλεοπτική κληρονομική δημοκρατία.
Αντί για εργοστάσια, η εν λόγω μπανανία διαθέτει άφθονες «πίστες».
Αντί για εξαγωγές προϊόντων, εξάγει influencers.
Αντί για στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης, διαθέτει ένα καλοκουρδισμένο σύστημα να ανοίγει ομπρέλες και να σερβίρει κοκτέιλ σε τουρίστες, από όμορες πρώην πάμπτωχες χώρες, που φτάνουν μαζικά κάθε καλοκαίρι με τα θηριώδη SUV τους για να ζήσουν το «όνειρο»… ένα όνειρο που συχνά πληρώνεται με εποχική εργασία, και χειμερινή ανασφάλεια.
Η χώρα αυτή δεν είναι φτωχή μόνο οικονομικά, είναι και δημιουργικά κουρασμένη.
Έχει μετατρέψει την καθημερινότητα σε ένα ατελείωτο ριάλιτι, όπου πρωταγωνιστούν «διάσημοι» μαϊντανοί που έγιναν γνωστοί επειδή… έγιναν γνωστοί.
Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το ποιος χώρισε ποιον, ποιος εμφανίστηκε πού, και ποιος φόρεσε τι.
Εν τω μεταξύ, τα πιο βαριά ζητήματα περνούν διακριτικά στο κάτω μέρος της οθόνης, σαν ενοχλητικά ticker, που όμως κανείς δεν διαβάζει.
Και ποιος κυβερνά αυτό το θέαμα; Μια πολιτική τάξη που συχνά μοιάζει με οικογενειακή επιχείρηση.
Επώνυμα που επαναλαμβάνονται από γενιά σε γενιά, σαν να πρόκειται για μοναρχικές δυναστείες με δημοκρατικό περιτύλιγμα. Οι ίδιοι άνθρωποι, ή οι απόγονοί – βλαστάρια τους, που υποτίθεται ότι «σώζουν» τη χώρα, ενώ ταυτόχρονα διαχειρίζονται στενές σχέσεις με ισχυρούς (κρατικοδίαιτους) επιχειρηματίες, οι οποίοι με τη σειρά τους φροντίζουν να διαμορφώνουν το τοπίο της ενημέρωσης μιας και οι ίδιοι είναι οι ιδιοκτήτες των περισσότερων, αν όχι όλων, των συστημικών ΜΜΕ.
Τα μέσα ενημέρωσης, σε αυτή την ιστορία, δεν είναι απλώς παρατηρητές. Είναι παίκτες.
Που αντί ως 4η εξουσία να ελέγχουν τις άλλες τρεις, αυτά τις ξεσκονίζουν πατόκορφα!
Κάποια μάλιστα λειτουργούν περισσότερο ως κυβερνητικοί μηχανισμοί διαμόρφωσης κοινής γνώμης παρά ως εργαλεία ενημέρωσης.
Η είδηση δεν είναι πάντα αυτό που συνέβη, αλλά αυτό που συμφέρει να ακουστεί.
Και ο πολίτης; Κάπου ανάμεσα σε breaking news, μπόλικες διαφημίσεις, και πάνελ γεμάτα χαρωπές φατσούλες και χαρούμενες φωνές, προσπαθεί να ξεχωρίσει τι είναι ουσία, και τι απλός θόρυβος.
Ο μέσος πολίτης, στο μεταξύ, αυτός που δεν εξαρτά την επιβίωσή του από το κυβερνών κόμμα, ζει σε μια ιδιότυπη ισορροπία. Από τη μία, η καθημερινότητα πιέζει: μισθοί που δεν φτάνουν, κόστος ζωής που ανεβαίνει, προοπτικές που συρρικνώνονται. Από την άλλη, υπάρχει ένα δίχτυ επιδομάτων που κρατά τα πράγματα… ανεκτά. Όχι καλά, απλώς ανεκτά. Αρκετά ώστε να μην καταρρεύσει το σύστημα, αλλά όχι αρκετά ώστε να αλλάξει ουσιαστικά.
Και έτσι, η αντίδραση μοιάζει να έχει αντικατασταθεί από μια συλλογική παραίτηση. Όχι επειδή ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, αλλά επειδή κουράστηκε να ελπίζει.
Η οργή μετατρέπεται σε ειρωνεία, και η ειρωνεία σε χιούμορ. Ένα χιούμορ που λειτουργεί σαν άμυνα: «Έλα μωρέ, έτσι είμαστε εμείς, τι ψάχνεις κι εσύ τώρα;».
Το παράδοξο είναι ότι αυτή η χώρα έχει όλα τα υλικά για κάτι καλύτερο.
Ιστορία που εμπνέει, γεωγραφία που ζηλεύουν άλλοι, ανθρώπους ικανούς και δημιουργικούς.
Κι όμως, καταφέρνει να τα χρησιμοποιεί με τρόπο που θυμίζει περισσότερο αυτοσαμποτάζ παρά στρατηγική. Μια χώρα με αυτοκτονικό ιδεασμό…
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη ειρωνεία να είναι αυτή. Ότι δηλαδή μια χώρα που κάποτε εξεγέρθηκε για να αποκτήσει τον έλεγχο της μοίρας της, σήμερα μοιάζει να έχει αποδεχτεί ότι η μοίρα είναι κάτι που απλώς… συμβαίνει. Και το μόνο που μένει είναι να το σχολιάσεις, κατά προτίμηση με λίγο ποταπό σαρκασμό, γιατί αλλιώς δεν αντέχεται…
Χρόνια μας πολλά!
Τα δάνεια της ανεξαρτησίας από την Αγγλία,άφησαν παρακαταθήκη στην Ελλάδα έως και σήμερα.Το κράτος που δημιουργήθηκε μετά την επανάσταση
χρωσταγε της Μιχαλούς σε Αγγλία και Αμερική για τα καράβια που αγόραζε και από τους τόκους που πλήρωναν οπου δεν έπαιρναν ούτε τα μισά από αυτά που αναγράφονταν.Η εξάρτηση του έθνους να δανείζεται για να βρίσκεται μέσα στα πράγματα και στον ευρωπαϊκό αέρα, είναι αυτό που σταματάει την ανεξαρτησία και αυτονομία της,επειδή δεν συμβαδίζει με τις πραγματικες ανάγκες της χώρας για επάρκεια τροφής ή ανάπτυξη της βιομηχανίας και των υποδομών της,αλλά ακολουθεί την ευρωπαϊκή πεπατημένη της εναλλακτικής ενέργειας με ανεμογενητριες και Mercosur στην σημερινή εποχή.Ειναι πιο εύκολο για την χώρα να δανείζεται, λόγω των υπερογκων χρεών που έχει αποκτήσει από τα μνημόνια για να ξεπληρώνει,παρα να επενδύει στο εσωτερικό της εμπόριο που έχει ρίσκο για την επένδυση.Ειμαστε υπερήφανοι χρεώμενοι και οι εθνικές γιορτές υπάρχουν απλά για να εμψυχωνουν το ηθικό των Ελλήνων μόνο μέσω της σημαίας τής και όχι στην πραγματική αξία του έθνους.Υπαρχει ένα 20% πλούσιων που καταναλώνει για όλους και όσα Suv και αν κυκλοφορούν στον δρόμο δεν παύει η χώρα να είναι ο φτωχός συγγενής της ευρωπαϊκής ένωσης που μαιμουδιζει τον τρόπο ζωής εξωγενων παραγόντων.Οταν στην Αγγλία το 1920 με 1930 ο λαός επανασταστησε στον βασιλιά,το ραδιόφωνο και ο τύπος της εποχής πέρασαν στα χέρια της βασιλικής οικογένειας για να μπορούν να προπαγανδιζουν τον υπόλοιπο κόσμο που δεν ήταν στους δρόμους.Ακομα και τώρα,τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης,ελέγχονται από τις κυβερνήσεις,για να μην υπαρχει δυνατότητα συνεργασίας πολιτών και κρατών μέσω τού τύπου ή της τηλεορασης.
Κατα τον Ουμπέρτο Έκο,μόνο ένας ηλιθιος θα έκανε πόλεμο την σημερινή εποχή από την στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση και σε κάθε πολεμική ενέργεια,όπως της Αμερικής για παράδειγμα,υπάρχει τρίμηνη ίσως και λιγότερο, διαφημιστική προπαγάνδα πριν την επέμβαση, έτσι ώστε η πειθώ να είναι καλωδιωμενη με την κοινή γνώμη που διαμορφώνεται απο την τηλεόραση,με σκοπό να ενημερωθούν οι αγράμματοι της εποχής
«Το 1821 οι πρόγονοι μας ανέλαβαν την ευθύνη της ελευθερίας, σήμερα εμείς ας τους τιμήσουμε ασκώντας την ελευθερία ενωμένοι, μονιασμένοι και με ευθύνη. Αυτό αξίζει στους αγωνιστές του 1821, ως μάθημα δικό μας προς εκείνα τα διδάγματα. Χρόνια πολλά για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου» δήλωσε ο ΠτΔ.
Εκτός από την ευχή για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ως μπιτ χαζός μένω κατάπληκτος!
@ Τάκης 25/03/2026 – 15:45
“.Οταν στην Αγγλία το 1920 με 1930 ο λαός επανασταστησε στον βασιλιά,το ραδιόφωνο και ο τύπος της εποχής πέρασαν στα χέρια της βασιλικής οικογένειας για να μπορούν να προπαγανδιζουν τον υπόλοιπο κόσμο που δεν ήταν στους δρόμους”
Μπορείς να δώσεις κάποια πηγή γι αυτά που γράφεις;
Το νεοϊδρυθέν κράτος χρωστούσε στην Αγγλία, αλλα΄όχι στις ΗΠΑ. Αν κάνω λάθος, να με διορθώσεις με ΣΤΟΙΧΕΙΑ.
Δεν προέκυψε κανένα απολύτως ανεξάρτητο κράτος.
Κατασκευάστηκε ένα προτεκτοράτο. Τυπικά, ουσιαστικά και επίσημα.
Οι προστάτες ασκούν διοίκηση δια αντιπροσώπων. Σαν τι καλό να προκύψει από κάτι τέτοιο;
400 χρόνια σκλαβιάς στη νότια Ελλδα. Ο ελληνισμός της Μακεδονίας και της Θράκηςείχε 500 χρόνια σκλαβιάς.
@..το σύμβολο δεν θα το πετυχω στον υπολογιστή…ή δεν το΄χω που λεν..
Στην Αγγλική Επανάσταση (1642–1651) ήταν εμφύλιος/πολιτικός πόλεμος, όπου τμήματα του λαού και του στρατού αντιτάχθηκαν στον βασιλιά. Κατά τη διάρκεια και μετά τη σύγκρουση,οι περιστάσεις επέτρεψαν στον έλεγχο της πληροφορίας να αλλάζει χέρια: πολιτικές ομάδες,όπως βασιλόφρονες vs. κοινοβουλευτικοί/παραστρατιωτικές ομάδες όπως οι Πεϋρινοί/Ιροβιναίοι,οπου εξέδιδαν και διέδιδαν newsbooks, φυλλάδια και εφημερίδες για να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη.Η κυβέρνηση και οι νικήτριες ομάδες προσπάθησαν να ελέγξουν ή να επηρεάσουν τον τύπο—π.χ. απαγορεύσεις, λογοκρισία, υποστήριξη φιλικών εντύπων—ώστε να δυσχεράνουν την οργάνωση και τη συνεργασία αντιπάλων ομάδων.Μετά την εκτέλεση του Καρόλου Α΄ (1649) και κατά την περίοδο της Κοινοπολιτείας (Commonwealth) υπό τον Όλιβερ Κρόμγουελ, υπήρξε έντονος πολιτικός έλεγχος και παρέμβαση στην έκδοση και κυκλοφορMercurius Civicus (1643–1646) — βασιλόφρονο newsbook με έντονη προπαγάνδα υπέρ του Βασιλιά και ένα ακόμα με την ονομασια Mercurius Aulicus (1643–1644) — ακόμη ένα βασιλόφρονο έντυπο, στοχευμένο κατά των Κοινοβουλευτικών.Και οι δύο πλευρές κατά περιόδους κατέσχεσαν ή απαγόρευσαν εφημερίδες του αντιπάλου και υπήρχε πολιτική χρηματοδότηση και προώθηση σε ομάδες που κέρδιζαν πρόσβαση σε πόρους για να υποστήριζουν φιλικά φύλλα για να διαδώσουν αφηγήματα.Μετά την Επανάσταση, το 1649, η Κοινοπολιτεία επέβαλε αυστηρότερη ρύθμιση σε εκδόσεις που θεωρούνταν επικίνδυνες ή ανατρεπτικές,με λογοκρισία και ποινικές διώξεις σε συγγραφείς/εκδότες που δημοσίευαν «ανταρτικά» ή «βλαβερά» κείμενα και κινδύνευαν με φυλάκιση, πρόστιμα ή καταστροφή τυπωμένων φύλλων.Η έκρηξη των newsbooks μετά το 1640 συνέβαλε στη ραγδαία πολιτική πόλωση· πολλοί τίτλοι λειτουργούσαν σαν όπλα προπαγάνδας.Οσο για το 1821,πήραμε δάνεια ανεξαρτησίας αποτην αγγλιανσε χρήμα και πληρώναμε καράβια απο αγγλια και Αμερική ακολούθως που δημιούργησε ένα παραπανισιο χρέος απο τους εξοπλισμους στο ήδη υπάρχον.Δεν δανειστηκαμε λεφτά απο Αμερική.Αγοραζαμε με πίστωση,ως συνήθως.Μπορει να έκανα λάθος διατύπωση,αλλα πιστεύω ότι δεν είναι ψευδή και μπορείς να τα ψάξεις καλυτερα ιντερνετικα για τους εξοπλισμους της επανάστασης.
@…ΥΓ..
Μπέρδεψα τις χρονολογιες δυστυχώς λόγω βιασυνης..βασιλιαδες το 1920 δεν υπήρχαν στην εξουσία.Μετην εδραίωση του κοινοβουλευτικού συστήματος, η μοναρχία λειτουργεί κατά κύριο λόγο με συμβουλές υπουργών, όχι με ανεξάρτητη πολιτική εξουσία.σουρ για το λάθος στην ημερομηνία..δεν αναιρειται το γεγονός όμως,ότι ακομα και σήμερα,τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χαλιναγωγουνται απο την εξουσία και το χρημα.Και παλι σορυ για την χρονολογική παραπληροφόρηση..Ηταν η εποχή λίγο αργότερα,που εκτελεστηκε ο Κάρολος ο Α.
Ένα πλήρως αποτυχημένο κράτος ´
Κάποιοι σπουδαίοι Έλληνες πίστευαν ότι θα μπορούσαν οι υπόδουλοι θα είχαν την ικανότητα,δυνατότητα να δημιουργήσουν κράτος εκτός της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Πίστευαν στο όνειρο και θυσίασαν τα πάντα
Όμως ήταν όλα λάθος και πριν ακόμα γίνει ελεύθερη πολιτεία άρχισαν οι ρεμουλες από αρηβιστες ανθελληνικά ελληνόφωνα ξενοδουλα ανθρωπάκια. Κλέφτες από κούνια διεφθαρμένοι μέχρι το μεδούλι άρχισαν να δανείζονται στο όνομα τού υπό ανεξαρτησία κράτους να κλέβουν τα χρήματα και όσα έμεναν τα χρησιμοποιούσαν να αλληλοσκοτωνονται για το ποιος θα γίνει αρχηγός ενώ ο Ιμπραήμ έκαιγε την χώρα.
Αυτοί οι άνθρωποι σκότωσαν τον Καποδίστρια γιατί ήθελε να κάνει πραγματικό ανεξάρτητο κράτος κατά συνέπεια να χάσουν τα πρωτεία από τότε που ήταν μπέηδες δημογέροντες και δεν σημαζευτε.
Δάνεια ρεμουλες πτωχεύσεις ένας σταθερός κύκλος πραγμάτων 200 χρόνια.
Έτσι ήταν το κρατίδιο αποικία να μαιμουδιζουν οτιδήποτε από την Εσπερία σαν μαϊμούδες που πιστεύουν ότι γίνονται λιοντάρια αν γαυγιζουν δυνατά.
Μια αλλαγή ουσιαστική έγινε μετά το 22 με την προδοτική καταστροφή της Ιωνίας από τα πουλημένα τομάρια του κρατιδίου.
Ήλθαν οι Ίωνες και έφεραν πολιτισμό στα λασποχωρια.
Δημιούργησαν βιομηχανίες δημιούργησαν αθλητισμό τέχνες ανέβασαν το μορφωτικό επίπεδο των ιθαγενών τους έμαθαν να τρώνε σωστά να κάνουν γλυκά γενικά να αποκτήσουν κάποιο επίπεδο πολιτισμού.
Όμως μάταια. Οι ιθαγενείς χρειάζονται πάντα τον Μπέη- βουλευτή τους τον δημογέροντα – πολιτευτή τους να τους γλύφουν να τους δίνουν ψίχουλα και να φωνάζουν ζήτω
Έγινε κάποτε μια απόπειρα από κάποιους ρομαντικούς αλλά δεν προχώρησε σωστά γιατί οι ιθαγενείς κάτοικοι δεν ήταν έτοιμοι δεν είχαν την δυνατότητα
Πρωτοτ δάνειο 1823 Πρώτη πτώχευση 1825 τελευταία και φαρμακερη η του jefry Papandreou
Μόνο η διαφορά είναι ότι οι φορολογούμενοι λιγοστεύουν δραματικά για επιστροφή των δανείων της ρεμουλες. Ένα κράτος ξένο μισητό από τους ιθαγενείς που το βλέπεις καθημερινά. Βρωμιά παντού καταστροφή του δημόσιου χώρου από δρόμους μέχρι σχολεία. Παραλίες βουνά όλα υπό καταστροφή με συμπεριφορά ξένων κατακτητών και όχι κατοίκων πολιτών
Το τι θα κάνουν με την εξόφληση των δανείων οι νέοι εισαγόμενοι κάτοικοι ποιός ξέρει;
Το όνομα της παρακμής έχει όνομα.Μητσοτάκης.Ένας ανθέλληνας τουρκόφιλος αντινατινιστής που μετέτρεψε την Ελλάδα σε οικογενειακή επιχείρηση.