Του Θανάση Κ.
Για τριάντα τρία χρόνια περίπου – από το 1992 με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης – «Παγκοσμιοποίηση» ονομάστηκε η μονοπολική ηγεμονία των ΗΠΑ…
Όπου η Αμερική δεν είχε πια απέναντί της οποιοδήποτε «αντίπαλο δέος» και ο Πρόεδρός της θεωρούνταν «πλανητάρχης».
Ιδεολογικός φάρος και agenda setting της Παγκοσμιοποίησης ήταν το ετήσιο Συνέδριο του World Economic Forum που γίνεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή στο Νταβός της Ελβετίας.
Φέτος, όμως έγινε κάτι πρωτόγνωρο.
Μέσα στο «σπίτι» της «Παγκοσμιοποίησης» εκπρόσωποι της ίδιας της Αμερικής κήρυξαν το τέλος της!
Διακήρυξαν ότι ΑΠΕΤΥΧΕ, εξήγησαν ΓΙΑΤΙ απέτυχε και της έβαλαν ταφόπλακα…
Και τα είπαν κατάμουτρα, χωρίς πολλές περιστροφές, χωρίς διπλωματικές διατυπώσεις:
— «Η παγκοσμιοποίηση απέτυχε για τη Δύση και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είναι μια αποτυχημένη πολιτική…».
— Howard Lutnick Αμερικανός υπουργός Ενέργειας.
Κι ο ίδιος πιο κάτω:
–«Η παγκοσμιοποίηση όπως την ξέραμε, τελείωσε».
Και διευκρίνισε αμέσως:
— «Πώς η Ευρώπη συμφώνησε να φτάσει σε στόχους net zero (μηδενικές καθαρές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα) ως το 2030, όταν η ίδια δεν κατασκευάζει μπαταρίες; Άρα μετά το 2030, η Ευρώπη αποφασίζει να υποταχθεί στην Κίνα – η οποία παράγει τις μπαταρίες».
Η αίθουσα πάγωσε.
Κι ύστερα πήρε τον λόγο ο Τραμπ – ο οποίος το αποτελείωσε:
— «Η παγκοσμιοποίηση άδειασε τα έθνη μας. Η Αμερική δεν θα αυτο-θυσιαστεί ποτέ ξανά».
— «Ορισμένα μέρη στην Ευρώπη δεν είναι πλέον καν αναγνωρίσιμα… Αγαπώ την Ευρώπη και θέλω να τη δω να πάει καλά, αλλά δεν κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση».
Κάποιοι σηκώθηκαν και έφυγαν.
Κάποιοι χειροκρότησαν διστακτικά.
Κάποιοι προσποιήθηκαν ότι «δεν άκουσαν».
Αλλά κανείς δεν αμφισβήτησε ότι είμαστε πια μπροστά σε νέα πραγματικότητα.
Κάποιοι, παρ’ όλα αυτά, απάντησαν.
Αλλά με την απάντησή τους, πρώτον αποδέχθηκαν ότι το παλαιό καθεστώς της παγκοσμιοποίησης έχει πια τελειώσει και δεύτερον… προσχώρησαν κι αυτοί στην εθνοκεντρική λογική!
Η σημαντικότερη «απάντηση» στον Τραμπ δόθηκε από τον Καναδό Πρωθυπουργός Mark Carney:
«Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς άνθισαν υπό την τάξη των κανόνων. Γι’ αυτό και εκτιμήσαμε μια εξωτερική πολιτική που στόχευε στην προστασία της… Αλλά αυτή η συμφωνία πλέον δεν λειτουργεί.
Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν την οικονομική ενσωμάτωση ως όπλο, τους δασμούς ως μοχλό πίεσης, τη χρηματοπιστωτική υποδομή ως μέσο εξαναγκασμού και τις αλυσίδες εφοδιασμού ως ευάλωτα σημεία εκμετάλλευσης.
Μια χώρα που δεν μπορεί να τραφεί, να τροφοδοτηθεί ή να υπερασπιστεί τον εαυτό της έχει ελάχιστες επιλογές. Όταν οι κανόνες δεν σε προστατεύουν, πρέπει εσύ να προστατεύσεις τον εαυτό σου.
Και υπάρχει ισχυρή τάση να διαπραγματευόμαστε δίχως εναλλακτικές με μια ηγεμονική δύναμη — όμως όταν διαπραγματεύεσαι από θέση αδυναμίας, αποδέχεσαι ό,τι σου προσφέρεται. Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι μια υποκριτική κυριαρχία που αποδέχεται υποταγή.
Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δρουν από κοινού, γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού.
Ξέρουμε ότι η παλιά τάξη δεν πρόκειται να επιστρέψει. Δεν πρέπει να πενθούμε για αυτήν. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική. Αλλά από τη ρήξη μπορούμε να χτίσουμε κάτι μεγαλύτερο, ισχυρότερο και δικαιότερο…
Οι ισχυροί έχουν την ισχύ τους. Αλλά κι εμείς έχουμε κάτι: τη δυνατότητα να σταματήσουμε να προσποιούμαστε, να ονομάσουμε την πραγματικότητα, να ενισχύσουμε τον εαυτό μας στο εσωτερικό και να δράσουμε από κοινού.
Δεν θα υποκύψουμε!».
Ο Carney δεν λέει απλώς «δεν θα υποκύψουμε» — λέει ότι η παλιά τάξη ήταν μια «ευχάριστη μυθοπλασία» που τώρα εξαντλείται.
— Επισημαίνει ότι η ενσωμάτωση πλέον λειτουργεί ως υποταγή και εργαλείο εξαναγκασμού — όχι ως κοινό όφελος.
— Προειδοποιεί ότι η εξάρτηση από άλλες δυνάμεις δεν είναι ασφάλεια, είναι αδυναμία και παθογένεια.
— Τονίζει ότι οι «μεσαίες δυνάμεις» πρέπει να ενωθούν στρατηγικά ή αλλιώς θα βρεθούν «στο μενού» και όχι στο τραπέζι των αποφάσεων.
— Τέλος, δεν λέει «επιστροφή στην παλιά τάξη» αλλά αναζήτηση νέων συμμαχιών για να αντιμετωπιστεί η αυθαιρεσία των ισχυρών.
Ο Carney δυσφορεί με τον Τραμπ, αλλά έχει υιοθετήσει, κι αυτός, τον εθνοκεντρισμό.
Ενοχλείται με την Πολιτική και το στιλ του Τραμπ, άλλα έχει προσχωρήσει στο υπόδειγμά του…
Το «ιερατείο» του World Economic Forum είχε επεξεργαστεί τη γραμμή Άμυνας στους Αμερικανούς:
— Η παγκοσμιοποίηση υποστηρίζουν δεν τελείωσε, απλώς μετασχηματίζεται.
Ο Carney ξεκίνησε την «απάντηση» στον Τραμπ, λέγοντας το ακριβώς αντίθετο:
— Αυτό που ζούμε τώρα ΔΕΝ είναι μετασχηματισμός (transformation) είναι μείζων ρήγμα (rapture), στην παγκοσμιοποίηση…
Ακόμη πιο αποκαλυπτικός ο Mark Rutte, Γ.Γ. του ΝΑΤΟ και πρώην Πρωθυπουργός της Ολλανδίας – μέχρι χθες από τα πιο πιστά στελέχη στο ευρωκατεστημένο, παραδέχθηκε το εξής:
— «Χάρη στον Πρόεδρο Τραμπ, οι χώρες του ΝΑΤΟ αύξησαν για πρώτη φορά τις αμυντικές τους δαπάνες το 2025 – και δεσμεύτηκαν να ξεπεράσουν το 5%».
Με άλλα λόγια:
Ακόμα κι αυτοί που τον κατηγορούσαν, τώρα είτε τον επαινούν, είτε υιοθέτησαν τη λογική του.
Κάποιες φορές υιοθετούν το υπόδειγμά του ακόμα κι όταν αποδοκιμάζουν τον ίδιο…
Τέλος ο Τραμπ άφησε να διαρρεύσει ότι:
• υπήρξε συμφωνία με τον Ρούτε για τη Γροιλανδία
• και ότι παγώνουν οι νέοι δασμοί προς την Ευρώπη
Προσέξτε:
— Αν ισχύει αυτό, σημαίνει ότι απείλησε – υποχώρησαν – και πέτυχε τον στόχο του χωρίς να ανοίξει ρουθούνι…
Αν δεν ισχύει αυτό, απλώς σημαίνει ότι δεν υπάρχει πια ΝΑΤΟ…
(Μπορεί τελικά να ισχύουν και τα δύο…)
* Οι αριθμοί: η παγκοσμιοποίηση είχε νικητές και ηττημένους
Ας δούμε τώρα τι λένε τα στοιχεία:
Ηνωμένες Πολιτείες
• 1992: ~25% του παγκόσμιου ΑΕΠ
• 2002: ~30%
• Σήμερα: ~26%
Τα πρώτα 10 χρόνια της «παγκοσμιοποίησης» το μερίδιο των ΗΠΑ στο παγκόσμιο ΑΕΠ ανέβηκε. Μετά άρχισε να υποχωρεί. Σήμερα, τριάντα τρία χρόνια μετά, οι ΗΠΑ έχουν σχεδόν το ίδιο μερίδιο ΑΕΠ όπως και το 1992…
Διατήρησαν το μερίδιό τους αγοράζοντας χρόνο με χρέος.
Ας δούμε λοιπόν πώς εξελίχθηκε το Χρέος των ΗΠΑ, ως απόλυτος μέγεθος και ως ποσοστό του ΑΕΠ τους:
• 1992: ~4 τρισεκατομμύρια δολάρια (60% ΑΕΠ)
• 2002: ~6 τρισ. (55% του ΑΕΠ)
• Σήμερα: 36 τρισ. (120% του ΑΕΠ)
Η αμερικανική μονοκρατορία δεν ήταν δωρεάν.
Αποδείχθηκε πανάκριβη – για τους ίδιους…
* Βέβαια οι Αμερικανοί – θεωρητικά τουλάχιστον – είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που μπορεί να πληρώσει το Χρέος της… τυπώνοντας το νόμισμά της.
Λόγω της πρωτοκαθεδρίας του δολαρίου διεθνώς.
Όμως αν το κάνει, πρώτον θα δημιουργήσει κρίση εμπιστοσύνης προς το δολάριο και θα χάσει την πρωτοκαθεδρία του.
Και δεύτερον, το πολύ μεγαλύτερο μέρος του Χρέος της το χρωστάει εντός των ΗΠΑ. Κι αν πληθωρίσει για να βγει από το Χρέος, θα φτωχύνει η ίδια.
* Ας δούμε λοιπόν τι έκανε και η Ευρωπαϊκή Ένωση στο ίδιο διάστημα
• 2002 (έναρξη ευρώ): 30+% του παγκόσμιου ΑΕΠ
• 2019: ~22%
• Σήμερα: ~18%
Όταν εγκαινιάστηκε το ευρώ, η ΕΕ είχε ακριβώς ίδιο μερίδιο διεθνώς όπως και οι ΗΠΑ. Στη συνέχεια άρχισε να χάνει έδαφος σταθερά. Σήμερα έχει χάσει πάνω από το ένα τρίτο του παγκόσμιου μεριδίου της μέσα σε 24 χρόνια. Και τώρα βρίσκεται στα δύο τρίτα των ΗΠΑ.
Πράγματι στα 24 χρόνια που μεσολάβησαν, η Ευρώπη:
• έχασε βιομηχανία
• έχασε ενέργεια
• έχασε στρατηγική αυτονομία
Και όλα αυτά χωρίς να κερδίσει ανάπτυξη, ασφάλεια ή σταθερότητα.
* Ας δούμε και την Κίνα
• 1992: 1–2% μερίδιο σε διεθνές ΑΕΠ
• 2002: ~4%
• Σήμερα: ~18–19%
Αύξηση μεριδίου πάνω από 15 φορές.
Στην παγκόσμια καταγεγραμμένη Ιστορία δεν υπάρχει προηγούμενη τέτοιας εκρηκτικής ανάπτυξης, τόσο μεγάλης χώρας, που κράτησε τόσο πολύ…
Η Κίνα δεν πίστεψε ποτέ στο «τέλος της Ιστορίας».
Και γι’ αυτό κέρδισε στο παιχνίδι των άλλων.
* Ας δούμε ακόμα την Ινδία τα τελευταία 33 χρόνια:
• 1992: ~1%
• Σήμερα: ~7–8%
Ήδη εξελίσσεται σε “νέα Κίνα”…
* Κι ας δούμε, σε αντιπαραβολή, την περίπτωση της Ιαπωνίας
• 1992: ~17% του παγκοσμίου ΑΕΠ
• Σήμερα: ~4–5%
Η πρώτη μεγάλη οικονομία που μπήκε:
• σε παγκοσμιοποίηση
• χωρίς ισχύ
• χωρίς δημογραφία
Και πλήρωσε το τίμημα.
Η Ευρώπη μοιάζει σήμερα να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο.
Δεν είναι περίεργο λοιπόν, που σε όλη τη Δύση η Παγκοσμιοποίηση προκαλεί πια έντονές αντιδράσεις.
Η Αμερική κράτησε μερίδιο αλλά υπερχρεώθηκε.
Η Ευρώπη έχασε μερίδιο, μπήκε σε στασιμότητα, βρίσκεται σε πολλαπλά αδιέξοδα κι «έγινε αγνώριστη»…
Κι οι μόνοι που κέρδισαν από την Παγκοσμιοποίηση – Κίνα, Ινδία, Νοτιανατολική Ασία κλπ. – είναι οι χώρες που σήμερα την καταγγέλλουν, την αμφισβητούν και θέλουν να την παραμερίσουν…
*Η επιστροφή του πολυ-κεντρισμού
Ο κόσμος δεν επιστρέφει στον 19ο αιώνα.
Επιστρέφει στην Ιστορία.
Σε έναν πολυ-πολικό κόσμο όπου:
• το έθνος-κράτος είναι αναντικατάστατο
• η Ισχύς είναι το θεμέλιο της Πολιτικής
• η Ισορροπία Ισχύος είναι η βάση της Ασφάλειας
Με μια κρίσιμη υπενθύμιση:
Η Ισχύς ΔΕΝ εγγυάται Δημοκρατία.
ΔΕΝ εγγυάται Ελευθερία.
ΔΕΝ εγγυάται Ειρήνη ή Δικαιοσύνη.
Αλλά χωρίς Ισχύ, δεν υπάρχει ούτε Δημοκρατία, ούτε Ελευθερία, ούτε Ειρήνη ούτε Δικαιοσύνη.
* Και το πιο σημαντικό η Παγκοσμιοποίηση διέψευσε δύο μεγάλα ιδεολογήματα.
— Πρώτον της παραδοσιακής Αριστεράς που προέβλεπε ότι το άνοιγμα των αγορών θα έκανε τους φτωχούς φτωχότερους.
Το αντίθετο συνέβη. Στις τρείς δεκαετίες και πλέον της «παγκοσμιοποίησης» κέρδισαν τελικά οι πρώην «παρίες» του διεθνούς συστήματος – κυρίως από την Ασία.
— Δεύτερον διαψεύστηκαν και τα ιδεολογήματα του «νεοφιλελευθερισμού». Η παγκοσμιοποίηση δεν έφερε ευημερία, δημοκρατία, ειρήνη, σταθερότητα και ανάπτυξη για όλους. Έφερε αδιέξοδα και σοβαρές ρωγμές στη Δύση. Αλλεπάλληλους πολέμους, δικτάτορες και κρίσεις παντού…
Η Δύση διακήρυξε την «παγκοσμιοποίηση» το 1992, όταν ένοιωθε πιο ισχυρή από ποτέ.
Και τριάντα τρία χρόνια μετά, η Δύση ομολογεί το «τέλος της παγκοσμιοποίησης» όταν νοιώθει πιο ανασφαλής, διχασμένη και αποσταθεροποιημένη από ποτέ…
Σήμερα:
• δεν αγκαλιάζουμε μια νέα «μαγική ιδεοληψία»
• δεν πιστεύουμε σε νέο «Τέλος της Ιστορίας»
Απορρίπτουμε μια Χίμαιρα.
Και ανοίγουμε τα μάτια για να κατακτήσουμε την Ελπίδα.
Όχι «εγγυημένη». Όχι «κατά παραχώρησιν».
Όχι χωρίς ρίσκα
Όχι εύκολη…
Αλλά αυτή τη φορά με δική μας ευθύνη.
Και για πρώτη φορά, αληθινή.
ΥΓ. 1 Είτε χειροκροτήσουμε τον Τραμπ, είτε χειροκροτήσουμε τον Carney, εμείς εδώ πρέπει να τα αλλάξουμε όλα! Άλλωστε, και οι δύο συμφωνούν ότι η παγκοσμιοποίηση τέλειωσε – και δεν τη «νοσταλγούν»! Τα κράτη πρέπει να κοιτάνε το συμφέρον τους, και να συνασπίζονται με άλλα κράτη για να υπερασπίζονται κοινά συμφέροντα.
Όποιος υποστήριζε στην Ελλάδα αυτά που είπε προχθές ο Carney στο Νταβός θα τον έλεγαν «ακραίο εθνικιστή»…
ΥΓ.2 Στο μεταξύ τις τελευταίες μέρες και η Μελόνι της Ιταλίας και ο Μακρόν της Γαλλίας και ο Μερτς της Γερμανίας, ανακάλυψαν ξαφνικά ότι πρέπει επειγόντως η Ευρώπη να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με τη Ρωσία! Όχι δεν είναι… «Πουτινάκια» – είναι οι τρείς σημαντικότεροι ηγέτες της Ευρώπης!
Οι δικοί μας εδώ;
ΥΓ.3 Με το «Συμβούλιο Ειρήνης» που φτιάχνει ο Τραμπ τι θα γίνει; Θα μπει η Ελλάδα; Ή θα ακολουθήσει την άρνηση της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Νορβηγίας; Στο μεταξύ το Ισραήλ μπαίνει. Η Αίγυπτος μπαίνει. Τα Εμιράτα μπαίνουν Και η Τουρκία δήλωσε ότι θέλει να μπει…
Εμείς;
Ήρεμα ρωτάω…
Μια διόρθωση:
Ο όρος “Πλανητάρχης” , όπως και ο όρος “Σουλτάνος” δεν αναγνωρίζοντςι πουθενά εκτός γουοκελλαδιστάν και είναι “τίτλοι” που εμπνεύστηκαν ελληνέζοι χατζηαβάτηδες και δουλεπρεπείς γελωτοποιοί της πολιτικής και μηντιακής μεταπολιτευτικής χαβούζας
Προ καιρού εδώ ο αείμνηστος Αρχαίος τσακώθηκε άγρια με έναν που υποστήριζε την πράσινη ανάπτυξη και αειφορία και τις ΑΓ. Και αποχώρησε. Εσύ ήσουν αυτός!!! Τα γραπτά μένουν!!!
Όμως, οι διεθνείς τραπεζίτες και το δίκτυο των πολυεθνικών καλά κρατούν.
Το δολάριο δεν το θέλει κανένας και ο χρυσός συνεχίζει την πορεία του προς τα άστρα.
Το χρέος των ΗΠΑ καλύπτεται με νέο χρέος και κοντεύει να σκάσει.
Νέοι οικονομικοί παίκτες μπαίνουν δυναμικά στις παγκόσμιες συναλλαγές που προκύπτουν από την αποδολαροποίηση γιαυτό και τοποθετούνται στο χρυσό και σπρώχνουν το δολάριο.
Οι πολυεθνικές έχουν ήδη τοποθετηθεί στους κινεζικούς κολοσσούς και συνεχίζουν με τοποθετήσεις στη Ινδία και σε άλλες αναπτυσσόμενες οικονομίες.
Ήδη, έχουν τοποθετηθεί στην Ουκρανία, στις χώρες της λατινικής Αμερικής και ελέγχουν τρόφιμα, ενέργεια και κρίσιμα ορυκτά.
Τι πιστέψατε πως εισάγουμε γάλα και λοιπά ουκρανικά τρόφιμα από Ουκρανούς αγρότες; λάθος, προϊόντα πολυεθνικών είναι.
Όσο για τα απροσδιόριστης ποιότητας τρόφιμα της Mercosur και αυτά προϊόντα των πολυεθνικών είναι, όπως και της Ινδίας.
Μην χαίρεστε λοιπών, βέβαια δεν της βγήκε ο Τράμπ αλλά και η παραπομπή της mercosur στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.
Αξίζει να παρατηρήσουμε πως κινήθηκε ο Μητσοτάκης κατά του προεκλογικού Τράμπ και για το γεγονός πως μόνο οι ευρωβουλευτές της ΝΔ ψήφισαν κατά της παραπομπής της mercosur στο δικαστήριο. Επιπλέον, κατέστρεψε την Ελλάδα με τις Ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά και έφτασε και στο σημείο να επιβάλει τη σφαγή των αμνών και εριφίων, προς δόξα των εισαγωγών.
Τελικά, αυτός μας αξίζει.
Δεν καταλάβαμε την πολιτική του με τον Covid, πιστέψαμε πως αληθεύει η κλιματική κρίση, ενώ ο πλανήτης μας έζησε τεράστιες αυξομειώσεις θερμοκρασίας, ανεξάρτητες του ανθρωπογενούς παράγοντα. Μετά φάγαμε τον δήθεν πόλεμο με τον Πούτιν, θάψαμε τις εξαγωγές μας και χάσαμε πλούσιους πελάτες στον τουρισμό.
Ήδη, οι αγρότες ξεριζώνουν τις δενδροκαλλιέργειες στη Β Ελλάδα και πειραματίζονται σε ακτινίδια και λοιπές καλλιέργειες, σε αποτέλεσμα της πολιτικής Μητσοτάκη.
Ενεργειακή φτώχεια μέσω των ΑΠΕ, πληθωρισμός και δέσμευση όλων των πόρων της οικονομίας σε βλακώδεις αντιπαραγωγικές επενδύσεις.
Το εμπόριο πήγε στις πολυεθνικές, τα ξενοδοχεία μας άλλαξαν χέρια και αφήνουν λύματα στην κοινωνία και μηδενικούς φόρους στα δημόσια ταμεία, όπως βέβαια και ο κλάδος του εμπορίου.
Άρα, η παγκοσμιοποίηση είναι εδώ, την έφερε η μεταπολίτευση ο δε Μητσοτάκης έκανε τα εγκαίνια και έβαλε τις τελευταίες καθοριστικές πινελιές.
Φτάσαμε να χρωστάμε τις επιχειρήσεις μας, τα σπίτια μας και το σύνολο της χώρας. Τα αφεντικά κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο με τους Μητσοτάκηδες στη σκηνή.
Χάθηκαν η ορθή κρίση, η λογική και η φιλοπατρία του έλληνα.
Ο μέσος έλληνας δεν είναι Φραπές, απλά δυσκολεύεται να ταΐσει την οικογένεια του.
Πνιγόμαστε με αυτούς που κυβερνούν.
ο Τραμπ έσωσε την Αμερική από την κατρακύλα, πάτησε φρένο και διεκδικεί αυτά που έχασαν κάνοντας τους άλλους ειδικά Κινέζους Βραζιλιάνους και λοιπούς αυτό που είναι σήμερα με μεγάλη επιτυχία.
Παρά πολλά τα δις οι επενδύσεις μετά την επιβολή δασμών γίνεται χαμός.
Οι δικοί μας έχουν ξεχαστεί στην παγκοσμιοποίηση τα εργοστάσια στην Κίνα των Γερμανών τα τελείωσαν οι Κινέζοι και κατακλύζουν την Ευρώπη με τα προϊόντα τους. Πιστά χωρίς εγκέφαλο πεκινουα ακολουθούν χωρίς ίχνος αντίστασης τις WOKE, DEI, CRT πολιτικές με μόνο στόχο την επιτυχία εγκατάστασης και μίξης των εισερχομένων πληθυσμών που προεξοφλούν την πολιτισμική αλλοίωση της φυσιογνωμίας της Ευρώπης. Με αυτή την ηλίθια πολιτική έχουν χάσει τα τραίνα των νέων τεχνολογιών και νομίζουν ότι θα δυναμώσουν αν μετατρέψουν τα αυτοκίνητό εργοστάσια σε παραγωγή όπλων.
Σήμερα προσπαθούν με νέες πολιτικές και διατάξεις να παρακολουθούν τους πολίτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με άλλοθι τον ρατσισμό που ήδη γίνεται στην Βρετανία ο μεγάλος αδελφός υπό ψήφιση
Οι πολίτες προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τις πολιτικές που αυτά τα μαπετς που παριστάνουν τους ηγέτες εφαρμόζουν διότι έχουν αρχίσει και αντιλαμβάνονται τι παιγνίδια παίζουν στην πλάτη τους.
Τώρα για το εδώ οικόπεδο.
Η κατρακύλα ξεκίνησε πολύ πριν το 92 . τότε που ο <> και ήλθε ο διάδοχος που τον είχε φέρει από την πατρίδα του την Αμερική και τελείωσε ότι από παραγωγή υπήρχε,
Αντί να δυναμώσει και να βοηθήσει στον εκσυγχρονισμό των παραγωγικών δραστηριοτήτων της χώρας τα ξεθεμελιωσε όλα. Τα χρήματα που έπρεπε να επενδύονται έγιναν εισαγόμενα καταναλωτικά προϊόντα χρηματοδοτώντας τις βιομηχανίες των Γερμανών Γάλλων Ιταλών.
Διέλυσε ότι από κάποιο δημόσιο υπήρχε επισημοποίησε τα μαύρα χρήματα δημιούργησε κομματικό στρατό από τα χρήματα που ερχόταν για επενδύσεις
το Τσίπρα το καρτούν απομίμηση του αρχηγού πούλησε ότι πουλιόταν και η κουλις παρέα ροκανίζουν ότι έχει απομείνει.
Δυστυχώς αυτή η χώρα δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει ελεύθερο κράτος και συνεχίζει να είναι αποικία με πολιτικούς υπαλλήλους.