Του Γιώργου Χαρβαλιά
Η εικόνα του Μαδούρο με καλυμμένα μάτια και χειροπέδες μέσα σε κάποιο αμερικανικό μεταγωγικό έφερε ασυναίσθητα σε πολλούς από εμάς την οπτική παράσταση του Οτσαλάν με τη γκρίζα ταινία τυλιγμένη γύρω από το πρόσωπό του και τους άνδρες της τουρκικής ΜΙΤ να ποζάρουν θριαμβευτικά δίπλα από το «τρόπαιό» τους.
Βέβαια, στις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχουν αναλογίες, εκτός ίσως από την απόλυτη αυθαιρεσία της σύλληψης και της απαγωγής στο έδαφος ξένης χώρας. Αλλά ο Οτσαλάν ήταν ένας λαϊκός αγωνιστής, εθνικό σύμβολο για τους Κούρδους ομοεθνείς του, ενώ ο Μαδούρο ένας δικτάτορας που καλοπερνούσε την ώρα που η χώρα του βυθιζόταν στη φτώχεια.
Δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν ο απαχθείς πρόεδρος της Βενεζουέλας στερείτο παντελώς λαϊκού ερείσματος καθώς τα καθεστώτα Τσάβες – Μαδούρο ήταν τυπικά υποδείγματα πελατειακού κράτους. Οι ενδείξεις μαρτυρούν πως και ο δεύτερος μπορεί να αντλούσε μία σχετική υποστήριξη στις τάξεις των ψηφοφόρων, πιθανότατα και σε ποσοστό μεγαλύτερο του 25%, όσο περίπου και αυτό δηλαδή που διαθέτουν κάποιοι εκλεγμένοι ηγέτες σε ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Πάντως, είμαι βέβαιος ότι δεν πρόσφερε υπηρεσίες στον λαό του γιατί, όταν κυβερνάς μία χώρα με τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα στον κόσμο και φτάνεις να δίνεις καύσιμα με το δελτίο στον ίδιο τον πληθυσμό της, σίγουρα κάνεις κάτι λάθος.
Ο άνθρωπος ήταν ακατάλληλος, λαοπλάνος πιθανότατα και διεφθαρμένος, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η αρπαγή του ήταν ενέργεια οφθαλμοφανώς πειρατική. Γι’ αυτό και προκαλεί εντύπωση η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, ο οποίος κατά τα άλλα κόπτεται για το Διεθνές Δίκαιο, πλην όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση έκρινε ότι «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε την νομιμότητα των ενεργειών!». Η δήλωση αυτή, που ήταν γραπτή (επομένως απολύτως ζυγισμένη και επεξεργασμένη), προδίδει ανεπίτρεπτη ανακολουθία θέσεων και εν τέλει απόλυτη διπλωματική ασχετοσύνη, ειδικά όταν επικαλείσαι διαρκώς τη διεθνή νομιμότητα στην περίπτωση της Ουκρανίας και πολύ περισσότερο στην περίπτωση της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο!
Ανεξάρτητα, ωστόσο, από τις τραγικές παλινωδίες Μητσοτάκη που εκθέτουν τη χώρα αποδεικνύοντας και τον ετεροπροσδιορισμό του ανδρός, η επιχείρηση της αρπαγής Μαδούρο που ήταν καταφανώς παράνομη (αλλά και πολύ… ιδανική για να είναι αληθινή) προκαλεί κάποια ερωτήματα.
Το πρώτο αφορά τη φύση αυτής καθαυτής της επιδρομής. Με δεδομένες τις απειλές Τραμπ είναι προφανές ότι ο Μαδούρο θα είχε μετατρέψει το κατάλυμά του σε πραγματικό φρούριο έχοντας στη διάθεση του έναν ολόκληρο στρατό να τον φυλάει. Και σίγουρα ανάμεσα στους φρουρούς του θα υπήρχαν επίλεκτες και καλά εκπαιδευμένες μονάδες, όπως το σώμα των Κουβανών. Όσο, λοιπόν, και… υπεράνθρωποι να διαφημίζονται οι άνδρες της Ομάδας Δέλτα από τους ηλίθιους του διαδικτύου, δεν είναι δυνατόν να μην είχαν ούτε μία απώλεια! Μία τέτοια επιχείρηση, αν γινόταν υπό κανονικές συνθήκες, θα είχε οδηγήσει σε εκατόμβες, κυρίως βέβαια από την πλευρά των αμυνομένων, αλλά και οι πληροφορίες από την πλευρά των Αρχών της Βενεζουέλας, μέχρι την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές, παρέμεναν ασαφείς και μιλούσαν ανεπισήμως για 40 νεκρούς, αριθμός εξαιρετικά χαμηλός έπειτα από τέτοιας κλίμακας βομβαρδισμούς.
Θυμίζω εδώ ότι αυτή η ίδια πολυδιαφημισμένη και περιλάλητη Ομάδα Δέλτα είχε υποστεί ανεπανάληπτο κάζο το 1993 από…ξυπόλυτους (κυριολεκτικά) Σομαλούς αντάρτες, όταν προσπάθησε να συλλάβει με μια επιχείρηση-αστραπή τον αρχηγό τους. Ο σχεδιασμός που περιελάμβανε καταδρομική επίθεση ειδικών δυνάμεων Δέλτα και Ρέιντζερς στο κέντρο του Μογκαντίσου για τη σύλληψη και την απαγωγή του πολέμαρχου Φαράχ Αιντίντ κατέληξε σε απόλυτο φιάσκο, παρά τη συντριπτική αμερικανική υπεροπλία. Οι ρακένδυτοι Σομαλοί, χρησιμοποιώντας αυτοσχέδιους εκτοξευτές ρουκετών, κατάφεραν να καταρρίψουν δύο υπερσύγχρονα για εκείνη την εποχή ελικόπτερα Blackhawk που πρόσφεραν εναέρια υποστήριξη, και να εγκλωβίσουν τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις στο έδαφος για πολλές ώρες. Οι απώλειες των ανταρτών ήταν τεράστιες -πηγές της εποχής μιλούσαν για πολλές εκατοντάδες-, αλλά και οι Αμερικανοί άφησαν 19 «επίλεκτους» νεκρούς στο πεδίο της μάχης. Η εμπειρία ήταν τόσο τραυματική, ώστε γυρίστηκε και ταινία από τον εμβληματικό σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ.
Συνεπώς η εκδοχή ότι, έστω και 33 χρόνια αργότερα, η ίδια επίλεκτη ομάδα όρμησε στο φρούριο του Μαδούρο και τον πήρε σηκωτό με τις πιτζάμες χωρίς να ανοίξει μύτη προσωπικά μου φαίνεται ελάχιστα πειστική. Κάτι πολύ θεατρικό υπάρχει στην ιστορία, που δικαιώνει ίσως την περιγραφή του Τραμπ ότι έβλεπε «live» την επιχείρηση και νόμισε ότι βλέπει… Netflix.
Ερχόμαστε τώρα και στο διπλωματικό πεδίο όπου συμβαίνουν άλλα παράξενα, πέρα από τις γκάφες του Μητσοτάκη. Οι Ρώσοι που θα είχαν κάθε λόγο να βγουν στα κεραμίδια με τόσο «ξύλο» που τρώνε για την εισβολή στην Ουκρανία μυστηριωδώς εμφανίστηκαν να σφυρίζουν αδιάφορα. Αντί να αναδείξουν την περίπτωση «δύο μέτρων και δύο σταθμών», περιορίστηκαν σε κάποιες δηλώσεις αποδοκιμασίας εντελώς υποτονικές, ζητώντας περαιτέρω… διευκρινίσεις. Στο τέλος προσφέρθηκαν και να μεσολαβήσουν μεταξύ ΗΠΑ και Βενεζουέλας!
Ευλόγως περνάει από το μυαλό μήπως ο Μαδούρο ήταν εκ προοιμίου αναλώσιμος. Αποτέλεσε δηλαδή τμήμα του κρυφού μενού της Αλάσκας ή κάποιας άλλης υπόγειας αμερικανορωσικής συνεννόησης. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η Μόσχα είχε δώσει ένα είδος σιωπηρής συγκατάθεσης για την απαγωγή του Μαδούρο με αντάλλαγμα την περιθωριοποίηση και την τελική καρατόμηση του Ζελένσκι. Αν αυτό ισχύει, θα το μάθουμε πολύ σύντομα. Αλλά είναι γεγονός ότι η αμερικανική επιχείρηση στη Βενεζουέλα μοιάζει να έχει ένα στοιχείο προσυνεννόησης, ακόμη και με τον ίδιο τον απαχθέντα…
Σε κάθε περίπτωση, με ή χωρίς παρασκηνιακές συμφωνίες, το μόνο σίγουρο είναι πως το Διεθνές Δίκαιο καταλύεται α λα καρτ και είναι πλέον βλακώδες να το επικαλούμαστε για να βρούμε το δίκιο μας. Στις διεθνείς σχέσεις επικρατούν πλέον ο νόμος της ζούγκλας και το δίκιο του ισχυρού. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα.
Μετα την απαγωγη του Μαδουρο ο Τραμπ ανακοινωσε οτι
ειναι σε συννενοηση και σε συνεργασια με την κυβερνηση και τα στελεχη του…Μαδουρο.!!
Και αδειασε και εβαλε στην ακρη και την νομπελιστρια που καλοπερναει στις ΗΠΑ
και τον υποτιθεμενο νικητη των εκλογων που παραθεριζει στην Ισπανια.
Γιατι;
Γιατι φαινεται απο τα λεγομενα του Τραμπ οτι δεν εχουν λαικο ερεισμα και δεν τους εμπιστευεται
οτι ειναι ικανοι να του κανουν την δουλεια.
Και ουτε καν μιλαει για εκλογες που τοσο κοπτονταν και για την καταπιεση των Βενεζουελανων
απο το καθεστως Μαδουρο.
Τι δεν του βγαινει στην εξισωση λοιπον του καουμπου;
Η απ΄ ευθειας στρατιωτικη επεμβαση για να καταλαβει και να κυβερνησει την Βενεζουελα.
Γιατι ξερει οτι οι Τσαβιστες ελεγχουν πληρως τον στρατο και τις πολιτοφυλακες αλλα κυριως εχουν
και επιρροη – οχι πλειοψηφικη αλλα μεγαλη – στην κοινωνια των Βενεζουελανων.
Και μια τετοια επεμβαση θα του στοιχιζε και θα ηταν μια ανοιχτη πληγη για τις ΗΠΑ.
Ασε δε που θα εφερνε την Βενεζουελα σε εμφυλιο πολεμο και σε πληρη καταστροφη των υποδομων.
Πετρελαικων και αλλων οσες υπαρχουν και στην κατασταση που βρισκονται.
Σε ενα τετοιο χαος ποιες εταιρειες θα εσπευδαν να επενδυσουν στην Βενεζουελα;
Για αυτο λοιπον εγω πιστευω οτι εκανε deel και συμφωνια με τους Τσαβιστες να του παραδωσουν τον Μαδουρο- που δεν ηταν και τοσο δημοφιλης και ηθελαν να τον ξεφορτωθουν- και να συνεχισουν να κυβερνουν σε συνεργασια μαζι του.
Για αυτο βγαινει και λεει εμεις κυβερναμε την Βενεζουελα.( Μενει να φανει στην συνεχεια του χρονου…)
Και να υπογραψουν αυτοι τις συμφωνιες με τους πετρελαιαδες της Chevron και τους λοιπους αρπαγες.
Εγγυομενοι την μεταβαση σε ενα καθεστως πιο αποδεκτο και κυριως εξασφαλιζοντας την συνεχεια του κρατους και την σταθεροτητα.
Και η ολη αυτη ιστορια πρεπει να εγινε με συννενοηση και με τους Ρωσους που και αυτοι απ΄οτι φαινεται
δεν συμφωνουσαν με την συμπεριφορα του Μαδουρο.
Διαφορετικα τουλαχιστον θα τον διεσωζαν οπως τον Ασαντ.
Στην συνεχεια του χρονου- πολυ συντομα- μενει να φανει αν εχουν ετσι τα πραγματα.
ΥΓ. Σε οτι αφορα τον δικο μας ειναι αξιολυπητος και επικινδυνος για τα συμφεροντα της Ελλαδας.
Με αυτην τη δηλωση του περι της επεμβασης στην Βενεζουελα εως και ο ΤΡΑΜΠ θα τον σιχαθηκε.
Ο Ζελένσκι τα ξέρει και γι’ αυτό τοποθέτησε τον Μπουντάνοφ επικεφαλής του γραφείου προέδρου, δεν υπάρχει άλλο προηγούμενο επικεφαλής μυστικών υπηρεσιών σε τέτοιο πολιτικό ρόλο, είναι πλέον το νο 2 στην Ουκρανία
εκτίθεται έτσι ο Μπουντάνοφ σε περισσότερη δημοσιότητα, θα είναι υποχρεωμένος να τρέξει τις διαπραγματεύσεις σε ανοιχτό περιβάλλον με πολυπληθείς ομάδες, αυτό δεν είναι καλό γιατί είναι ο υπ. αρ. 1 εχθρός του Πούτιν, περισσότερο κι’ από Ζελένσκι και Ζαλούζνι, του έχει κάνει 10 απόπειρες συν τη δηλητηρίαση της γυναίκας του με αρσενικό και υδράργυρο, ώσπου την πήγε στην Αμερική και την έσωσε
αν δεν μπορέσει ο Μπουντάνοφ να σώσει τον Ζελένσκι δεν θα μπορέσει κανείς…
ΥΓ όταν είχαν πάει στην Κων/πολη για τις πρώτες διαπραγματεύσεις τον Μάρτιο του 2022 η ουκρανική αντιπροσωπεία έφυγε με συμπτώματα δηλητηρίασης πάντως…
1. Στάση της Βενεζουέλας στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία
Διπλωματική θέση στον ΟΗΕ
Η Βενεζουέλα απέχει ή δεν ψήφισε υπέρ της Ρωσίας στις ψηφοφορίες του ΟΗΕ για την εισβολή στην Ουκρανία, δηλώνοντας παρούσα/χωρίς ψήφο σε σημαντικές ψηφοφορίες και ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΕ τη ρωσική γραμμή.
2. Σε μία από τις βασικές ψηφοφορίες της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για τη ρωσική εισβολή:
Το Ισραήλ είχε ψηφίσει κατά του ψηφίσματος που καταδίκαζε τη Ρωσία.
———————
Όλα αυτά τα αποκρύπτουν, δηλαδή η Βενεζουέλα δεν έκανε ποτέ αυτό που έκανε το Ισραήλ που ψήφισε κατά ψηφίσματος που καταδίκαζε τη Ρωσία,
προκύπτει δηλαδή από τα ντοκουμέντα ότι η Βενεζουέλα δεν ψήφισε ποτέ υπέρ της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.
Δηλαδή οι ψηφοφορίες στον ΟΗΕ δείχνουν ότι η Βενεζουέλα κρατούσε ανεξαρτησιακή στάση και απέναντι στη Ρωσία, πολύ πιο ανεξαρτησιακή από το Ισραήλ που έχει στηρίξει μέχρι και τη Ρωσία ανάλογα με τη συγκυρία.
Ολα τα γραφεντα καλα και σωστα.Αλλα εχουμε μια ακομη αποδειξη οτι οι εξελιξεις που ειναι ταχυτατες αν και προαναγγελθεισες μαγειρευονται εν παρασκηνιω.Συνεπως δεν μπορουμε πια να μιλουμε για Πολιτικη.Ξεσαλωμα των μυστκων υπηρεσιων εχουμε.
Η συνάντηση της Αλάσκας είναι απ’ ότι φαίνεται η σύγχρονη Γιάλτα.
Τραμπ και Πούτιν στις 3 περίπου ώρες συζητήσεων που είχαν μεταξύ τους έχουν μοιράσει τη γεωπολιτική τράπουλα την οποία θα βλέπουμε σταδιακά να αλληλομοιράζεται.
@ Αν. Τομεας
Πως εξηγειτε η σταση του ΙΣΡΑΗΛ απεναντι στην Ουκρανια
απο την στιγμη που ολοι οι κυβερνωντες την Ουκρανια ειναι Εβραιοι.
Με πρωτο και καλυτερο τον Ζελενσκι.
Τι παιζετε;
@Eleni Kypreou
Κυρια μου
Οι μυστικες υπηρεσιες επονται των Πολιτικων αποφασεων.
Και εντελλονται απο αυτες.
Απο αρχαιοτατων χρονων…
Power creates reality.Thats all no more!!!!
@ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ: α. έχει ρωσοεβραίους ολιγαρχες ο Πούτιν, που κουμαντάρουν διάφορα, αν και παραμέρισε αρκετούς. Ραππαπορτ, αδέλφια Ροττενμπεργκ κ.α. Καμιά δεκαριά μεγάλους τουλάχιστον.
β. επί Στάλιν, για καταπολέμηση του αντισημιτισμού, τους είχαν δώσει δικό τους αυτόνομο εβραϊκό ομπλαστ (περιφέρεια). Ως σήμερα είναι ένα εβραϊκό κρατίδιο μέσα ‘κει, όπου τα πάντα είναι εβραϊκά, νόμοι, κάτοικοι. Δια παν ενδεχόμενον.
γ. το βασικότερο. Η Ρωσία, μετά το Ισραήλ φυσικά, και τις ΗΠΑ, έχει το μεγαλύτερο πληθυσμό Εβραίων (Ρωσοεβραίοι). Από εκεί αιμοδοτειται δημογραφικά το Ισραήλ, με αθρόες πολιτογραφησεις.
δ. ουδέποτε το Ισραήλ στήριξε την Ουκρανία, γιατί δεν έχει πολλούς Εβραίους. Ούτε έδωσε Θόλο. Ο Ζελένσκι είναι κοσμικός Εβραίος. Ούτε οι περισσότεροι είναι Εβραίοι στην κυβέρνηση και στα πόστα. Δεν ισχύει αυτό.
Πολλές εικασίες, πάρα πολλές. Και ο Πάνος “ιδελογικοποιεί” πολύ πρόχειρα το καθεστώς Μαδούρο, στην ουσία αποδομεί την κυριαρχία της χώρας με όρους regime change. Και η λεπτή γραμμή power politics και διεθνές δίκαιο σχετικοποιείται ασυνάρτητα – αλλά αυτό χρειάζεται ακαδημαϊκη γνώση για να γίνει κατανοητό και έτσι περίπου η λαϊκή σοφία καλύπτει επάξια και σωστά τις “λεπτές αποχρώσεις του γκρί”. Όμως, η ουσία παραμένει ότι οΤραμπ “ξέρει πάντα” τι θέλει, όπως και ο Πούτιν και ο Σι. Και ξέρει να “κοιμίζει” και τον Πούτιν και τον Σι, όπως αυτοί αυτόν για να κάνει το κρίσιμο βήμα. Η Βενεζουέλα ανέκαθεν ήταν κρίσιμη για τις ΗΠΑ, όχι τόσο για τις εισαγωγές αλλά πολύ περισσότερο για την διεθνή στήριξη του δολαρίου, πετροδολαριου για την ακρίβεια – καταλυτικού παράγοντα της διεθνούς ισχύος των ΗΠΑ. Αυτό το “άγιο δισκοπότηρο” της παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας των ΗΠΑ αποτελεί κρίσιμο μηχανισμό ανάσχεσης της “αποδολαριοποίησης”. Για αυτό και ο Σι στέλνει το δικό του μήνυμα αντίδρασης στον Τράμπ με την πώληση US Bonds.
ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ 5/01/2026 – 17:52
Όχι πάντα, διότι πολλάκις οι μυστικές υπηρεσίες δρουν αυτόνομα, ή υπακούουν σε κέντρα, που δεν έχουν να κάνουν με την πολιτική, τουλάχιστον την επίσημη. Η CIA προέβαινε ανέκαθεν σε ενέργειες, που ο εκάστοτε πρεόδρος πληροφούνταν εκ των υστέρων. Eίναι πολύ σκοτεινός ο ρόλος των μ.υ.