Του Δρ. Απόστολου Ε. Παπαφωτίου*
Εορτάζουμε και τιμούμε το Έπος του 1940, τη νίκη των Ελλήνων κατά των Ιταλών επιβουλέων, όχι μόνο με εξωτερικές εκδηλώσεις, αλλά με μία αδιάκοπη ενδόμυχη περισυλλογή. Περισυλλογή που έχει να κάνει με τη σημασία και το μήνυμα του 1940, σε σχέση με το παρελθόν και τη σύγκριση αυτού με το παρόν. Για να μας βοηθάει να μένουμε πάντα σε αυτό που αποτελεί τον πρώτο λόγο της ύπαρξης μας, με ισχυρή τη συνείδηση του «Έλληνες εσμέν», όπως έλεγε ο Πλήθων.
Την ιστορία του Έπους τη συνθέτουν δύο στοιχεία, τα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα την περίοδο αυτή και το άρωμα της εποχής. Και ενώ είναι εύκολο να αποκαταστήσεις το πρώτο, το δεύτερο είναι πολύ δύσκολο καθόσον χάνεται μαζί με το χρόνο.
Χρέος δικό μας είναι η σύνθεση και των δύο, με σεβασμό στην ιστορίας μας, στην Ελληνικότητά μας.
Μετά από 85 χρόνια, η Ελλάς βρίσκεται μπροστά στους ίδιους κίνδυνους, οι οποίοι εκπορεύονται σήμερα από την Ανατολή από τη θρασύτατη και ‘βουλιμική’ Τουρκία. Η σύγκριση των δύο εποχών, του Έπους του 1940 και της σημερινής, μας φέρνει θλίψη για τη σημερινή κατάσταση, οργή για το κατάντημα της πατρίδας μας, αγωνία για την έλλειψη αυτοπεποίθησης των Ελλήνων, επικίνδυνη απελπισία για τους σημερινούς ηγέτες, πολιτικούς και πολιτειακούς σε ένα συνδυασμό της συμφοράς, σύγχυση και αγανάκτηση για τη σήψη της χώρας και για αυτούς που μας κυβέρνησαν με ευθύνη και του λαού, ανησυχία για την ακεραιότητα της χώρας μας.
1) Τότε
Κινδύνευε η Ελλάς, κινδύνευε η ψυχή της Ελλάδας, κινδύνευε ο Λαός, ο οποίος είχε να παλέψει με το φασισμό, με την τρομοκρατία, με την επιβολή της ανεπιθύμητης, της καταστρεπτικής και της απάνθρωπης κοσμοθεωρίας του, για την ίδια την ύπαρξή του.
Τώρα
Κινδυνεύει η Ελλάς, κινδυνεύει η ψυχή της Ελλάδας, κινδυνεύει ο Λαός, ο οποίος παλεύει για την Ελευθερία , για την πατρίδα του, για την ύπαρξή του.
2) Τότε
Στη μάχη όρμησε κάθε Έλληνας, επώνυμος και ανώνυμος, με διαφορετική νοοτροπία, προσανατολισμό και προέλευση, χωρίς ταξικά και οικονομικά κριτήρια.
Τώρα
Ο Έλληνας στέκεται αδρανής, χωρίς δύναμη να αντιδρά, δηλητηριάζεται καθημερινά από την προπαγάνδα για το υπάρχον σύστημα, που έχει γίνει πολιτικό εργαλείο σε βάρος των ιερών εθνικών συμφερόντων και του λαού.
3) Τότε
Ο Ελληνικός Λαός αποφασισμένος και ψυχικά ενωμένος, τροφοδότησε την οικουμένη με περήφανα ιδανικά και μηνύματα νίκης και καταπληκτικά κατορθώματα.
Τώρα
Ο Ελληνικός Λαός μόνος και εξαντλημένος, χωρίς να τον εμψυχώνει και να τον εμπνέει η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία, πρέπει να ενωθεί, να καλλιεργήσει τις αρετές και τα χαρίσματά του, να πολεμήσει τις αδυναμίες του, να ξεπεράσει την ανεπάρκεια και την ιδιοτέλεια του κρατούντος πολιτικού συστήματος, την προπαγάνδα που συστηματικά του χορηγείται από τα μπουκωμένα και ελεγχόμενα Μ.Μ.Ε.
4) Τότε
Η Ελλάδα υφίστατο την πίεση της Ιταλίας, μιας μεγάλης δύναμης και μιας ραγδαία αναπτυσσόμενης οικονομίας, με στόχο να την καταστήσει ο Μουσολίνι, Επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπάκουο μέλος της Αυτοκρατορίας των Καισάρων.
Τώρα
Η Ελλάδα υφίσταται την πίεση, τις απειλές, τη βία, την ταπείνωση, την καταπάτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, τις παράνομες επιθέσεις μιας επικίνδυνης χώρας, της Τουρκίας, που ευνοείται ευρέως από τη Δύση και ενός ανερμάτιστου ηγέτη, θιασώτη της διεθνούς ανομίας, τον Ερντογάν, για να καταστεί Επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
5) Τότε
Η Ελλάδα δεν παραχώρησε τίποτε από αυτά που ζήταγε ο δικτάτορας Μουσολίνι. Αντιθέτως, ο Πρωθυπουργός της χώρας Ιωάννης Μεταξάς, ο Βασιλιάς, η Εκκλησία, οι Ένοπλες Δυνάμεις, ο Λαός, με υψηλό ενωτικό φρόνημα είπαν από την πρώτη στιγμή το μεγάλο και ηχηρό ΟΧΙ. Χάρις στις ένοπλες δυνάμεις, στο λαϊκό φρόνημα και τη μεγάλη προετοιμασία, κερδήθηκε ο άνισος αγώνας απέναντι στις τεθωρακισμένες μεραρχίες.
Τώρα
Η Ελλάδα οφείλει να αγωνιστεί, έστω και πληγωμένη που είναι, έστω και χρεωμένη, με το Δημόσιο Χρέος, σχεδόν στο 180% του ΑΕΠ, το οποίο φρόντισε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα να το εξασφαλίσει. Οφείλουν να ενωθούν οι Έλληνες, με άδολο πατριωτισμό και φρόνημα, για να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα με αυτά του Έπους.
6) Τότε
‘Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους’.
Ήταν η τελευταία πρόταση του λιτού και πατριωτικού πολεμικού ανακοινωθέντος της 28ης Οκτωβρίου 1940, το οποίο αποτυπώνει όλο το αγωνιστικό πνεύμα, το ανώτερο φρόνημα, την προσφορά στην πατρίδα, το σεβασμό στους ήρωες και μάρτυρες του Έθνους μας.
Τώρα
Το πάτριο έδαφος αμφισβητείται από αντιφατικές δηλώσεις μελών της κυβέρνησης. Το Αιγαίο έχει γίνει ‘σουρωτήρι’ από τους Τούρκους, οι οποίοι μας εμπαίζουν και η υπάρχουσα πολιτική εξουσία, περί άλλων τυρβάζουσα και με ενδοτική πολιτική αναιρεί την επόμενη ημέρα εκείνα για τα οποία έχει δεσμευτεί την προηγούμενη.
7) Τότε
Όπως γράφει ο κόμης Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην Ελλάδα, στα απομνημονεύματά του: …υπεκλίθη με βαθύτατο σεβασμό προ του υπερηφάνου γέροντος, ο οποίος δεν εδίστασε ουδέ επί στιγμήν να επιλέξει για την πατρίδα του την οδό της θυσίας αντί της ατιμώσεως… και ανεχώρησε.
Τώρα
Διγλωσσία, υποκρισία και σκηνοθεσία από τον κ. Μητσοτάκη, όπου άλλα συμφωνεί εκτός Ελλάδος και άλλα ανακοινώνει εντός, παραποιώντας τα γεγονότα, συνεπικουρούμενος από τα διατεταγμένα Μ.Μ.Ε., που παρουσιάζουν με τρόπο εφησυχαστικό και επιπόλαιο την κατάσταση, τους αυλικούς και ανασφαλείς καθηγητές και τα Golden Boys της διορισμένης πολιτικής.
8) Τότε
‘Ουδείς ¨Έλλην καθίσταται πλουσιότερος εκ του πολέμου’
Νόμος με ένα άρθρο που ψηφίστηκε αμέσως στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο, στις 28 Οκτωβρίου 1940, από τον Μεταξά και τους υπουργούς.
Τώρα
Η ελληνική πολιτική πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια καθορίζεται από αυτούς ‘που μπαίνουν πάμφτωχοι και βγαίνουν πάμπλουτοι’, αποκλείοντας εκ των προτέρων με κάθε τρόπο τους μη ελεγχόμενους και τους πατριώτες.
9) Τότε
Η Ελλάδα δεν διαπραγματεύτηκε σε τίποτε από αυτά που ζήταγε η Ιταλία η οποία ήταν υπερδύναμη της εποχής της.
Τώρα
Ο κ. Μητσοτάκης, Πρωθυπουργός της Ελλάδος, διαπραγματεύεται κατά τρόπο κρυφό, μυστικό και προσωπικό για το τι θα παραχωρήσει από την κυριαρχία της χώρας στην Τουρκία.
10) Τότε
Γενναίος ήταν αυτός που αγωνίστηκε ανιδιοτελώς για την πατρίδα του, για την προάσπιση της κυριαρχίας της, για το «πάτριο έδαφος» και για την προαγωγή των εθνικών δικαίων.
Τώρα
Γενναίος κατά τον κ. Γεραπετρίτη, Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος, είναι ο υποχωρών, ο ρίπτων την ασπίδα του «ρίψασπις», ο μη αγωνιζόμενος για τα ιστορικά δίκαια της πατρίδος μας έναντι της αναθεωρητικής Τουρκίας, η οποία αλωνίζει στα ελληνικά εδάφη και στις ελληνικές θάλασσες χωρίς αντίδραση.
11) Τότε
Ο ελληνικό λαός ενωμένος επέλεξε την ελευθερία και όχι την υποδούλωση στον Ιταλό εχθρό και κατακτητή, επέλεξε τον πόλεμο και όχι τον ενδοτισμό, επέλεξε τη δικαιοσύνη της πατρώας γης και όχι την προσκύνηση, υπακούοντας στις προγονικές αξίες της ελευθερίας, δικαιοσύνης, ισότητας και προκοπής. Με αυτές τις αρχές επιτεύχθηκε το όχι στην υποδούλωση και η μεγάλη νίκη κατά του φασισμού
Τώρα
Σήμερα μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη, σκάνδαλα, ψεύδη, διαφθορά χαρακτηρίζουν την ελληνική πραγματικότητα. Η κυβέρνηση με ένα πέπλο προπαγάνδας που έχει απλώσει σε ολόκληρη τη χώρα προσπαθεί να μεταμορφώσει:
– Την ανικανότητα σε επιτελική δράση
– Το μαύρο σε άσπρο
– Τον ενδοτισμό σε τακτική κίνηση
– Την παραχώρηση σε επιτυχία
– Την παράδοση σε νίκη
Η ιστορία βέβαια δεν αντιγράφεται. Δημιουργείται με νέους όρους, σε νέο περιβάλλον και με νέα πεπρωμένα.
Για μας τα νέα πεπρωμένα είναι τα ίδια με αυτά του Ελληνικού Λαού του 1940. Το νόημα της θυσίας των Ηρώων είναι πάντα επίκαιρο και διαχρονικό. Οφείλουμε να υπακούσουμε στη μοίρα των Γενναίων, να δώσουμε ματωμένα πειστήρια του πάθους μας για Ελευθερία και Ανεξαρτησία, αναζωπυρώνοντας το εθνικό φρόνημα του Έπους του ’40 και διαγράφοντας οριστικά και αμετάκλητα τα περί «μειοδοσίας» του κ. Γεραπετρίτη.
*Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π., Οικονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.
Τωρα ο ενας κλέβει τον άλλο και όλοι μαζι το κρατος. Ο ενας γειτονας κλεβει τον αλλο. Φορους πληρωνουν τα κοροιδα τη στιγμή που σχεδον 40 τοις εκατό το χρήμα είναι μαυρο. Ειναι αδυνατον με τοσο μαύρο χρήμα να λειτουργησει κρατος γιατι η οικονομία καθίσταται μη ελεγχόμενη. Οποιαδήποτε κυβερνηση , ότι μετρο οικονομικο και να πάρει δεν μπορει να αποδωσει. Είναι σαν να προσπαθεις να ρυθμισεις τη θερμοκρασία σε ενα σπίτι με ανοιχτα παραθυρα. Επίσης μην τα παραφουσκώνεις τα “τοτε” γιατι λιγο μετα ο περηφανος ελληνικος λαός αντι να πανηγυριζει το τελος του πολέμου, το έριξε στον εμφυλιο. Πιο μετα στη Χουντα. Και πιο μετά στην αρπαχτή. Εν ολίγοις δεν ειμαι κ τοσο περηφανος για τους σημερινους Ελληνες, εκ του αποτελέσματος πάντα.
Όχι είπε ο Μεταξάς στη σκλαβιά μας, όσο και αν του χρεωνόταν πως ήταν γερμανόφιλος και προσκείμενος στον άξονα.
Ναι σε όλα είπαν ο Γιωργάκης στο Καστελόριζο και ο Τσίπρας στις Πρέσπες, ναι λέει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη στις τουρκικές ορέξεις.
Ο Έλληνας δεν φοβάται τους εχθρούς, τρέμει όμως τους έτερο κινούμενους ηγέτες μας.
Η Κεκρόπορτες καταστρέφουν και υποδηλώνουν τη χώρα, δεν φοβόμαστε τις αυτοκρατορίες, το έχουμε αποδείξει ιστορικά.
Τα βουνά της Ηπείρου γνωρίζουν το θάρρος μας, οι δε Ιταλοί το αισθάνθηκαν στο πετσί τους.
Όμως μας βομβάρδισαν οι σύμμαχοι μας και μας έφεραν τον εμφύλιο.
Τώρα, οι τότε εχθροί μας, Γερμανοί και Ιταλοί είναι στενοί σύμμαχοι των προαιώνιων εχθρών μας, φέρουν βαρέως βλέπετε την αντίδραση μας στον πόλεμο.
Πληγώνει τους Έλληνες η σκυφτή μητσοτακική πολιτική υποταγής σε τουρκικά συμφέροντα.
κ. Μητσοτάκη, διαβάστε λίγη ιστορία, τιμήστε το αίμα που έχυσαν οι Έλληνες για να αποκτήσουμε τα Δωδεκάνησα, δεν δικαιούστε να μιλάτε για έξι μίλια και μειωμένη επήρεια του Καστελλόριζου.
Ο Έλληνας γεννήθηκε από το φως του Αιγαίου, δεν μπορεί το σκοτάδι.
Εύγε! Η Ιστορία μας, από τα πανάρχαια χρόνια, γράφτηκε με τα “ΟΧΙ” και όχι με υποκλίσεις και υποχωρητικότητα.
Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με το άρθρο.
Θα καταθέσω μόνο μια μικρή παρατήρηση.
Στο 1) αναφέρει:ο Λαός, ο οποίος είχε να παλέψει με το φασισμό, με την τρομοκρατία, με την επιβολή της ανεπιθύμητης, της καταστρεπτικής και της απάνθρωπης κοσμοθεωρίας του, για την ίδια την ύπαρξή του
Αληθές. Ο λαός πάλευε με τον φασισμό ήδη από τις 4/8/1936 στα ξερονήσια.
Στο 3) αναφέρει: Ο Ελληνικός Λαός αποφασισμένος και ψυχικά ενωμένος.
Ο ελληνικός λαός ενώθηκε απέναντι στον Ιταλικό κίνδυνο και αυτό οφείλεται στο γεγονός πως οι κυνηγημένοι της δικτατορίας του Μεταξά ξεπέρασαν υπέρ της πατρίδας την αδικία που είχαν υποστεί.
Στο 5) αναφέρει: Η Ελλάδα δεν παραχώρησε τίποτε από αυτά που ζήταγε ο δικτάτορας Μουσολίνι. Αντιθέτως, ο Πρωθυπουργός της χώρας Ιωάννης Μεταξάς
Και ο Μεταξάς δικτάτορας ήταν. Η λέξη “πρωθυπουργός”, καλώς ή κακώς, έχει συνδεθεί με την εκλογή μέσω δημοκρατικών διαδικασιών ( όσο δημοκρατικές υπήρξαν σε αυτόν τον τόπο) και όχι με τις δικτατορικές κυβερνήσεις.
Ο Μεταξάς είχε την κρίση να αποφασίσει ορθά στην κρίσιμη και πολύ δύσκολη συγκυρία που βρέθηκε μπροστά του.
Και αυτό του αναγνωρίζεται.
Όμως πρέπει να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας και την ιστορία μας.
Επί Μεταξά, τα πάντα δούλεψαν με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού σε χρόνο και τόπο:
α) Προετοίμασαν τον λαό ψυχολογικά. Σήμερα ποιος θα πάει “με το χαμόγελο στα χείλη” να πολεμήσει, όταν κοιτάζουν πώς θα αποφύγουν και την στρατιωτική θητεία ακόμη;
β) Η αντικατασκοπεία έκαμε εξαιρετική δουλειά. Πρώτα ετνόπισε και μετά πλεύρισε με δικούς της ανθρώπους τούς κατασκόπους τής Ιταλίας, δίδοντας τους εσφαλμένες πληροφορίες, ότι δήθεν οι Έλληνες ούτε μέσα, ούτε όρεξη για να πολεμήσουν είχαν κλπ.
Ας κάμει κανείς σύγκριση με το σημερινό εθνομηδενιστικό σκυλολόι που με δική μας ευθύνη κυβερνά κι ας βγάλει τα συμπεράσματά του.