Του Γιώργου Χαρβαλιά
Τελικά, τι είναι ο Άδωνις, έχετε καταλάβει; Υπουργός Προπαγάνδας της αυλής Μητσοτάκη; Γραβατωμένη καφετζού με λοφίο, που «μαντεύει» προκαταβολικά τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης; Κυβερνητικός επόπτης που παρεμβαίνει στα χωράφια τρίτων; Ή μήπως παρακρατικός υποβολέας, που υπαγορεύει αποφάσεις σε δικαστικούς λειτουργούς;
Δεν ξέρω να σας απαντήσω, αλλά σίγουρα οι «εισπηδήσεις» του σε τομείς ανεξάρτητους από την αρμοδιότητά του είναι ένα ακόμη δείγμα μη εύρυθμης λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών.
Στην αρχή, ο υπερυπουργός πιπίλαγε την καραμέλα περί «ανεξάρτητης Δικαιοσύνης», ότι αποφασίζουν ανεπηρέαστα και απροκατάληπτα τα αρμόδια δικαστικά όργανα. Αργότερα πήγε να υπονοήσει κάτι που ούτε τα τρολ της υπόγας δεν τόλμησαν να γράψουν, λέγοντας με πονηρό χαμόγελο ότι ο απεργός πείνας, έπειτα από 10 και πλέον ημέρες ασιτίας, είναι μια χαρά στην υγεία του. Στη συνέχεια άρχισε να ανησυχεί για την κατάσταση του… χαίροντος άκρας υγείας και έβγαλε στον αέρα «τεκμήρια ακαταλληλότητας» των αλληλέγγυων γιατρών, ένεκα… κοινωνικών φρονημάτων. Και στο τέλος, όταν είδε ότι σφίγγουν τα γάλατα κι ότι αν -ο μη γένοιτο- ο επίμονος πατέρας καταρρεύσει θα γίνει του… Νεπάλ, έσπευσε να προαναγγείλει την ικανοποίηση του αιτήματός του. Πριν ακόμη αποφανθεί επισήμως η -κατά τα άλλα ανεξάρτητη, ανεπηρέαστη και αδέκαστη- Δικαιοσύνη…
Τώρα, μοναδική αγωνία του Αδώνιδος είναι «να γίνει η δίκη στην ώρα της». Μη τυχόν και έχουμε καθυστερήσεις. Γιατί, άραγε; Για να μην παραγραφεί μήπως κάποιο από τα πλημμελήματα με τα οποία η «αδέκαστη Δικαιοσύνη» έχει φροντίσει να συντάξει το light κατηγορητήριο για τους πολιτικούς υπευθύνους του εγκλήματος;
Μάλλον όχι. Οι μέχρι τώρα μεθοδεύσεις του καθεστώτος σε μια σειρά κραυγαλέων εκτροπών, από την υπόθεση των υποκλοπών μέχρι το πλιάτσικο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αποδεικνύει ότι μοναδικό μέλημα των κυβερνώντων είναι να πέσουν οι «δικοί τους άνθρωποι» στα μαλακά. Να τη γλιτώσουν με οποιοδήποτε νομοτεχνικό ή κοινοβουλευτικό τερτίπι μπορεί να επινοηθεί, έστω και αν αυτό έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών.
Το να τη γλιτώσουν οι προφανείς υπαίτιοι με ελαφρές «γρατσουνιές» δεν είναι απλά εκδήλωση συναδελφικής αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της επιχειρησιακής ομάδας – παραπέμπει ευθέως στη μαφιόζικη πρακτική της «ομερτά»: προστατεύουμε μέχρις εσχάτων τα μικρότερα «ψάρια», για να μην ανοίξουν το στόμα τους. Και στο φινάλε, άμα χρειαστεί, τα θυσιάζουμε, ώστε να μη βγουν στη σέντρα οι λιγότερο προφανείς υπαίτιοι του εγκλήματος. Εκείνοι τους οποίους οι περισσότεροι υποψιάζονται, αλλά κανείς δεν τολμά να κατονομάσει: τα καλά προστατευόμενα κακόψυχα αφεντικά…
Ο Άδωνις, λοιπόν, ως η ψυχή της καθεστωτικής ομάδας, ο λαλίστατος φωστήρας που χαράσσει και επιβάλλει την επικοινωνιακή γραμμή, βιάζεται να αρχίσει (και να τελειώσει) η δίκη για τα Τέμπη, μη τυχόν και γίνει καμιά στραβή – φτάσουμε, δηλαδή, στο παρά πέντε των εκλογών, το σκηνικό της κατάρρευσης γίνει από παντού ορατό και κάποιοι «σπάσουν» την ομερτά φοβούμενοι τα χειρότερα.
Προς το παρόν, τα πράγματα είναι υπό έλεγχο. Το γεγονός και μόνο ότι η «ανεξάρτητη και αδέκαστη» άφησε 20 μέρες εκτεθειμένο έναν απεργό πείνας, για να ικανοποιήσει με χαρακτηριστική άνεση ένα αίτημα που για χίλιους δυο λόγους προφασιζόταν ότι «δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί» πριν από την έναρξη της δίκης, λέει πολλά. Γεμίζει καχυποψία και τον τελευταίο Έλληνα, πείθοντάς τον ότι οι αποφάσεις υπαγορεύονται από τον κάθε Άδωνι και τους κλώνους του με μοναδικό γνώμονα το πολιτικό κόστος. Ευλόγως, υπό αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι θα επιχειρηθούν ακόμη και λαθροχειρίες ή ανακαλύψεις της τελευταίας στιγμής προκειμένου το καθεστώς να μη βρεθεί εκτεθειμένο και αναίσχυντα ψευδόμενο από τις τοξικολογικές και βιοχημικές εξετάσεις στα λείψανα των τραγικών νεκρών. Η εμπιστοσύνη έχει προ πολλού χαθεί και θα έπρεπε ο ίδιος ο κύριος Μητσοτάκης να έχει αντιληφθεί ότι η διαχείριση της επικοινωνίας από τρολ, παρακρατικούς μηχανισμούς και ανυπόληπτα πρόσωπα, όπως ο υπουργός Υγείας, δεν του κάνει καλό. Απλά επιβαρύνει τη θέση του, πυκνώνοντας τις υποψίες για την προσωπική εμπλοκή του στη συγκάλυψη…
Το να είναι κάποιος πολιτικός βλάκας δεν είναι κακό, τόσοι και τόσοι τέτοιοι σιτίζονται στο κοινοβούλιο.
Όμως τα πράγματα μετατρέπονται σε κωμωδία όταν ο πολιτικός βλάκας πλασάρεται για φωστήρας, τσάμπα η πολιτική ενασχόληση του με την ρητορική, τσάμπα τα διαδικτυακά σεμινάρια φιλοσοφίας, ως βοηθός της σπουδαίας κ Αλτάνη.
Πέρασε και δεν κόλλησε αυτός, προφανώς ως μαθητής του Καρατζαφέρη θα είχε μελετήσει και τον Γκέμπελς.
Εκεί πρέπει να είχε δάσκαλο τον πατέρα Πλεύρη, δηλαδή μαθήτευσε στη ζωή του δίπλα σε σημαντικούς δασκάλους, όμως δεν τα έπαιρνε τα γράμματα, αυτό εξάγεται εκ του αποτελέσματος.
Ο ρήτορας Δημοσθένης πήγαινε το βράδυ στην παραλία, έβαζε χαλίκια στο στόμα του και σιγά – σιγά διόρθωσε τα λάθη της φύσης και για τα οποία δεν έφταιγε φυσικά ο ίδιος.
Πολιτικό τουρλού ο αντιπρόεδρος, λέει στον πολιτικά ανόητο προϊστάμενο του πως οι κουβέντες του εξυψώνουνε του ηλίθιους ψηφοφόρους και να, μας κάνει τα νεύρα τσατάλια με τις ανοησίες.
Φυσικά οι ψηφοφόροι, πλην λαμογιών, δεν είναι τέτοιοι.
Οπότε ζημιά κάνει τελικά στη ΝΔ.
μη ξεχνάμε ότι είναι ένα τηλεοπτικό δημιούργημα καπιλευομενος την ιστορία. ίχνος
σαν προϊόν τηλεοπτικό γνωρίζει πολύ καλά το μέσο και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Θρασύδειλοι φαφλατάς χωρίς ίχνος τσίπας και ντροπής τον φτύνουν και λέει Ευχαριστώ. Μοναδική ιδεολογία είναι να βρίσκεται στην επιφάνεια της επικαιρότητας πάση θυσία γιατί γνωρίζει ότι διαφορετικά τα έλθει το τέλος της πολιτικής του διαδρομής Γνωρίζοντας ότι Μόνο θετικά έχει από τους ανεξάρτητους ψηφοφόρους και καμία τιμωρία μιλά επί παντός επιστητού μήπως πληρώνει και τίποτα; Αφού έχει οπαδούς που τον εκλέγουν αυτός μια χαρά μπουλουκος είναι τετραπαχος με κουστούμια τελευταίας μόδας αϊ εκεί που ήταν σαν σπινος οταν ειχε6το βιβλιοπωλείο.
Πόσο μπροστα6ηταν ο Ηλίας καζαντζογλου ( Καζάν ) με την ταινία του A Face in the Crowd
όποιος την δει αντιλαμβάνεται το τι σημαίνει Γεωργιάδης . Μόνο που εκεί στο τέλος του τράβηξε την πριζα6αυτη που τον δημιούργησε. Στον δικό μας ποιος θα το κάνει;
Μέχρι τότε θα τον τρώμε στην μάπα.
Τόσοι άνθρωποι καλλιεργημένοι, με παιδεία λαμπρή, λαϊκοί άνθρωποι με προοπτικές.
Έψαξαν παντού
Και τελικά βασανίζει την αισθητική και τη νοημοσύνη μας ο μπουμπούκιας..
Ζητώ συγγνώμη από τον εαυτό μου που διάβασα αρθρο για τον Γεωργιάδη. Η κακιά στιγμή.
Ο τύπος προσέλαβε στο ΕΣΥ ένα σκασμό άσχετους για να μπορεί να λέει “προσλάβαμε τόσους νοσηλευτές και γιατρούς στις μέρες μας”.
Βλέπουμε τα αποτελέσματα. Φοβάσαι να νοσηλευθείς σε νοσοκομείο. Θα σου δώσουν λάθος φάρμακα, λάθος αίμα, λάθος αντιβιώσεις. Θα σου κάνουν λάθος χειρουργείο και ΑΝ επιβιώσεις την όλη “νοσηλεία”, θα βγεις με “ενδονοσοκομειακή λοίμωξη” γιατί τα νοσοκομεία είναι μέσα στη μπίχλα. Ούτε στην Ουγκάντα τέτοια κατάσταση.
Ας μη μιλήσουμε για την επαρχία, που παθαίνεις κάτι και αντί να νοσηλεύεσαι σε τοπικό νοσοκομείο ή κλινική, ή τουλάχιστον σε νοσοκομείου της περιφέρειας, σε πάνε ταξίδι σε όλη την Ελλάδα. Ας είσαι τυχερός επιβίωσες.
Ότι νά’ναι, αρκεί ο κύριος να μιλάει για επιτυχίες και να ευχαριστιέται τα πολλά χιλιάρικα που παίρνει κάθε μήνα για το ΤΙΠΟΤΑ.
Απο τη μια η νεομαρξιστική αντιπολίτευση. Απο την άλλη ΑΥΤΟ. Το πρόβλημα μας ΔΕΝ λύνεται με “Δημοκρατία”. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα ΑΠΕΤΥΧΕ. Απο το 80 έχουν αναλάβει την εξουσία άχρηστοι φαφλατάδες γιατί κάθε 4 χρόνια μοιράζουν λεφτά για ψήφους.
Κυβερνούν με “πλειοψηφία” χωρίς να έχει σημασία τι λέει η αντιπολίτευση αφού κάθε νομοσχέδιο περνάει μόνο με την δική τους δεδομένη πλειοψηφία. Τι είδους Δημοκρατία είναι αυτή? Επειδή ψηφίζουμε? Το πολίτευμα της Ελλάδας πρέπει να αναθεωρηθεί.
τηλεκλόουν για πολιτες κλόουν, όλοι μαζί τσίρκο μεντράνο είμαστε.
είναι ο πιό πετυχημένος υπουργός από όποια υπουργεία πέρασε. Ναυτιλίας με άρση του καποτάζ, Υγείας το 2013 με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση που έκοψε τον πλούτο της συντεχνίας γιατρών και φαρμακοποιών με τις αθρόες συνταγογραφήσεις, Ανάπτυξης με τις περισσότερες συμφωνίες επενδύσεων που έγιναν ποτέ, Κοινωνικών Υπηρεσιών με τον ευεργετκό νόμο για τους εργαζόμενους συνταξιούχους, την μείωση των εκδιδόμενων αποφάσεων συνταξιοδότησης και τη καθιέρωση της ηλεκτρονικής κάρτας εργασίας και τέλος Υγείας το 2024 με έργο που δεν έγινε την τελευταία 10ετία σε ηλεκτρονικές εφαρμογές για την διευκόλυνση του πολίτη, ανακαινίσεις νοσοκομείων, προσλήψεις προσωπικού, βραχιολάκι στην αναμονή και πολλά άλλα. Αφιερωμένο στους μηδενιστές του πληκτρολογίου!