Του Γιώργου Κ. Στράτου
Ένα από τα αξιοπερίεργα που διακρίνουν τον πολιτικό και τον επιστημονικό διάλογο στην πατρίδα μας είναι ο ελάχιστος χώρος που έχει καταλάβει, συγκριτικά με τη σημασία της για την εθνική μας πορεία, η περίοδος από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Εθνικό Διχασμό μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Το γεγονός γίνεται πιο δυσεξήγητο, αν αναλογιστούμε ότι η δραματική περίοδος που καθόρισε τα σύνορα και τη θέση μας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή παρουσιάζει εξαιρετικές ομοιότητες με αυτήν που διανύουμε σήμερα.
Τότε, οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, διαρκούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, σχεδίαζαν τις ανακατατάξεις που θα προέκυπταν από τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – τα νέα κράτη, τις προσαρτήσεις εδαφών σε υφιστάμενα, τις ζώνες επιρροής τους, την εξασφάλιση των συμφερόντων τους.
Κάτι αντίστοιχο επιχειρεί σήμερα η ασθμαίνουσα υπερδύναμη, όσο της επιτρέπει ο σινορωσικός άξονας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι διεκδικούντες ρόλο πρωταγωνιστή στην περιοχή, Ισραήλ και Τουρκία, ως αντίπαλοι σήμερα, διατηρούσαν στα χρόνια εκείνα -εβραϊσμός και Νεότουρκοι- ισχυρότατες σχέσεις συνεργασίας.
Λόγω εγκληματικών λαθών στα όρια της προδοσίας, όχι μόνο δεν αξιοποιήσαμε τις προσφορές που μας έγιναν από τους συμμάχους της Αντάντ, αλλά «φροντίσαμε» να τους εξαγριώσουμε με τις αποφάσεις μας.
Αποτέλεσμα, η Συνθήκη των Σεβρών, που τριπλασίασε την Ελλάδα, για να καταλήξει στη Μικρασιατική Καταστροφή.
Κατά επιτρεπτή αναλογία με το σήμερα, ούτε μία πισινή της προκοπής δεν κρατάμε, και ενώ όλα γυρίζουν κωλοτούμπα παντού!
Υπάρχει όμως και μια μεγάλη διαφορά: τότε είχαμε την ευκαιρία να κερδίσουμε και να αναβαθμίσουμε την κρατική μας υπόσταση. Σήμερα αγωνιούμε να κρατήσουμε ακέραια τα τότε κέρδη, όπως τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου και τον έλεγχο του πελάγους μας. Αυτή η διαφορά αναδεικνύει και το γιατί δεν μιλάμε για τα πεπραγμένα εκείνης της περιόδου.
Στην περίοδο που αναφερθήκαμε, συγκρούστηκαν οι δύο κυρίαρχες εθνικές αντιλήψεις: η μία της «πτωχής πλην τιμίας Ελλάδος», που τα σύνορά της έφθαναν μέχρι τη Λάρισα και την εξέφρασαν το στέμμα και ο παλαιοκομματικός περίγυρός του με μια ψευδεπίγραφη ουδετερότητα, κατ’ ουσίαν γερμανοφιλία. Η άλλη, του αλύτρωτου Ελληνισμού, που αδημονούσε να συνδεθεί με τον εθνικό κορμό. Την εξέφρασαν ο Βενιζέλος και οι αστοί, συντασσόμενοι με τους Αγγλογάλλους, με την ελπίδα η Ελλάς να αποτελέσει, με τη βοήθειά τους, πραγματική περιφερειακή δύναμη.
Ποια αντίληψη δικαιώθηκε, το κατέγραψε η Ιστορία με την πιο τραγική στιγμή της πορείας του έθνους.
Επειδή όμως η αντίληψη που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή παρέμεινε πολιτικά ενεργή, συνεπικουρούντων και των βασιλέων, μέχρι να απαλλαγούμε από αυτούς, προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποσιωπήσει το άγος που τη βάραινε.
Πότε με το πρόσχημα της εξομάλυνσης των σχέσεων με την Τουρκία, πότε με τους από Βορρά κινδύνους, πότε με πολιτικές ανωμαλίες, πότε με επιστημονικοφανείς αναθεωρήσεις γεγονότων προς υπεράσπιση των ενόχων, είπαν μπας και ξεχαστούν τα αλησμόνητα κρίματά τους.
Μόνο που, μαζί τους, μπορεί να πέσουμε όλοι στη λησμονιά…
Τί λες μωρέ; Τί λες;
Ο Llewelyn, ο Βρετανός πρέσβης όχι κάνας άκυρος, στο “Όνειρο της Ιωνίας” αναφέρει ότι από το 1915 ήταν καθαρό πως δεν μπορούσε να υποστηριχθεί ένα Μέτωπο στην Μικρά Ασία. Ο Μεταξάς το κοινώνησε στον Βενιζέλο και πρότεινε το 1914 αιφνιδιαστικό χτύπημα στην Καλλίπολη αλλά ο Βενιζέλος το απέρριψε.
Αυτή η ψυχρή στρατηγική μελέτη έγινε από την βενιζελική προπαγάνδα ο μύθος της “μικράς και εντίμου Ελλάδος”.
Αιφνίδιο πρώτο χτύπημα στα τουρκικά κτήνη έχει προτείνει εδώ και 30 χρόνια ο Παναγιώτης Κονδύλης αλλά ποιος το ακούει…
Ο Βασιλεύς πρότεινε πριν τον Βενιζέλο την είσοδο στον Πόλεμο με την Αντάντ αλλά τότε οι σύμμαχοι δεν το ήθελαν, ενώ μετά που το ήθελαν για τακτικό τους όφελος επεδίωκαν και να μας αφαιρέσουν Μακεδονία – Θράκη, που είχαν ελευθερωθεί με ελληνικό αίμα, ώστε να τη δώσουν στα βουλγαρικά σκυλιά για να τους κάνουν συμμάχους με αντιστάθμισμα για την Ελλάδα μια νεφελώδη παραχώρηση στη Μ. Ασία, τότε ακόμα τουρκική.
Ο Βασιλεύς δεν δέχθηκε μιαν οδυνηρή παραχώρηση με ασαφή αντιπαροχή και τότε ο πράκτορας-μεσάζων-οπλέμπορας Μπαζιλ Ζαχάρωφ με χιλιάδες βρετανικές λίρες πλημμύρισε με οχετό ψεύδους για “γερμανόφιλο βασιλιά” τον εδώ τύπο, οχετός που έφτασε στις μέρες μας με το άρθρο σου.
Οι “σύμμαχοί” μας κατόπιν έκοψαν τη Ελλάδα στα δυο, στην Κατερίνη, έφτιαξαν δεύτερο Ελληνικό κράτος στην Θεσσαλονίκη, βομβάρδισαν τον Πειραιά με εκατόμβες νεκρών και επέβαλαν το τσιράκι τους πρωθυπουργό, ο οποίος εγκαθίδρυσε στυγνή και δολοφονική δικτατορία για να λειτουργήσει ως το ενεργούμενο τους.
Κι έστειλε ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΕΓΓΥΗΣΗ τον ανθό της ελληνικής νεολαίας, τους προγόνους μας, στην Μικρά Ασία για να ανακόψουν οι Άγγλοι τους Ιταλούς, που δυσαρεστημένοι από τη μεταπολεμική μοιρασιά κινούνταν με πάτημα τα Δωδεκάνησα που κατείχαν, προς δημιουργία ιταλικής αποικίας στην απέναντι, Νότια Ιωνία. Επίσης, για να πιέσουν τον Κεμάλ να τους εκχωρήσει τα πετρέλαια της Μοσούλης.
Και ΟΧΙ βέβαια για να απελευθερώσουν τους υπόδουλους Έλληνες.
Χρήσιμο ηλίθιο για τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα γύρευαν.
Το ίδιο, κομμουνοβενιζελοφιλελέ στρατόπεδο σήμερα απογύμνωσε αμυντικά τα ελληνικά νησιά χάριν της μη-χώρας Ουκρανίας, για να φαίνεται πειθήνιο τσιράκι στους ίδιους.
Τί να πρωτοαπαντήσω;;…
Το άρθρο έχει μοναδικό σκοπό την αμαύρωση της μνήμης των Ελλήνων εθνικιστών, του γεωστρατηγικού γίγαντα και εγκεφάλου Ιωάννου Μεταξά, του θρύλου Ίωνος Δραγούμη, του Στρατηλάτου Βασιλέως Κωνστατίνου…
Ένας άλλος προχθές “μάς την είπε”, ότι ενώ αυτός γράφει επώνυμα τού “την πέφτουν” ανώνυμοι.
Παραμύθια γράφω κι εγώ επώνυμα.
όλοι ευθύνονται εκείνη την εποχή και περισσότερο αυτός που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου
ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος έκανε τις εκλογές της 1η Νοεμβρίου του 1920. Και ευθύνεται διότι α) σε καιρό πολέμου δεν ήταν απαραίτητες οι εκλογές β) επέλεξε απρόσφορο χρόνο για να ξεκαθαρίσει ίσως παλιότερους λογαριασμούς του με το παλάτι (τους οποίους έπρεπε να είχε ξεκαθαρίσει από το 1910…)
και όλοι οι υπόλοιποι..
οι τότε κυβερνώντες (Γούναρης Θεοτόκης κλπ) ο βασιλιάς που οι σύμμαχοι που άδραξαν την ευκαιρία με την αλλαγή και μας αποδεκάτισαν κυριολεκτικά εδαφικά πληθυσμιακά. επίσης τον βρώμικο ρόλο των ναζί Γερμανών με τον διακαή πόθο των πετρελαίων της Μοσούλης που οργάνωσαν εξόπλισαν εκπαίδευσαν τους τσέτες για τις γενοκτονίες Αρμενίων Ελλήνων.
και την ανάμειξη του Μπαζίλ Ζαχάρωφ στην ελληνική πολιτική, του μεγαλεμπόρου όπλων.
όλοι μαζί μια ματωμένη για την Ελλάδα ομάδα χρηματισμού δολοπλοκίας και εξυπηρέτησης Άγγλο γαλλικών συμφερόντων
και φυσικά μη ξεχνάμε και τον βρώμικο ρόλο του υπό οργάνωση ΚΚΕ
Παρέμεναν άπραγοι οι δύο στρατοί, μέχρι ο Κεμάλ να αποδεχόταν το μοίρασμα των πετρελαίων της Μοσούλης για λογαριασμό των πολυεθνικών.
Ο δε Βενιζέλος και οι μετέπειτα έπαιξαν το ρόλο του Ζελενσκι, του χρήσιμου ηλίθιου.
Ξένο πόλεμο κάναμε στα βάθη της Ασίας.
Το πάντα προδοτικό ΚΚΕ μιλούσε για ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Οι Ίωνες χάθηκαν ή ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, η τουρκική οικονομία παραδόθηκε σε Χαζάρους και η Ελληνική Μακεδονία και η λοιπή χώρα απέκτησαν ένα εκατομμύριο δραστήριους έλληνες.
Άλλη μια προδοσία του Ελληνισμού.
Πάντα το πρόβλημα της Ελλάδας προέρχεται από τους εκλεγμένους ηγέτες της.
Οι δήθεν πατριώτες και εθνάρχες, αποδεικνύονται υπάλληλοι των πολυεθνικών.
Θυμηθείτε, ο κ Μητσοτάκης δήλωσε στη φετινή ΓΣ του
ΟΗΕ πως ενδιαφέρεται για την παγκόσμια διακυβέρνηση και όχι για τη χώρα που κυβερνά.
Κλάψτε το Αιγαίο πατριώτες, η εντολή που έχει είναι να το μοιράσει με την Τουρκία.
Θα χρειαστεί εκλογές, Τσίπρα, Ανδρουλάκη και ίσως και άλλους χρήσιμους.
Κάτι δηλαδή σαν την κοινοπραξία που υπέγραψε για τις Πρέσπες, απλό είναι το σχέδιο τους.
Εντός των τειχών ο εχθρός.
@Προφήτη: Να αγιάσει η πένα σου!.
Κυρ Στράτο διάβασε λιγάκι την Μικρασιατική Εκστρατεία του Σαράντου Καργιάκου. Εχει και εκατοντάδες παραπομπές μέσα για τους δύσπιστους. Ο Μεταξάς είχε κάνει ολόκληρη ανάλυση στον Βενιζέλο πως το εγχείρημα για πάμπολους λόγους ήταν θνησιγενές, την οποία ο Βενιζέλος αρχικά υιοθέτησε. Μετά άλλαξε γνώμη και ήρθαν…οι μέλισσες
@Εφιάλτες:
Έκανε εκλογές γιατί “έβλεπε” τι ερχόταν και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια αφήνοντας την βόμβα να σκάσει στα χέρια των επόμενων.
Μέχρι την μάχη του Σαγγαριου ο αθάνατη ελληνική ψυχή αν και καταταλαιπωρημένη από δύο πολέμους δεν έχασε ούτε μια μάχη, φαλάγγι τα είχαμε πάρει τα μεμέτια
Η ποιότητα των δύο ανδρών, ο τρόπος σκέψης τους αλλά και τα επιχειρήματα τους, παρουσιάζονται ξεκάθαρα στις επιστολές που αντάλλαξαν μεταξύ τους μετά την Μικρασιατική καταστροφή, όπως έχουν αποτυπωθεί σε αντίστοιχο βιβλίο. Μιλάω για τον Ιωάννη Μεταξά και τον Βενιζέλο. Από την μια μεριά έχουμε ένα πολιτικό φαφλατά με ανερμάτιστες σκέψεις και λόγο (σε πολλά μοιάζει με τον Ανδρέα Παπανδρέου) χωρίς συγκεκριμένη στόχευση και λογική, χωρίς ξεκάθαρο αντικειμενικό στόχο στη σκέψη του, τον Βενιζέλο, και από την άλλη πλευρά τον Μεταξά με τετράγωνη λογική και στόχευση (σαν να διαβάζεις εγχειρίδιο μαθηματικών). Η μικρασιατική καταστροφή οφείλεται κυρίως στην αδυναμία των δύο ανδρών να συνεργασθούν και να συνεννοηθούν. Οι Τούρκοι στην συγκεκριμένη ιστορική στιγμή ευνοήθηκαν ήταν τυχεροί γιατί ανέδειξαν ταυτόχρονα ένα στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη τον Κεμάλ, που ηγήθηκε αποτελεσματικά εναντίον μας. Ένα τέτοιο ρόλο συντονιστή και διαχειριστή των δύο ισχυρών προσωπικοτήτων του Βενιζέλου και του Μεταξά θα μπορούσε να παίξει ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, αλλά δυστυχώς δεν είχε τέτοιες ικανότητες και ευφυΐα. Μπορεί να ήταν ικανός στρατηλάτης αλλά δεν ήταν ο ηγέτης για να τιθασεύσει τις άλλες δύο ισχυρές προσωπικότητες.
@Νεα Σημιτοκρατια ή Σημιτοποταμια: Ποιες προσωπικότητες να τιθασεύσει και να συμβιβάσει αγαπητέ;
Ο ένας (Βενιζέλος) μιλούσε για “Ελλάδα των δυο ηπείρων και πέντε θαλασσών” και λοιπές αβάσιμες μπούρδες που “γαργάλιζαν” το θυμικό. Ο άλλος (Μεταξάς)-ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας της Ελλάδας του 20ου αιώνα- αρνιόταν μα καταστεί νέος Νικίας. Ήδη από τις αρχές του 1915 είχε εκθέσει ευθέως στον ίδιο τον Βενιζέλο ότι
1) Δεν ήταν δυνατή η επ’ αόριστο κατάληψη και διατήρηση μια παράλιας ζώνης στην Μικρά Ασία η οποία θα συμπιέζεται απο τον ηπειρωτικό όγκο
2) Ότι ο Ελληνικός Στρατός θα αναγκαζόταν, αποβιβαζόμενος στην Σμύρνη, αργα ή γρήγορα να “κυνηγήσει” τον Κεμάλ στα ενδότερα για να του αποφέρει ενα αποφασιστικό πλήμα και να τον αναγκάσει σε συνθηκολόγηση.
3) Οι ελληνικές δυνάμεις όμως ήταν και εξουθενωμένες από τις συνεχείς πολεμικές τους επιχειρήσεις επι μακρόν (Βαλκανικοί Πόλεμοι, Α. Παγκόσμιος Πόλεμος) και δεν διέθεταν σε επάρκεια τα απαραίτητα εφόδια για τον σκοπό αυτό.
4) Ότι έπρεπε να ληφθούν υπόψιν η τεράστια έκταση της Τουρκίας, το δυσχερές της έδαφος ειδικά στα ανατολικά ενδότερα της (σαν την έρημο Σαχάρα), οι ανεπάρκεια των συγκοινωνιακών γραμμών
5) Από την στιγμή που οι Τούρκοι θα σχημάτιζαν την εντύπωση οτι επιχειρείται η καθολοκληρίαν υποδούλωση τους, απειλούμενη στον γεωγραφικό πυρήνα της εθνικής ‘ύπαρξης τους, δεν θα καθόντουσαν με σταυρωμένα τα χέρια και θα ξεκινούσαν εθνική πανστρατιά
6) Οτι μεγάλο μέρος των “1.000.000 δραστήριων Ελλήνων” που γράφει ο Οδυσσέας όχι απλώς δεν συμμετείχαν στην προσπάθεια αυτή-μια πέτρα να έπιανε στα χέρια του ο καθένας η κατάληξη της εκστρατείας θα ήταν διαφορετική-αλλά ήταν και εχθρική προς τον ελληνικό στρατό
ΜΦΧ
@Spacer, όλα σωστά.
Ο Μεταξάς επεσήμαινε την έλλειψη “στρατηγικού μας βάθους” από την οποία κινδυνεύαμε να μας “συνωστίσουν” στη θάλασσα, όπερ και εγένετο. Στον Μεταξά έκανε πρόταση κι ο Γούναρης, νομίζω 1921, να αναλάβει. Αρνήθηκε.
@Νεα Σημιτοκρατια
Πιστεύω, σε κρίσιμες περιστάσεις απαιτείται μόνον ένας αρχηγός.
Έχω το βιβλίο, Εκδόσεις Κυρομάνου, Θεσσαλονίκη. Η αλληλογραφία.
@Προφήτη:
Ναι, το 1921 οι Γούναρης, Θεοτόκης και Πρωτοπαπαδακης πρότειναν στον Μεταξά να αναλάβει την αρχιστρατηγία του Μικρασιατικού Μετώπου, πρόταση που ο υπέροχος αυτός Έλληνας απέρριψε κατηγορηματικά λόγω της απόλυτα τεκμηριωμένης θέσης του περί βέβαιης ήττας στο θνησιγενες εγχείρημα στην Μικρά Ασία.
Αυτό που είχε επαρκώς προκρίνει (από το 1915 μάλιστα) ήταν στρατιωτική επιχείρηση στην ανατολική Θράκη μιας και ήδη υπήρχαν εκεί ελληνικες μονάδες στρατού που επαρκούσαν για το εγχείρημα. Επομένως η κατάληψη της και η δημιουργία τελετεσμένων σε μια περίοδο που είχαμε το πάνω χέρι ήταν μια πολύ πιο εύκολη υπόθεση. Πρότεινε μάλιστα, να κινηθούμε γρήγορα πριν οι Σύμμαχοι (!!!) θεωρήσουν την κίνηση μας αυτή προκλητική.
Η ιστορία τον δικαίωσε σε όλα
@Spacer, ακριβώς.
Σ’ ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις.
Τότε, ο Μεταξάς θα αιφνιδίαζε τον εχθρό.
Και θα αποκτούσε τον ζωτικό έλεγχο της θαλάσσιας διαδρομής από Εύξεινο Πόντο με την έξοδο στο Αιγαίο,
Μετά, που το θυμήθηκε ο Τσώρτσιλ, είχαν οχυρωθεί και τους λιάνισαν.
Επειδή οι Τούρκοι την ήλεγξαν μέχρι τέλους, διατήρησαν εν τέλει και έως σήμερα τον Έλεγχο των Στενών, ο οποίος η πρώτη, ισχυρή πρόθεση μετά τον Πόλεμο ήταν να ανήκει στη διεθνή κοινότητα.
Πήγα μια φορά πριν πολλά χρόνια στην σκλάβα Μάνα Πόλη και ορκίστηκα να μην ξαναπάω, αν δεν ξαναγίνει Ελληνική…
Αλλοίμονο…
@Spacer, στην Ανατ. Θράκη υπήρχαν επίσης συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί…
@Προφήτη: Και εγώ σε ευχαριστώ για την ευγένεια σου.
@Προφήτη:
Όπως ακριβώς αναφέρεις οι Έλληνες της Ανατολικής Θράκης είχαν παρουσία από την αρχαιότητα (Ιώνες, Μεγαρείς) και μέχρι πριν την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οπότε και εντοπίστηκαν μαζικά στην Ελλάδα, ήταν μία από τις πιο «συμπαγείς» ελληνικές περιοχές εκτός ελλαδικού κράτους.
Γιαυτό και ο Μεταξάς είχε την άποψη να εστιασθεί κάθε ελληνική προσπάθεια στο μέτωπο της Θράκης το οποίο (σε αντίθεση με το μέτωπο της Μικράς Ασίας) μπορούσε ασφαλώς να κρατηθεί από γεωστρατηγικής, στρατιωτικής και εθνολογικής άποψης. Για την δημιουργία μάλιστα τετελεσμένων πρότεινε να συγκεντρωθεί ελληνικός στρατός στην Τσατάλτζα για να έχουμε το πάνω χέρι στις επικείμενες διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους (!!!) περί Θράκης.
Εάν η αξιοθαύμαστη αυτή διορατικότητα του είχε εισακουστεί η Ελλάδα θα ήταν μια άλλη χώρα σήμερα.
@Spacer, και πάλι ευχαριστώ για τον διάλογο.
Όλα σωστά. Οι εθνικιστές, Δραγούμης, Μεταξάς, προέκριναν την λογική στην επέκταση. Κόντρα στα υπερφίαλα εθνικά σαλτο μορτάλε του Βενιζέλου.
Ο πρώτος την συνειδητοποίηση των σκλαβωμένων ότι πρέπει να εξεγερθούν και συμμετάσχουν στην απελευθερωτική προσπάθεια, όχι να περιμένουν μόνο την Ελλάδα να βγάλει τα κάστανα κάνοντας οι ίδιοι βεγγέρες, όπως οι βενιζελικοί στη Σμύρνη, κατόπιν εαμοβούλγαροι πρόσφυγες.
Ο δεύτερος, την πορεία προς τα εμπρός από ελεύθερο πάτημα, όπως από την ελεύθερη Ελλαδα στην απελευθέρωση της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Έτσι θα “πάταγε” στη Δυτική για να ελευθερώσει την Ανατολική Θράκη.