Του Αλκιβιάδη Κεφαλά*
Κάποτε η πατρίδα μας μύριζε ψωμί στον φούρνο του σπιτιού και καμένο ξύλο στο τζάκι. Ήταν το χωράφι που δεν ρωτούσε για επιδότηση, το εργαστήρι που ζέσταινε μεροκάματα χωρίς σφραγίδες, το κοτέτσι χωρίς ΑΦΜ. Δεν ήταν αγιογραφία, είχε κόπο και έλλειψη, αλλά είχε και μια πεισματάρα αυτονομία και αξιοπρέπεια να στέκεσαι όρθιος, χωρίς να ζητάς την άδεια κανενός για να ζήσεις. Εκεί, στην πάλη να τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας, ρίζωνε και κάτι ακόμα, ένα αγωνιστικό φρόνημα που δεν χρειαζόταν συνθήματα. Ήξερες τι υπερασπίζεσαι, γιατί το είχες πλάσει με τα χέρια σου.
Σήμερα ζούμε και σπουδάζουμε περισσότερο, έχουμε ανέσεις που οι παππούδες μας δεν τολμούσαν να φανταστούν. Κι όμως, κάτι μίκρυνε. Όχι μόνο η ελευθερία που συνεπάγονται η αυτάρκεια και ο ιδρώτας, αλλά και το πεδίο όπου η πατρίδα γίνεται βίωμα.
Η οικονομία μας έγινε διαμεσολάβηση, πλατφόρμα, τράπεζες, πρότυπα, επιδοτήσεις. Η γη χάνεται, τα σπίτια γίνονται «φιλέτα», τα χωριά εποικίζονται από εισβολείς, οι αποφάσεις παίρνονται αλλού. Κι όταν η πατρίδα βιώνεται σαν χώρος προσωρινής ενοικίασης ζωής, όχι κατοίκησης, το ερώτημα των νέων ακούγεται σκληρό, αλλά τίμιο: «Τι καλούμαι να υπερασπιστώ;» Την οικογένεια του Μητσοτάκη; Σύνορα στα χαρτιά, ενώ στην καθημερινότητα νιώθω φιλοξενούμενος; Ένα μέλλον υποθηκευμένο σε χρέη, σε ενοίκια και αλγορίθμους; Μια πατρίδα γεμάτη καλοπληρωμένους εισβολείς, ενώ εμένα μού παίρνουν χωράφι και σπίτι;
Το αγωνιστικό πνεύμα δεν γεννιέται από υποχρεώσεις, αλλά από νόημα και συμμετοχή. Δεν υπερασπίζεσαι πολυεθνικές αυτοκρατορίες. Υπερασπίζεσαι υπαρκτά σύνορα, σχολεία που χτυπάνε κουδούνι, χωράφια που ποτίζονται, ακτές που δεν είναι περίφραξη και ανήκουν στους γείτονες, όχι στους ξένους. Υπερασπίζεσαι μια οικονομία που σε χωρά, που σε χρειάζεται και σε σέβεται.
Όταν αυτά υποχωρούν, δεν ξεθυμαίνει απλώς η αυτάρκεια, σαπίζει η εμπιστοσύνη. Και χωρίς εμπιστοσύνη η πατρίδα εξαϋλώνεται. Οι αριστεροί, για λόγους συνείδησης, είναι διεθνιστές, δεν θέλουν πατρίδες, αν και διαδηλώνουν για «Free Palestine» και Ερντογάν. Οι υπόλοιποι αρνούνται και αυτοί, επειδή δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς καλούνται να υπερασπίσουν.
Χρειάζεται, όμως, να ακούσουμε το μήνυμα πίσω από την άρνηση, «κάντε την πατρίδα ξανά υπόθεση όλων, όχι συμβόλαιο λίγων, χρυσές βίζες ξένων, ΟΠΕΚΕΠΕδων, Ταμείο Ανάκαμψης και ΕΣΠΑ για κομματικούς κηφήνες.
Θέλουμε λόγο και μερίδιο στον πλούτο, όχι απλώς υποχρεώσεις. Η πατρίδα δεν είναι μίλια και τετραγωνικά που δεν μας ανήκουν. Είναι επιβίωση στην καθημερινότητα. Να αποφασίζουμε και να παράγουμε εμείς, να στεγάζουμε τους ανθρώπους μας, να μοιράζουμε την ενέργεια, να κρατάμε ζωντανές τις κοινότητές μας. Αν αυτά χαθούν, τότε τα σύνορα καταλήγουν σε μελάνι.
Ο πατριωτισμός δεν είναι κενός λόγος, είναι πρακτική μεριδίου. Πατρίδα είναι να μπορείς να ριζώσεις σε αυτή, να σου παρέχει στέγη, δουλειά, αξιοπρέπεια, όχι σκλαβιά, γη που δεν βγαίνει στο σφυρί της κερδοσκοπίας και δεν μοιράζεται στους ξένους. Πατρίδα είναι εργοστάσια, εργαστήρια, συνεταιρισμοί, αγορές, παραγωγή που δεν σιτίζει πολιτικούς κηφήνες, χωρίς ΑΕΔΕ, Μητσοτάκηδες, Τσίπρες, Παπανδρέου, Σαμαράδες. Πατρίδα είναι να μοιράζεσαι την παραγωγή του τόπου σου, πολιτική που στελεχώνεται από τους πολίτες, όχι από κοτζαμπάσηδες και λαμόγια.
Την πατρίδα τη μετράς με τα κουδούνια που χτυπούν στα σχολεία». Όταν ο νέος βλέπει ότι το χέρι του είναι μέρος της πατρίδας, τότε έχει λόγο να την υπερασπιστεί. Ο Μητσοτάκης και οι άλλοι κατάντησαν την πατρίδα χώρο, αγοραστική αξία, «φιλέτο». Μετρούν το «ανήκειν» σε τίτλους ιδιοκτησίας, πουλώντας Ελλάδα στους ξένους, στερώντας από τους Έλληνες δικαίωμα πρόσβασης και ιδιοκτησίας στην ίδια τους την πατρίδα.
Αν λείψει ο αντινατιβιστής και οι όμοιοί του, τότε υπάρχει πιθανότητα η ελευθερία να πλατύνει, η πατρίδα να επιστρέψει στους Έλληνες. Το αγωνιστικό πνεύμα θα βρει πάλι φωνή. Τότε θα ξέρουμε όλοι τι υπερασπιζόμαστε. Και θα το κάνουμε με θυσία.
*Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Δυστυχώς από το 2000 και μετά οι ψηφοφόροι συμπολίτες μας ψηφίζουνε managers πάρα ηγέτες χωράς- πρωθυπουργούς το 2008 το φαινόμενο αυτό έγινε ακόμα πιο έντονο, ο πατρίδα δεν είναι μεσα στο πρόγραμμα κανενός κόμματος ή και εάν είναι μάλλον είναι σε κάποια τελευταία υποσημείωση του, συμβιβαστήκανε να κοιτανε το ΑΕΠ και να αντιμετωπίζουνε τη χωρά μας όχι σα πατρίδα ενός λαού ενός έθνους αλλά αποκλειστικά ως μια οικονομική μονάδα που μάλιστα πάει από το κακό στο χειρότερο γιατί οι πολιτικοί μας είναι άχρηστοι όχι μόνο ως ηγέτες αλλά και ως managers.
Οι μεν αριστεροί δεν πιστεύουν σε πατριδες … το αιγαίο ανήκει στα ψαριά του …. ή οι δε δεξιοί ο θεός να του κάνει δεξιούς πλέον μετράνε τι πουλήθηκε από τη κρατική περιουσία και πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι απολυθήκαν για να σωθεί η οικονομία και να αυξηθεί το ΑΕΠ σε σχέση με το δημόσιο χρέος !!!!
ΚΑΙ μάλλον το παρακάτω (αλησμόνητο από εμένα τουλάχιστον σύνθημα) που ξεστόμιζαν αρκετοί λιμπεραλιστές και δικαιωματιστές χρηματοδοτουμένες συλλογικότητες από τΣώρους και αλλά ευαγή αντεθνικά αντινατιβιστικά ιδρύματα που προωθούν όμως ατζέντες λοατκι, βιγκανισμού και σκυλολαγνείας, ενώνει όλους τους συγχρόνους πολιτικούς χώρους που διαγκωνίζονται με ρητορεύματακαι ψευτιές για το πως θα χωρέσουν στο κέντρο
«στο διάολο η οικογένειά στο διάολο η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς».
Το να είσαι πατριώτης πλέον κατάφεραν να το συνδέσουν με την έννοια του φασισμού ή του ναζισμού στη επιτηδευμένα αμόρφωτη νεολαία που βγαίνει από τα χεριά αριστερόστροφων και προοδευτικών καθηγητάδων που παραδίδουν στη κοινωνία τα τέλεια θύματα ενός συστήματος που οι ίδιοι κατακρίνουν και αντιπαλεύουν …. αυτό και άν είναι παράνοια….
Συγκλονιστικός για άλλη μια φορά κύριε Κεφαλά! Μπράβο!
Τι να πώ; Συγκινητικό, δυνατό, αληθινό.Συνειδήσεις θα ξυπνήσουν.
Αυτό ξέραμε κάποτε ως απάντηση, αλλά τώρα μας ονομάζουν φασίστες οι αριστερόστροφοι και ακροδεξιούς ή και σκοταδιστές κάποιοι τάχα δεξιοί.
Τι ειν’ η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είν’ ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;
Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά
κάθε νησάκι της, που άχνα προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της, χρυσή στολή,
που η τέχνη φόρεσε, και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι, που ‘χομε μες στην καρδιά,
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου ακτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός, παιδιά!
Ιωάννης Πολέμης
από το Αναγνωστικό Ε’ Δημοτικού, Αθήνα 1964
Μας έταξαν ελευθερία, ευμάρεια και δημοκρατία.
Τελικά χάσαμε την πατρίδα αφού πρώτα στρέβλωσαν την γλώσσα και την ιστορία μας.
Λάβαμε καταπίεση, οικονομική σκλαβιά και από πολίτες καταντήσαμε υπήκοοι.
Εξωχώριες εταιρείες με έδρα γραμματοθυρίδα του εξωτερικού και κάθε λογίς ιδιώτες έβαλαν χέρι σε αστικά και εμπορικά ακίνητα.
Ξενοδοχεία και λοιπές επιχειρήσεις αλλάζουν χέρια και αφελληνίζονται χωρίς να απαιτείται πόλεμος.
Υποδομές εξυπηρέτησης της κοινωνίας μας και κοινωνικά αγαθά χαρίζονται σε ξένους.
Η μεταπολίτευση χρέωσε την Ελλάδα και τους έλληνες, τους έδωσε δυτικά αγαθά καλοπέρασης, δηλαδή τα γυαλάκια, αυτά που χάριζαν οι πολυεθνικές στους Αφρικανούς φύλαρχους για να αρπάξουν φυσικούς πόρους.
Ο σημιτικός εκσυγχρονισμός άρπαξε μέσω του χρηματιστηρίου το κομπόδεμα των πολιτών, βασιζόμενος στην πλεονεξία του έλληνα.
Ο υπάλληλος της παγκοσμιοποίησης Κυριάκος, αύξησε το κόστος ενέργειας, απόκοψε την αγορά μας από πλούσιους καταναλωτές και φτηνές πρώτες ύλες.
Έκλεισε τη λιγνιτική παραγωγή ενέργειας και την αντικατέστησε με πανάκριβο ενεργειακό μείγμα ΑΠΕ.
Αυξήθηκε έτσι το κόστος της οικονομίας και χάθηκε η όποια ανταγωνιστικότητα υπήρχε.
Σκλάβωσε τους πολίτες με πρόσχημα τον Covid, τους φυλάκισε στα σπίτια τους και τους έμαθε να αγοράζουν διαδικτυακά.
Έτσι πέθανε η ρευστότητα και η βιωσιμότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τεράστιο το κύμα των λουκέτων.
Οι δε τράπεζες, από την εποχή των μνημονίων με αποκορύφωση την εποχή Covid κατάντησαν εχθρικές.
Κλείνουν επιχειρηματικούς λογαριασμούς, εκποιούν περιουσίες και ζητούν ειδικά ραντεβού για να μπορέσουν οι πολίτες να πάρουν λίγα από τα λεφτά που των καταθέσεων τους.
Άλλαξαν αφεντικά, αφελληνίστηκαν και θυμίζουν πλέον τους τοκογλύφους του μεσαίωνα.
Δεν πληρώνουν φόρους τραπεζικών εργασιών με νόμο του Κυριάκου, με σχεδόν μηδενικά επιτόκια καταθέσεων και τεράστιους τόκους χορηγήσεων, ενώ οι έλληνες το βλέπουν ως φυσική κατάσταση.
Χάθηκε η Ελλάδα πατριώτες, δεν απαιτείται να κολυμπήσουν οι Τούρκοι για να μας σκλαβώσουν. Το έπραξαν οι ηγεσίες μας τα τελευταία χρόνια, σκότωσαν την οικονομία και την ευμάρεια του έλληνα.
Θυμηθείτε τον ανεκδιήγητο του Καστελλόριζου, τον κρατάει ακόμη το ΠΑΣΟΚ στο ψηφοδέλτιο του, γιατί ;
Ζούμε χωρίς αντίδραση τη σκλαβιά του έλληνα , το φαγοπότι των κυβερνητικών λαμογιών και το θάνατο της δικαιοσύνης στα Τέμπη.
Δον Κιχώτης ο Κυριάκος, πολεμάει τον πρόεδρο της φίλης χώρας της Ρωσίας, αδειάζει τις αποθήκες μας από στρατιωτικά εφόδια και τα χαρίζει σε χώρα με την οποία δεν είμαστε σύμμαχοι, δεν έχουμε υπογράψει καμία σύμβαση και γενικά δεν έχουμε καμία υποχρέωση.
Απομονώνεται η χώρα, όλοι μας φτύνουν και οι γείτονες βάζουν χέρι στα κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Επίορκοι κρατικοί λειτουργοί, κομματικοί κλέφτες και όλος ο διεθνής υπόκοσμος δραστηριοποιούνται μαζί με το πολιτικό μας προσωπικό για τη σκλαβιά της χώρας.
Ο δε Κυριάκος, βροντοφώναξε στη φετινή ΓΣ του ΟΗΕ πως κυβερνά για χάρη της παγκοσμιοποίησης και δεν ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Ξυπνήστε πατριώτες, εκποιούν την πατρίδα.
ΤΕΛΕΙΟ
Συγχαρητήρια γιατί χτυπάτε “κέντρο” στις αιτίες που προκαλούν την παρακμή. Δυστυχώς οι γενιές των “προοδευτικών” και των “golden boys” έχουν ανατραφεί νοητικά με τα νάματα της εποχής Σημίτη και Γιωργάκη. Και αν προστεθεί στην εξίσωση ο καθημερινός φόβος -για οτιδήποτε – απειλεί την ύπαρξη μας, τότε βλέπουμε ότι the game is over. Η “επανεκκίνηση” είναι ζωτικής σημασίας αλλά όχι αυτή a la schwab. Παραφράζοντας ένα παλιό σατιρικό τραγούδι: “ένας μεγάλος σεισμός θα μας σώσει” (;).
Κύριε Κεφαλά, γράψατε ότι νιώθει ο κάθε Έλληνας. Σας ευχαριστούμε!
-Τι είναι η πατρίδα μας;
Πολύ απλή η απάντηση την παρούσα χρονική στιγμή:
-Πατρίδα μας είναι η παρτίδα τους.
🤫