Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Η λαϊκή δημοσιογραφία, του παλιού καιρού, μπορούσε εύκολα να γεμίσει κάτι τετρασέλιδα μεγάλου μήκους -«σεντόνια», στη δημοσιογραφική αργκό- με γλαφυρές περιγραφές που κόβανε την ανάσα και μαγνήτιζαν το ενδιαφέρον των έκπληκτων αναγνωστών.
Μου έχει διηγηθεί το αείμνηστο «Αφεντικό», ο Κώστας Παπαϊωάννου, που όταν ερχόταν από την Αίγινα Δευτέρα πρωί, είχε ήδη γραμμένο στα χαρτιά του το μισό «Ποντίκι», σαν παρτιτούρες μιας γοητευτικής μουσικής, απίστευτες ιστορίες από τις λαϊκές εφημερίδες κι από την «Ακρόπολη», από όπου πέρασε κι αυτός στα χρόνια της χούντας.
Παρεμπιπτόντως, αξίζει να ειπωθεί ότι μολονότι αυτά τα ιστορικά έντυπα ήταν καθαρόαιμα δεξιά, δίνανε καταφύγιο σε κατατρεγμένους κομμουνιστές δημοσιογράφους και αγωνιστές της Αριστεράς που δεν είχανε στον ήλιο μοίρα εκείνα τα σκληρά χρόνια. Πάμε παρακάτω…
Το «Αφεντικό» διηγιόταν ότι σε περιπτώσεις αποσβολωτικών εγκλημάτων που συγκλόνιζαν την κοινή γνώμη, τότε που δεν υπήρχε ακόμη τηλεόραση και δεν είχανε γίνει όλα ίσιωμα, κι όταν οι δαιμόνιοι -και αυτό χωρίς ίχνος ειρωνείας!- ρεπόρτερ δεν κατάφερναν να βρουν κάποιο ιδιαίτερο πειστήριο, πολλές εφημερίδες φωτογράφιζαν το κουζινομάχαιρο από το κυλικείο τους, με τη θριαμβευτική λεζάντα: «Ιδού και το φονικόν όργανον του στυγερού εγκλήματος»!
Τα λέω αυτά γιατί, πέρα από αυτές τις γραφικότητες που ανάγονται σε ηρωικούς καιρούς της δημοσιογραφίας -όταν είχε διαφορετικό νόημα να εργάζεται κανείς σε αυτή την ψυχοφθόρα δουλειά…-, αυτή ακριβώς η δημοσιογραφία ευθύνεται για ορισμένες ανεπίτρεπτες ταυτίσεις. «Ο δράστης», γράφανε, «ήταν παιδί χωρισμένων γονιών». Θαρρείς και οι υπόλοιποι που βγήκαν από «καλές οικογένειες» περιφέρονταν με ηθικό φωτοστέφανο. Γι’ αυτό συνεχίζουμε να πέφτουμε ακόμη απ’ τα σύννεφα. Από ανθρώπους που «ποτέ στη γειτονιά δεν είχανε δώσει δικαίωμα»…
Καλοκαίρι του ’93 βρέθηκα μονάχος μου στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου είχα κατέβει φοιτητής, από τη Σαλονίκη, για δουλειά στον τρύγο. («Θέρος – τρύγος- πόλεμος» έμαθα στον σκληροτράχηλο Κρουσώνα, όπου με εκτιμήσανε, κι είναι έτσι ακριβώς, γιατί όλα πρέπει να τελειώσουν βαριά σε 25 μέρες). Είχε μια έκθεση καλλιτεχνική κρατουμένων στις Φυλακές Αλικαρνασσού και σε έναν μακρόσυρτο πάγκο ήτανε παραταγμένες κάτι φρικτές, τερατόμορφες πήλινες κεφαλές. «Ω, ρε φίλε…» σκέφτηκα με δέος. «Τι εφιάλτες ξορκίζει ο άνθρωπος αυτός…». Πήγα στο πλάι και διάβασα. Ήταν εκείνος που κατάσφαξε και τεμάχισε την αγαπημένη του και πέταξε μετά τα κομμάτια της σε έναν κάδο σκουπιδιών στην Πατησίων.
«Έγκλημα πάθους» γράψανε τα ταμπλόιντ της εποχής και καθάρισαν. «Έγκλημα τιμής» χαρακτήρισαν αργότερα την κίνηση του Άκη Πάνου, τον οποίο προσωπικώς λατρεύω, όταν σκότωσε τον εραστή της θυγατέρας του στην εξώπορτα του σπιτιού του, στην Ξάνθη. Η συντηρητική κοινωνία έχει ανάγκη ηθικές ταξινομήσεις. Κάπως πρέπει να εκλογικεύονται ψυχολογικά σκοτεινές συμπεριφορές που δεν θέλει να καταλάβει για ποιον λόγο εκδηλώνονται.
«Έγκλημα τιμής» ονόμαζε η παλιά δημοσιογραφία κάθε φονικό επειδή ο πατέρας-αφέντης ή τα αδέρφια θεωρούσαν ότι ατιμάστηκε το όνομα της Οικογένειας κι αυτό έπρεπε να ξεπλυθεί με αίμα. Πρωτίστως της Γυναίκας…
Βοηθά αυτό την κοινωνία να μην αντικρίζει το πρόσωπό της στον καθρέφτη και να αναγνωρίσει ότι η γυναικοκτονία είναι ένα έγκλημα ιδιαίτερης ηθικής και πολιτισμικής απαξίας και μια ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας, που διαπράττεται με κίνητρο την άσκηση κοινωνικού ελέγχου στο σώμα και στις επιλογές των γυναικών.
Μπορεί να αλλάξει αυτό; Η Παιδεία, όπως πάντα, είναι η απάντηση.
η γυναικοκτονία είναι ένα έγκλημα ιδιαίτερης ηθικής και πολιτισμικής απαξίας
η ανδροκτονια η γωνεοκτονια ,παιδοκτονία
για να μιλάμε σε ορολογία woke και DEI ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
εγκλήματα χωρίς ιδιαίτερη ηθικής και πολιτισμικής απαξία;
Στην Μητρόπολη τής woke και DEI πολιτικής ξεριζώνονται στα αμελητέα υποκαταστήματα αργεί να φθάσει το ωστικό κύμα
Ευχαριστούμε για την υποδειγματική κατήχηση. Ανοίξατε τα μάτια του κόσμου αν και παραλείψετε τα σχετικά με την ετεροπατριαρχία κλπ ενώ τα woke κηρύγματα εκλείπουν πλέον λόγω έλευσης Τραμπ. Το αριστερό φως νικάει το σκοτάδι!
Το εφεύρημα της “γυναικοκτονιας” δεν στέκει ούτε νομικά, ένα κατάλοιπο της woke κουλτούρας είναι που αναμασάται από δημοσιογράφους.
Περιμένουμε από τον Τραμπ να δώσει γραμμή, που θα εφαρμοστεί ευσεβώς από τους μεταλλαγμένους δεξιούς, όπως ακριβώς έγινε με τους woke..
Ο δικαιωματισμός βλάπτει σοβαρά τον εγκέφαλο.
Πάντοτε δυστυχώς πάντοτε ακόμη και τώρα σκωτωναν γυναίκες Η ελληνική κοινωνία ειναι βαθύτατα συμπλεγματική και οι οποιοι που τα κάνουν αυτά δεν διαφέρουν σε τίποτε απο εκείνους σε χώρες οπου η γυναίκα είναι υποδεέστερο όν
Φθόνος ζήλια κακία ασέβεια σε ανθρώπους που έχουν το δικαίωμα άρνησης Η γυναίκα σου φίλε μου όπως και το φλέρτ σου δεν είναι η μαμά σου που σε κανάκευε Είναι άλλος άνθρωπος –
Επίσης αν δεν ήταν ο Κωστόπουλος με το λαιφ σταιλ που δίδαξε την φινέτσα την καθαριότητα τους τροπους – ακόμη θα κυκλοφορουσαν με το μεγαλο βρώμικο νύχι -και με πατσοκοίλια
Αλλα μπορεί να μην υπάρχουν αυτά -ομως ο δήθεν – κρύβεται πλέον ευφιώς κατω απο προφίλ
Δεν είναι ο δικαιωματισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δικαιωμα ενος άλλου ανθρώπου να ζήσει
Ανοησίας το Ανάγνωσμα, προσχομεν…
Μυαλά σαπισμενα από πολιτισμικό Μαρξισμό και τις τερατογενέσεις του, φεμινισμό και μιφτου.
Πεστα στον καημένο Αθανασόπουλο.
Πεστα και σε κείνον τον ταλαίπωρο 90χρονο που τον βασάνιζε η 84χρονη μέγαιρα.
Πεστα και στον Ευβοιωτη ξυλουργό που έσφαξε η δαιμονισμένη επειδή την έδιωξε μην τού κλείσει το σπίτι.
Άιντε…