Του Κώστα Ροδινού
Διάβασα χθές στην «Κ» ό,τι το Πανεπιστήμιο Αθηνών χρησιμοποίησε χρήματα από το λογαριασμό του για την έρευνα για να συμμετάσχει στην ΑΜΚ μιας τράπεζας, μετοχές της οποίας κατείχε. Το γεγονός μου προκάλεσε εντύπωση γιατί, χρόνια τώρα, ακούω τους Πανεπιστημιακούς να γκρινιάζουν (και με το δίκιο τους) ότι δεν διατίθενται κονδύλια για την έρευνα.
Στην Ελλάδα, αν ακούσει προσεκτικά κανείς τις απόψεις των υπευθύνων (υπουργών, γενικών γραμματέων, ακόμα και πανεπιστημιακών) για τα ΑΕΙ και την έρευνα, θα διαπιστώσει πως ο λόγος κυριαρχείται από, άνευ ουσιαστικού και πρακτικού περιεχομένου, αόριστα ουσιαστικά.
Πολύ απλά, οι περισσότεροι δεν ξέρουν για τι μιλούν!
Μιλούν για καινοτομία, πρωτοβουλία, ενίσχυση, ακατάπαυστα, ενίοτε και ακατάληπτα.
Και όταν ερωτώνται, με πιο πρακτικό τρόπο θα αυξηθεί, σε αδρές γραμμές, η ερευνητική καινοτομία και η παραγωγή ιδεών και προϊόντων, γιατί αυτοί, και όχι ο αριθμός των δημοσιεύσεων (το κύριο τοτέμ των εικονολατρών του πεδίου) είναι οι δύο κύριοι δείκτες μέτρησης, εισπράττει σιωπή και στην καλύτερη περίπτωση λόγια για το δείνα πρόγραμμα και την τάδε «δράση» (οι νεοβαρβαρισμοί δίνουν και παίρνουν) που θα «ανεβάσει» το επίπεδο.
Δυστυχώς, συγχέουν το επίπεδο των ερευνητών με αυτό του συστήματος που διευθύνεται από γραφειοκράτες που ουδεμία σχέση έχουν με τον στρατηγικό σχεδιασμό της έρευνας.
Το Ελλαδικό ερευνητικό τοπίο κυριαρχείται από –τι άλλο;- φατρίες. Φατρίες που νέμονται τα κονδύλια και που τα στερούν από νέους επιστήμονες που επαναπατρίζονται με όνειρα και με μια ειδυλλιακή εικόνα της Ελλάδας. Με ιδέες και όρεξη για δουλειά.
Και οι περισσότεροι εγκλωβίζονται σ’ ένα σύστημα διαχείρισης που και ανορθολογικό είναι και άδικο. Και εξυπηρετείται από γραφειοκράτες, με μηδαμινή σχέση με το αντικείμενο και χωρίς στρατηγική σκέψη.
Ας δούμε 1-2 παραδείγματα γιατί αυτός ο χώρος γενικά νοσεί.
Διαβάζω στην ιστοσελίδα της ΓΓΕΤ: «
