Ποδοσφαιρικές σκέψεις στο ημίχρονο

Του Γιώργου Χατζηδημητρίου

Παρακολουθώντας -όσα μπορώ λόγω της δουλειάς- παιχνίδια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που διεξάγεται στη Γερμανία, διαπιστώνω την έκπτωση των πραγμάτων. Απουσιάζει δραματικά εκείνο το είδος της ποδοσφαιρικής αλητείας και των επινοήσεων που έκανε τις εξέδρες να παραληρούν μπροστά στις επιδείξεις κάθε αυθεντικής ευφυΐας που κεντούσε στο χορτάρι.

Η αποθέωση της τακτικής στέρησε το ποδόσφαιρο από τους χυμούς του. Τεχνική υπάρχει, τέχνη δεν βλέπουμε. Γυαλιστερά προϊόντα χωρίς μαγεία. Έρχονται κατά μέτωπο με τον αντίπαλο και κοιτάνε πώς να διώξουν την μπάλα απ’ τα πόδια. Λες κι απαγορεύεται να ντριμπλάρεις… Σημείο καμπής θεωρώ το Μουντιάλ του 1982 στην Ισπανία, όπου μια καιροσκόπος και υπολογίστρια Ιταλία νίκησε 3-2 μια φαντεζί Βραζιλία (το λέω μολονότι είμαι Ουρουγουάη), δείχνοντας με έναν δαιμονισμένο Πάολο Ρόσι ότι αυτό που μετράει στο γρασίδι είναι η σκοπιμότητα.

Μπορεί το ποδόσφαιρο να έπαψε πια να είναι «η τελευταία ιερή παράσταση», όπως συνόψισε ο Ιταλός σκηνοθέτης Παζολίνι, ή να στάθηκε «σχολείο ηθικής» για τον Γάλλο νομπελίστα Αλμπέρ Καμί, αλλά στα χρόνια μας, όπου το ταλέντο υπερτερούσε της θωριάς, το ποδόσφαιρο ήταν το πιο δημοκρατικό σπορ.

Ο Πελέ ήταν κοντός. Ο μεγάλος και καλύτερος του Πελέ, Γκαρίντσα (άλλος αυτοκαταστροφικός…), με έξι πόντους λιγότερους στο ένα του πόδι, σχεδόν χωλός. Ο Μαγιάρος «επελαύνων συνταγματάρχης» Φέρεντς Πούσκας χοντρός. Ο Ντιέγκο κοντόχοντρος. Κι από την άλλη, αν δεν ήταν ο ιπτάμενος Ολλανδός (προικισμένος κι αυτός με φως και σκοτάδια…) Γιόχαν Κρόιφ, τους ψηλούς επιθετικούς στο ποδόσφαιρο θα τους είχαν μονάχα για να αλλάζουν τις λάμπες στα αποδυτήρια. Το συνόψισε πιο γλαφυρά ο πανύψηλος βετεράνος σέντερ φορ (2,01 μ.) της Εθνικής Αγγλίας Πίτερ Κράουτς. Όταν τον ρώτησαν τι θα ήταν αν δεν γινόταν ποδοσφαιριστής, εκείνος που χάρη στην μπάλα πήγε με όμορφες γυναίκες απάντησε μονολεκτικά και με βιτριολική αυτογνωσία «παρθένος»!..

«Είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της Αγγλίας» είχε αφορίσει ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες για το ποδόσφαιρο. Η απέχθειά του για το σπορ εντοπιζόταν σε κάτι πολύ πιο ενοχλητικό από την αισθητική. Το πρόβλημά του ήταν η οπαδική κουλτούρα, την οποία συνέδεε με εκείνο το είδος τυφλής μαζικής υποστήριξης που στερέωσε στην εξουσία τους αρκετούς από τους ηγέτες των πιο απάνθρωπων καθεστώτων στη Λατινική Αμερική του περασμένου αιώνα. Τα μεγάφωνα της χούντας του Βιντέλα στην πατρίδα του την Αργεντινή σκέπαζαν στο Μουντιάλ του 1978 που κατέκτησε η ομάδα του El Flaco («ο αδύνατος») Σέζαρ Μενότι τις οιμωγές χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων.

Στους αντίποδες, ο σκληροτράχηλος Σκοτσέζος προπονητής Μπιλ Σάνκλι, που έκανε τη Λίβερπουλ ομάδα πρότυπο, συνήθιζε να λέει: «Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είμαι πολύ απογοητευμένος από αυτή την προσέγγιση. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι κάτι πολύ σημαντικότερο απ’ αυτό». Άκουγα χθες στους αντίποδες (ΕΡΤ) τον τελευταίο μεγάλο Έλληνα τερματοφύλακα, τον Νίκο Σαργκάνη, να λέει ήρεμα ότι η ζωή δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο. Γιατί δεν καλούν ανθρώπους όπως αυτός να μιλάνε στα σχολεία;

  1. ανοιξατε μεγαλο θεμα.πραγματι τις δεκαετιες του 80 και 90 υπηρχε αυτο που λεμε αλητεια στον τροπο που επαιζε καποιος παιχτης και γενικοτερα με τους συλλγους και τις εθνικες ομαδες.συνηθως οι ευρωπαικες εθνικες ειχαν τακτικη και συστημα αλλα και παλι καποιοι παιχτες εκαναν το κατι παραπανω που θα ξεσηκωνε τους φιλαθλους.απο την αλλη μερια οι λατιν εθνικες ηταν ειναι και παραμενουν κατα ενα μεγαλο ποσοστο σε αυτο το αναρχο τοπι χωρις τακτικισμους οπου μετραει η δυναμη και φυσικα το ταλεντο με την τεχνικη.αυτο ομως δεν σημαινει τιποτα γιατι σημερα ακομα και αυτοι οι παιχτες με την εξειδικευση που υπαρχει ναιιιι στο τοπι διαθετουν προσοντα μεγαλυτερα απο ολους αυτους που αναφερετε.πολυ απλα χανονται μεσα στο συστημα της τακτικης.τοτε ενα ςπαιχτης τα εκανε σχεδον ολα τωρα ειναι ρολιστες που πληρωνονται χοντρα γιατι εχουν μαθει να κανουν μια καθετη πασα καλυτερα απο καποιους αλλους.αυτη ειναι η διαφορα .η εξιδεικευση και γιαυτο πληρωνονται.αλλωστε πλεον ειναι πολλα τα λεφτα και κανεις δεν θελει να χανει .το τι δηλωσε ο κραουτς ειναι μια αλλη ιστορια απο αυτες που εχουν ακουστει χιλιαδες φορες απο εκατονταδες παιχτες.εκεινες τις εποχες μπορουσες να γινεις σουπερ σταρ ακομα και για τους λαθος λογους.ξεχναει κανεις τον τζωρτζ μπεστ; οπου τα χειροτερα 20 λεπτα της ζωης του ηταν οταν εκοψε το ποτο και τις γυναικες;.ταλεντο;; ταλενταρα; αλλαααα…….

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Ο Μπάιντεν, o Τραμπ και το χάος…

Αναμενομένη η απόσυρση του Μπάιντεν από την προεκλογική κούρσα για ευνόητους λόγους. Οι Δημοκρατικοί έπρεπε να  κάνουν την κίνηση...

Η μέρα που έκλαψε η ψυχή της Βραζιλίας

Ποτέ άλλοτε μια ποδοσφαιρική ήττα δεν έχει σημαδέψει τόσο την ψυχή ενός έθνους. Ο τελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου της...

Η Ευρώπη σε σύγχυση

Τι θέλουμε; Αριστερά, μαζί με την Ακροαριστερά και με συνεχιζόμενη τη λαθρομεταναστευτική πολιτική και ισλαμοποίησή της, ή τη Δεξιά,...

Ποιος είναι ο άγνωστος αντιπρόεδρος του Τραμπ

Στην προεδρική θητεία του Τραμπ υπήρξε ένας από τους πιο σκληρούς επικριτές του. Γι’ αυτό αιφνιδίασε η προχθεσινή απόφαση...