Ξέρει τι τον περιμένει;

Του Απόστολου Διαμαντή

Ενώ εδώ στην Ελλάδα ασχολούμαστε με τον εάν ο Δούκας θα είναι υποψήφιος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και γιατί ο Μητσοτάκης έκανε δειλό ανασχηματισμό και γιατί ο Κασσελάκης πήγε για μπάνια με τον Τάιλερ ενόσω ο ΣΥΡΙΖΑ παραπαίει, στη Γαλλία έχουν εκλογές σε δυο βδομάδες, οι οποίες πιθανότατα θα τα αλλάξουν όλα.

Και αυτά που θα αλλάξουν αφορούν κυρίως τον Μητσοτάκη και την κυβέρνηση. Πρώτον, εάν το κόμμα της Λεπέν σχηματίσει κυβέρνηση -και αυτό είναι το πιθανότερο ενδεχόμενο, διότι τις λίγες έδρες που θα της λείπουν, εάν της λείψουν και δεν πάρει αυτοδυναμία, θα τις πάρει από τους γκωλικούς- τότε θα συμβούν τα εξής: πρώτον, η Γαλλία θα διακόψει τη βοήθεια προς την Ουκρανία, οικονομική και στρατιωτική. Δεύτερον, θα αποσύρει όλες τις γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις από το μέτωπο. Τρίτον, θα διακόψει το πρόγραμμα κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Τέταρτον, θα αλλάξει άρδην το ενεργειακό της πρόγραμμα, το οποίο δεν θα υιοθετεί τις δεσμεύσεις της ΕΕ περί πράσινης ανάπτυξης, άνθρακα κλπ. Πέμπτον, θα αρχίσει διαπραγματεύσεις για την επίτευξη συμφωνίας τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία.

Εάν αυτά συμβούν -και είναι βέβαιον πως θα συμβούν, διότι αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που οι Γάλλοι ψηφίζουν Λεπέν, η επιθυμία τους να μη συμμετέχει η Γαλλία στον πόλεμο που κήρυξαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στη Ρωσία- τότε, όπως γίνεται αντιληπτό, η συμμαχία εναντίον της Ρωσίας στην ΕΕ διαλύεται. Χωρίς τη Γαλλία δεν μπορεί να συνεχιστεί ο πόλεμος του ΝΑΤΟ. Σημειωτέον, πως σύμφωνα με το γαλλικό σύνταγμα, εάν ο πρωθυπουργός δεν είναι του κόμματος του προέδρου, όλες οι εκτελεστικές εξουσίες περνάνε στην εθνοσυνέλευση και τον πρωθυπουργό. Ο Μακρόν καθίσταται σχεδόν διακοσμητικός.

Εν συνεχεία, μετά τη βέβαιη νίκη της Λεπέν, έρχεται τον Νοέμβριο η επίσης βέβαιη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις σε όλες τις κρίσιμες περιφέρειες που εκλέγουν τον πρόεδρο, Οχάϊο, Μίτσιγκαν, Τζώρτζια, Αριζόνα, Νεβάδα, Πενσυλβάνια, Ουϊσκόνσιν. Για να γίνει αντιληπτό το πρόβλημα των Δημοκρατικών και του Μπάϊντεν να σημειώσουμε πως για να μην εκλεγεί ο Τραμπ θα πρέπει να τις χάσει όλες αυτές μαζί! Στις οποίες προηγείται από 1-8 μονάδες, σε όλες ανεξαιρέτως.

Βεβαίως υπάρχει και το ενδεχόμενο της νοθείας, με τις διαδικτυακές και τις επιστολικές ψήφους, αλλά δεν νομίζω να επαναληφθεί το φαινόμενο. Τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους και οι Αμερικανοί είναι οργισμένοι με τον Μπάϊντεν, πρώτον για την ακρίβεια, δεύτερον για τον μη έλεγχο της μετανάστευσης και τρίτον και κυριώτερον διότι έμπλεξε τις ΗΠΑ σε ανόητο πόλεμο με τη Ρωσία, δίνοντας δις στον Ζελένσκι, την ώρα που οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν έχουν να φάνε και είναι άνεργοι.

Οπότε, όταν ολοκληρωθεί αυτός ο ενάρετος κύκλος των εκλογών σε Γαλλία και ΗΠΑ, εκεί κατά το φθινόπωρο, ο Μητσοτάκης θα είναι πολιτικά οριστικά καταδικασμένος: έμπλεξε τη χώρα ως άβουλος σύμμαχος του Μπάϊντεν σε πόλεμο με τη Ρωσία, παρέδωσε υλικό και δις στον Ζελένσκι και ξαφνικά θα βρεθεί τελείως ξεκρέμαστος και πολιτικά εκτεθειμένος.

Τόσο εκτεθειμένος, που θα αρκεί ένα απλό φύσημα για να πέσει. Δεν θα μπορεί να σταθεί πουθενά με το 28% στις αποσκευές του και με τον Τραμπ πρόεδρο και τη Λεπέν στη Γαλλία. Και όχι μόνον ο Μητσοτάκης, όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα αρχίσουν να πέφτουν, η μια κατόπιν της άλλης. Θα πρέπει εδώ να συνυπολογίσουμε και την επερχόμενη νίκη των εργατικών στην Αγγλία, οι οποίοι είναι, ακόμα και αυτοί, σκεπτικιστές σχετικά με τη βοήθεια προς τον Ζελένσκι.

Συμπέρασμα: έχει μέλλον η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Έχει, αλλά όχι και τόσο μακρύ. Μερικών μηνών την υπολογίζω.

  1. Και για τη Μελόνι λέγανε ότι είναι η αρχή του τέλος του ευρώ και θα αποχωρήσει η Ιταλία από τη ζώνη μπλα μπλα μπλα και τελικά έγινε η καλύτερη οικοδέσποινα της Ούρσουλας. Αλλαγή προσώπων μου φαίνεται και εδώ για αποσυμπίεση της οργής των ψηφοφόρων. Business as usual μετά, είτε Λεπέν, είτε Μακρόν, είτε νέος Ροβεσπιέρρος. Ριάλιτι έχει γίνει άνευ αξίας.

  2. Το μελλον του Μητσοτακη ειναι προδιαγεγραμμενο, τα επομενα ερωτηματα που τιθενται ομως δεν παυουν να ειναι κρισιμα. Σε τοπικο επιπεδο, με μια ανυπαρκτη αντιπολιτευση, τι θα συμβει μετα ; Μια ακυβερνητη χωρα θα μπορεσει να αντιμετωπισει τις συνεχιζομενες προκλησεις ; Σε διεθνες επιπεδο παλι, ποιες θα ειναι οι συνεπειες της αναμενομενης ηττας στην Ουκρανια ; Οπως γραφουν αρκετοι αναλυτες, οι πολεμοι που δεν τελειωνουν με ξεκαθαρους νικητες και ηττημενους συνηθως οδηγουν σε επομενους πολεμους μεγαλυτερης κλιμακας. Εαν σ’ αυτο προστεθει και η σχεδον βεβαιη ηττα του Ισραηλ, τοτε ειναι ευλογη η ανησυχια μιας ευρυτερης γενικευσης. Το φαινομενο του Dr. Strangelove δεν ανηκει μονο στο χωρο της επιστημονικης φαντασιας.

  3. οσο εκανε η Μελονι αυτα που ελεγε προεκλογικα, αλλο τοσο θα κανει η Λεπεν αυτα που λες στην 2η παραγραφο

  4. Η Λεπέν είναι μέρος της γαλλικής αστικής τάξης -έχει συγκρουστεί ξανά…
    H Meloni είναι το Βατικανό …άλλο φρούτο!
    Όποτε ας περιμένουμε λίγο …

  5. Ο Μητσοτακης (ως γνησιο golden boy) ειναι μεγαλος αλλαζων γι αυτο και δεν βλεπει αυτο που ερχεται ή το βλεπει και απλα δεν τον ενδιαφερουν οι συνεπειες που θα εχει η Ελλαδα απο τον πολεμο των ΗΠΑ, διοτι ως κλασσικο golden boy ξερει οτι μετα απο αυτη τη θεση τον περιμενει αλλη θεση απο τα αφεντικα του. Οπως για τον προθυμο Τσιπρα βρεθηκε μεχρι και…(ακουσον ακουσον) Ινστιτουτο Αλεξη Τσιπρα (γελανε και τα καδρονια απο τα ημιτελη νεοκλασσικα στην Πλάκα) έτσι και για το αγαπημενο παιδι των ξενων το μητσοτακη θα βρεθει στασίδι για να βολευτει.

    Απλά δεν τον ενδιάφερει λοιπον τον τυπο οι συνεπειες αυτων που κανει. Αν τον ενδιάφερε δεν θα ειχε κανει αυτα που εχει κανει εως τωρα.
    Το χω πει και πιο παλιά. Αν η ιστορια εγραψε με μελανα χρωματα τον (αθώο αρχικά) Τσιπρα, τον Μητσοτακη θα τον γραψει με μαυρα. Γιατι πρωτον δεν ηταν ποτε αθωος (απο οικογένεια μητσοτακη ηρθε…) και δευτερον γιατι ηξερε πολυ καλα τι εκανε.

    Ο χειροτερος πρωθυπουργος για τα Ελληνικα συμφεροντα απο την μεταπολιτευση και μετα.

  6. Το υποθετικό σενάριο του Κου Διαμαντή ,το οποίο είναι αρκετά πιθανό ,δεδομένου του ρόλου που καλέίται να παίξει η ΛεΠεν ως υπερασπιστής του indigenous γαλλικού κεφαλαίου, καθόλου δεν φαίνεται να ενοχλεί τον κο Μητσοτάκη. Το αντίθετο μάλιστα. Ο περιορισμός της ΝΑΤΟικής ανάμιξης(όσο είναι αυτή δυνατή) θα τον ανακούφιζε από την υποχρέωση να στείλει ελληνικά στρατεύματα εκεί( τις μεραρχίες που αναφέρουν εδώ κάποιοι ατρόμητοι ανατολικοί φορείς..), και την πολύ μα πολύ πιθανή ρωσική, τιμωρητική ανταπόδοση. Η οποία έχει λιγότερες πιθανότητες να εκδηλωθει(αν πρόκειται βέβαια για μη συμβατική) στη Θράκη, λόγω της εγγύτητας αυτής με την Τουρκία, η οποία και λόγω του ρόλου της είναι για την ώρα ασφαλής(και μαζί με αυτήν και εμείς…), αλλά μάλλον προς τα νότια και -τραγική ειρωνία- σε περιβάλλον οικείο για τον Πρωθυπουργό… Τέλος πάντων, ας μη κάνουμε υποθέσεις(γιατί κινδυνεύουμε να μη διαψευστούμε), αλλά είναι γεγονός ότι όσο παρατείνεται η σύγκρουση και με το escalation ισχύος που παρακολουθούμε, μάλλον θα πρέπει να ανησυχούμε. Και βέβαια όχι για το παραμύθι με τον εξ ανατολών κίνδυνο, καθότι δεν υπήρξε ποτέ ως τέτοιος, παρά μόνο ως δικαιολογία για να πλουτίζουν κάποιοι πατριδοκάπηλοι τύποι, που κρατούν διαχρονικά για τη πάρτη τους το βούτυρο(και το χαβιάρι)και εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε τα σιδερικά. Νομίζω ότι ο Κος Μητσοτάκης (ακόμη και αυτός) μπορεί να αντιληφθεί ότι η συνέχιση του πολέμου μπορεί να διαταράξει τις συχνές διακοπές του στο Μαράθι, ακόμη και αν προσώρας -ως εμπόλεμοι- κρατάμε γερά..

  7. (και στο βάθος, ακούγεται με ηχώ, το [θριαμβευτικό] γέλιο του Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν)

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Η φυγομαχία μήτηρ παρακμής

Χαμένες από χέρι είναι μόνο οι μάχες που δεν δίνουμε. Ο πόλεμος που «αποφύγαμε» στην Κύπρο είναι η πρώτη...

Μηνύματα μιας θλιβερής επετείου

Σήμερα έχουμε μια θλιβερή επέτειο. Σαν σήμερα πριν από 50 χρόνια τουρκικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Κύπρο καταλαμβάνοντας μικρή έκταση...

Δεν ξεχνώ!

Δεν ξεχνώ την 20ή Ιουλίου 1974, μέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Μέρα «μαχαιριά» στα πλευρά του Ελληνισμού, βάρβαρο...

Το «Δεν ξεχνώ» στην «αντίδρομη» πορεία του

Στη ριζική ρήξη με τον εαυτό μας σε αυτό το requiem του «τέλους του Ανθρώπου» ποια μνήμη θα μπορούσε...