Μαρία, όρμα τους και φτιάξε κόμμα!

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Ο θρήνος, η οργή και η απόγνωση απελευθερώνουν τεράστια αποθέματα ψυχικής αντοχής σε αυτή τη ζωή. Απελευθερώνουν όμως και κρυφές δυνάμεις, σχεδόν μεταφυσικές. Που μερικές φορές λειτουργούν ως καταλύτης για συλλογικά εγερτήρια, για τη μαζική αφύπνιση των μαζών, εκείνων που μέχρι χθες πορεύονταν υπνωτισμένες στο μονοπάτι της άβουλης υποταγής απέναντι σε ένα αδίστακτο σύστημα εξουσίας.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν γεννήθηκε δημόσιο πρόσωπο. Αναγκάστηκε να γίνει, στο όνομα της δικαίωσης της ψυχής του παιδιού της. Και μεταμορφώθηκε, σαν μια αόρατη δύναμη να της χάρισε αυτές τις υπεράνθρωπες ιδιότητες για να τα βάζει με θεούς και δαίμονες, με το κράτος, το παρακράτος και τις σιχαμερές παραφυάδες τους, που αναλαμβάνουν τις βρόμικες αποστολές «δολοφονίας χαρακτήρα».

Σήμερα, η Μαρία, η δική μας Μαρία, αλλά και οι άλλοι χαροκαμένοι, oι «ορφανοί» γονείς των Τεμπών, μπορούν να αισθάνονται περήφανοι. Είναι βέβαιο ότι τα αγγελούδια τους, από εκεί όπου βρίσκονται, τους βλέπουν και τους καμαρώνουν. Μαζί τους, όμως, καμαρώνει και ένας ολόκληρος λαός. Επειδή, επιτέλους, βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, με περίσσια αξιοπρέπεια και αστείρευτη θέληση, να μην υποταχθούν στη μοίρα τους. Και στους εκβιασμούς των μαφιόζων της κυβερνητικής εξουσίας. Μόνοι τους ξεσκέπασαν το πέπλο της σιωπής και της συγκάλυψης. Και απέδειξαν ότι κι οι ανώνυμοι άνθρωποι, όταν πνίγονται από το δίκιο τους, αποκτούν νεφρά και στομάχι από ατσάλι για να πολεμήσουν αυτούς που εκ πρώτης όψεως φαίνονται άτρωτοι.

Διέλυσε το σύστημα η Μαρία Καρυστιανού – στην κυριολεξία από το πουθενά. Με λιανοντούφεκα και κρυφό άσο την αφοπλιστική της ειλικρίνεια. Είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Για τους αδίστακτους πολιτικούς, τους εξαρτημένους δικαστικούς και όλα τα καθάρματα της κρατικής μηχανής, που στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν ή να πλουτίσουν, με συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, κουκουλώνουν εγκλήματα εις βάρος αθώων. Και εις βάρος, σε τελική ανάλυση, της ίδιας της Ελλάδας.

Διαψεύδοντας τις κακόβουλες φήμες ότι θα προσχωρήσει σε κάποιο κόμμα, παρότι και θα μπορούσε εφόσον έκρινε ότι αυτό θα υπηρετήσει τον σκοπό της -που, ξαναλέω, είναι ιερός και για τον λόγο αυτόν «αγιάζει» τα μέσα-, η Καρυστιανού εκφράζει πλέον από μόνη της λόγο βαθιά πολιτικό.

Έμεινα εμβρόντητος -δεν σας κρύβω- από το μανιφέστο που ξεδίπλωσε προχθές στον Βόλο. Είπε κουβέντες που είναι στην καρδιά μιας μεγάλης μερίδας Ελλήνων. Ίσως και μιας σιωπηλής πλειοψηφίας. Αυτής που απαξιώνει και βδελύσσεται τα σύγχρονα σκουλήκια της πολιτικής. Τους κοινοβουλευτικούς χαμαιλέοντες του λεγόμενου «συστημικού τόξου». Αυτούς που σήμερα λένε «άσπρο» και αύριο «μαύρο», αναλόγως τού πώς διευκολύνονται οι προοπτικές της κομματικής τους ανέλιξης.

Αναρωτήθηκε η Μαρία Καρυστιανού τι ακριβώς μας συμβαίνει. Γιατί έχουμε σαπίσει ως κοινωνία; Γιατί όλοι εμείς, που βλαστημάμε τους ξενόδουλους «γόνους» μέσα απ’ τα δόντια μας, καταριόμαστε στα κρυφά αυτούς που ξεπουλάνε την πατρίδα και τη μετατρέπουν σε τριτοκοσμική αποικία, βλέπουμε ότι υποθηκεύεται το μέλλον των παιδιών μας, αλλά δεν αντιδρούμε; Αναρωτήθηκε και για τους άλλους. Όχι τους λίγους βολεμένους πραιτοριανούς, που έχουν ταυτιστεί με την κυρίαρχη κάστα των μαφιόζων. Αλλά τους υπολοίπους, εκείνους τού «δεν βαριέσαι» και του «έλα, μωρέ», που κάνουν ότι δεν βλέπουν τη μετατροπή της χώρας σε Κολομβία μπας και εξασφαλίσουν κάνα δίφραγκο από την κομματική γκανιότα.

«Είναι ευτελιστική και γελοία η εικόνα όσων τρέμουν μη χάσουν τα προνόμια και τη θέση τους. […] Το πολιτικό μας σύστημα στηρίζεται σε σκοτεινά deals με μοναδικό κίνητρο το χρήμα» είπε η Καρυστιανού, περιγράφοντας με μοναδικό τρόπο το σύστημα της διάβρωσης συνειδήσεων που καταδυναστεύει τη χώρα και αποδίδεται στη «χρόνια παθογένεια»: «Ένα φρικτό έγκλημα έγινε η αιτία για να φανερωθεί όλη η διεφθαρμένη πραγματικότητα, απόρροια χρόνιας κρατικής ασυδοσίας και ατιμωρησίας. Παθογένεια το χαρακτηρίζουν οι ειδικοί. Χρόνια παθογένεια το ονοματίζουν οι πραγματικοί ένοχοι. Στη συνέχεια νίπτουν τας χείρας τους και συνεχίζουν την κανονικότητά τους, διατηρώντας αυτή την εγκληματική παθογένεια, επιδεικνύοντας πως το θέμα δεν τους αφορά. […]Κι όλα αυτά τα ψέματα, αδιανόητα ψέματα, γεμάτα ειρωνεία και αλαζονεία. Η αλαζονεία της σιγουριάς πως είμαι ανώτερος όλων των άλλων και κανείς δεν μπορεί να με κουνήσει από τη θέση που εκ γενετής με προόρισαν». 

Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε ποιους «φωτογραφίζει» αυτή η τελευταία αποστροφή – εγώ, νομίζω, πάντως ότι κατάλαβα. Κι αμέσως μετά, η Μαρία παραθέτει τα αμείλικτα ερωτήματα: «Μα, είναι δυνατόν; Μάθαμε να μην πιστεύουμε στα μάτια και στ’ αυτιά μας; Συνηθίσαμε στην κακοποίηση. Πιστέψαμε ότι δεν μας αξίζει τίποτα καλό και ότι έτσι θα είναι πάντα η ζωή μας;»

Η ίδια, όμως, δίνει το σύνθημα και για την αφετηρία της μάχης: «Για εμάς υπάρχει ένα όραμα. Ακόμη κι αν θάψαμε σε κομμάτια ό,τι πιο ιερό γεννήσαμε, υπάρχουν μέσα μας το φως και η ανάσταση. Αν κανείς δεν νοιάζεται για εμάς, θα φροντίσουμε εμείς. […] Δεν είναι κομματικό ζητούμενο η αξιοπρέπεια και η ευζωία. Είναι ανθρώπινο δικαίωμα που απαιτούμε να επανέλθει άμεσα. Θα φωνάζουμε για αυτό. Η οργή μας θα μεταμορφώνεται σε δύναμη. […] Γιατί εμείς δεν είμαστε σαν κι αυτούς. Δεν κινούμαστε από σκοπιμότητες. Λαχταρούμε να βγούμε από τον βούρκο και να αναπνεύσουμε ελεύθερα. […] Είμαστε πολύ περισσότεροι από τους καλοβολεμένους. Για τα παιδιά μας, τα νεκρά και τα ζωντανά, το οφείλουμε. Θα το κάνουμε. […] Τίποτα δεν μας σταματά! Όλα θα αλλάξουν από εμάς. Από την κοινωνία!»

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι μεταφυσικά αποθέματα αντοχής χάρισε η τραγωδία σε αυτή τη γυναίκα και σε όσους την ακολουθούν στον ιερό σκοπό της. Ξέρω, όμως, ότι θα ήταν ευχής έργον να μπει στα κοινά με την ορμή που την καλούσαν οι φίλαθλοι του Παναιτωλικού. Να ορμήσει στα καθάρματα παλεύοντας με τα ίδια τους τα όπλα και να δικαιώσει, εκτός από τις ψυχές των νεκρών, και τις καρδιές των ζωντανών που είναι μαζί της και θέλουν η χώρα να απαλλαγεί από το φρικτό απόστημα της φαυλοκρατίας και της οικογενειοκρατίας.

Ας φτιάξουν ένα κόμμα η Μαρία και οι υπόλοιποι γονείς. Δεν χρειάζονται βαρύγδουποι τίτλοι – «Ελλάδα-57» ας το πουν. Κι εμείς θα καταλάβουμε. Αν στις επόμενες εθνικές εκλογές δεν πάρουν διψήφιο ποσοστό, εγώ θα σκίσω τα πτυχία μου…

  1. ΟΧΙ, να μην πέσουν στην παγίδα να μετατρέψουν σε πολιτική τη δημοσιότητα που απέκτησαν. Είναι αξιοπρεπείς άνθρωποι και θα βρωμίσουν αν το κάνουν. Πρώτα, ας δείξει η χώρα στις εκλογές πως θέλει “να απαλλαγεί από το φρικτό απόστημα της φαυλοκρατίας και της οικογενειοκρατίας” και μετά βλέπουμε.

  2. Δεν τους αξίζει η ηθική πτώση δια μέσου της πολιτικής, έστω και αν μπουν στη Βουλή με μικρή ομάδα βουλευτών. Έξω κάνουν μεγαλύτερο κακό στον έλληνα Γκέμπελς, τον άνθρωπο που μας κοροϊδεύει και αλλοιώνει σκόπιμα τον τόπο του εγκλήματος.
    Οι διαφορετικές ομάδες της βουλής, δεν υπηρετούν τον έλληνα, εξυπηρετούν τους εαυτούς τους, με συμφωνία κύριων μεταξύ τους.
    Αυτός ο σύλλογος, τους χάλασε την ηρεμία και την καλοπέραση.
    Πρώτη φορά απέκτησαν δημόσια φωνή η ηθική και η ακεραιότητα. Τα εγκληματικά λάθη και οι αρπαχτές καυτηριάζονται δημόσια.
    Έτσι να μείνουν, να αποτελούν τη συνείδηση του έθνους, ας γίνουν και η Νέμεσις των αμαρτωλών της πολιτικής.
    Οι Έλληνες είναι μαζί σας,
    Απαιτείστε την τιμωρία των παράνομων, σας αποδεχόμαστε και αναγνωρίζουμε το έργο σας. Μας διδάσκετε τη δημοκρατία, μας υπενθυμίζεται πως δεν πέθαναν οι αξίες.

  3. Θα συμφωνήσω και εγώ πως δεν θα μπορέσει να προσφέρει μια πολιτική υποψηφιότητα κάτι παραπάνω στον αγώνα των ανθρώπων που έχασαν τους αγαπημένους τους στο έγκλημα των Τεμπών.

    Κι όσο κι αν ο λόγος της είναι ορθός, πύρινος και εκφράζει την κοινωνία, εντούτοις η κάθοδος στην πολιτική να δώσει την ευκαιρία στα τρωκτικά που καραδοκούν να σπείρουν την αμφιβολία για τις προθέσεις της και την δυνατότητα να της φερθούν ύπουλα με το πρόσχημα των πολιτικών ερωτήσεων που τώρα δεν τολμούν να πράξουν.

    Η προσφορά της είναι ήδη τεράστια, πλήρωσε σε αίμα το τίμημα της κοινωνικής μας υποχώρησης ( όπως και οι υπόλοιπες οικογένειες) και διεκδικεί όλα όσα έπρεπε να μην έχουμε παραχωρήσει.

    Το σημαντικότερο όμως είναι πως επανέφερε στον δημόσιο διάλογο αξίες και έννοιες που δεν έβρισκαν χαραμάδα για υπερκεράσουν το πέπλο της ελληνικής “δημοσιογραφίας” όπως δικαιοσύνη, λογοδοσία, ευθύνη.

  4. Αν πέσει σε τέτοια παγίδα, θα καταστρέψει όλον τον αγώνα που έχει κάμει. Μα καλά, δεν μπορούμε οι Έλληνες να σκεφτούμε παρά μόνο κόμματα;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Τέμπη: Έρχονται εξελίξεις για την ασυλία των πολιτικών

Η ερχόμενη εβδομάδα, η τελευταία πριν από τις εκλογές, αναμένεται να είναι ιδιαίτερα σημαντική και για ένα μείζον, από...

Στα 30.000 πόδια με την Ωραιοζήλη

Πτήση Α116 της Aegean Airlines από Αθήνα για Θεσσαλονίκη. Δευτέρα 27 Μαΐου, 1.05 μετά το μεσημέρι. Θέση 20 C....

Μητσοτάκης και Αδειλίνη στο ίδιο σεμινάριο «ρίψης μπαλακίων»;

Μα συνεννοημένοι ήταν; Όλοι οι πάμφτωχοι του ντουνιά τελικά χωράνε στον Οίκο του Θεού; Να σας θυμίσουμε πως την...

Αντί να παραιτηθεί, ζητάει και τα… ρέστα

Το κόστος της «βοήθειας» του υπουργείου Εσωτερικών σε στελέχη της Ν.Δ. να καταχραστούν παρανόμως τα προσωπικά δεδομένα πολιτών για...