Να πάρει τη θέση που του αξίζει!

Ο Καποδίστριας πρέπει να πάρει τη θέση που του αξίζει δικαιωματικά στην ελληνική Ιστορία και στις καρδιές των νεότερων Ελλήνων, οι οποίοι μέσα από τη μελέτη της προσωπικότητάς του οφείλουν να κατανοήσουν ότι το «πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια» μας έφερε μέχρι εδώ

Του Μανώλη Κοττάκη

Ημέρα που είναι σήμερα, παραμονή του εορτασμού της Εθνικής Ανεξαρτησίας, θεωρώ το εξής: δύο είναι οι πιο σημαντικές ηγετικές μορφές του Ελληνισμού στον ελεύθερο βίο μας μετά την Παλιγγενεσία. Ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τι κοινό τούς συνδέει; Ότι έφτιαξαν κράτος εκ του μηδενός. Ο Καποδίστριας μία φορά μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Καραμανλής δύο φορές – μία μετά τον πόλεμο, όταν με τις υποδομές που κατασκεύασε έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης Ελλάδας και την απήλλαξε από τη φτώχεια, και μία μετά την πτώση της χούντας, όταν επανίδρυσε την κοινοβουλευτική δημοκρατία από το μηδέν. Χωρίς προστάτες και «αντ’ αυτού».

Μόνο όποιος διαβάσει προσεκτικά το σπάραγμα του Ελύτη «Άξιον Εστί», που γράφτηκε το 1959, μπορεί να κατανοήσει τι συνέβη στη «χρυσή οκταετία» 1955-1963. Εννοείται προφανώς ότι στο πάνθεον των μεγάλων ανήκει και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, με την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, με τη διαφορά ότι το αποτύπωμά του ήταν εισαγόμενο, σχέδιο τρίτων, δεν ήταν δικό του, δεν είχε διάρκεια και στο τέλος κατέρρευσε.

Η σύγχρονη Ιστορία μας αλλά και η νεότερη ηγεσία μας έχουν αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στον Καραμανλή και τον Βενιζέλο, αλλά και σε νεότερες ηγεσίες, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Για έναν περίεργο λόγο, όμως, δεν έχουν αποδώσει τις τιμές που του πρέπουν στον Ιωάννη Καποδίστρια. Τον πρώτο μας κυβερνήτη, ο οποίος παρέλαβε μια Ελλάδα με σύνορα μέχρι τη Βοιωτία και το Ναύπλιο, και δολοφονήθηκε επειδή θέλησε να τη μεγαλώσει.

Επί πολλά χρόνια βασανίζομαι να καταλάβω το «γιατί», αλλά όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, και ειδικώς στις τελετές του εορτασμού των 200 ετών από την ίδρυση του νεότερου ελληνικού κράτους και ύστερα από αυτές, μου άνοιξαν τα μάτια. Τίποτε δεν γίνεται αθώα.

Ο Καποδίστριας όχι απλώς δεν τιμάται, αλλά καταδιώκεται για έναν απλό λόγο: γιατί θεωρείται «Ρώσος». Γιατί ήταν υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου. Κι ας ήταν καταλυτική η συμβολή του στην κατάρτιση του Συντάγματος της Ελβετίας και στις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία. Αν δεν θεωρείτο «Ρώσος» στα μυαλά κάποιων, ο Γιάννης Σμαραγδής θα είχε ολοκληρώσει από πολλού χρόνου τη βιογραφική ταινία που ετοιμάζει για τον μεγάλο Έλληνα.

Ο Καποδίστριας επίσης καταδιώκεται γιατί έβαλε την υπογραφή του σε ένα Σύνταγμα και σε ένα πολίτευμα που αναγνώρισε τη σημασία της Ορθοδοξίας από το προοίμιό του και που επέλεξε για τόπο συνεδριάσεων του πρώτου Κοινοβουλίου, του «Πανελληνίου», έναν ναό: τον σημερινό Μητροπολιτικό Ναό της Αίγινας, στον γυναικωνίτη του οποίου σώζονται τα πρώτα έδρανα των βουλευτών και στο ισόγειό του το στασίδι του κυβερνήτη, ο οποίος εκκλησιαζόταν κάθε Κυριακή.

Τι τύχη μπορεί να έχει λοιπόν ένας Καποδίστριας αυτού του διαμετρήματος, όταν το προφίλ του βαρύνεται με Ρωσία, Ορθοδοξία, εντιμότητα, σεμνότητα, ταπεινότητα και λοιπές «ανορθογραφίες»; Πολύ λίγη.

Το διαπίστωσα και ο ίδιος, ως πρόεδρος της Επιτροπής 2021 του Δήμου Αίγινας, στην προετοιμασία για τις εορταστικές εκδηλώσεις της περιόδου εκείνης. Το πρώτο Μαξίμου της εποχής, το Κυβερνείο, το οποίο βρίσκεται μέσα σε ένα κτιριακό συγκρότημα που περιλαμβάνει τη Μητρόπολη-Βουλή και το Αλληλοδιδακτικό Σχολείο του Εϋνάρδου, δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως. Η ΔΕΗ επί διοικήσεως Αρθούρου Ζερβού και δημαρχίας Σάκη Σακκιώτη ανέλαβε να το αποκαταστήσει ως αντισταθμιστικό έργο στο νησί για τη βλάβη που προκάλεσε στην τοπική οικονομία μια μεγάλη διακοπή ρεύματος το 2010, αλλά έως και σήμερα το έργο είναι ημιτελές. Κι ας έχει ήδη καταβληθεί 1.000.000 ευρώ στην εργολαβία.

Τι κι αν εκεί μέσα ελήφθησαν οι πιο σοβαρές αποφάσεις για το νεότερο ελληνικό κράτος; Τι κι αν εκεί μέσα ξενυχτούσε ο κυβερνήτης με ένα λυχνάρι, υπαγορεύοντας όλη νύχτα διατάγματα στα γαλλικά στη γραμματέα του για να κόψει νόμισμα, να ιδρύσει τη Σχολή Ευελπίδων, το Ορφανοτροφείο, το Πανεπιστήμιο;

Τι κι αν πέρασε ημέρες επί ημερών πεινασμένος, αρνούμενος να σιτιστεί με κάτι περισσότερο από ένα κομμάτι κουλούρι, έως ότου ο πένης λαός του νιώσει υγιής και χορτασμένος;

Τι κι αν το υπουργείο Πολιτισμού ανακάλυψε σε σκαπάνη στα θεμέλια του Κυβερνείου ψηφιδωτό του 3ου αιώνα, απόδειξη ότι αυτό χτίστηκε πάνω σε οικία ευγενών αριστοκρατών της αρχαίας Ελλάδας, ίνα αποδειχθεί πανηγυρικώς ότι η νεότερη Ελλάδα «πάτησε» πάνω στα χνάρια της παλαιάς για να ανορθώσει τον τόπο; Το έργο είναι ημιτελές και ακόμη να παραληφθεί από το υπουργείο Παιδείας.

Η εμπειρία μου σε συσκέψεις με τη γραφειοκρατία του υπουργείου του 2021 υπήρξε, πλην εξαιρέσεων, τραυματική. Προσπάθησα με την ιδιότητα του προέδρου της Επιτροπής 2021 του Δήμου Αίγινας και με τη βοήθεια της Γιάννας Αγγελοπούλου, που ήταν πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής, του Κωνσταντίνου Τασούλα, ο οποίος με την ιδιότητα του προέδρου της Βουλής χρηματοδότησε το εγχείρημα (πάντα θα τον ευχαριστώ), του αγαπητού Γιάννη Μετζικώφ, που επιμελήθηκε την αναπαράσταση της ατμόσφαιρας στο γραφείο του Καποδίστρια, καθώς και των Αμαλίας Παππά (διευθύντρια των ΓΑΚ) και Έλλης Δρούλια (διευθύντρια της Βιβλιοθήκης της Βουλής), να δείξω σε πόσο αντίξοες συνθήκες διοικήθηκε το νεότερο ελληνικό κράτος στα πρώτα του βήματα.

Αν και η έκθεση ήταν επιτυχής (30.000 επισκέπτες σε τέσσερις μήνες), τα κεντρικά ΜΜΕ απαξίωσαν να ασχοληθούν με τον Καποδίστρια, για τους γνωστούς λόγους: «Ρώσος» ένας τόσο μεγάλος Έλληνας! «Ρώσος» κάποιος που είπε στον Τσάρο φεύγοντας ότι, σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων, θα ήταν αυτονόητο για τον ίδιο ότι θα ερχόταν αντιμέτωπος με τη Ρωσία. «Ρώσος» αυτός! Με ρίζα από την Κύπρο και την Κέρκυρα!

Λέω να μην το βάλουμε κάτω! Ο Καποδίστριας πρέπει να πάρει τη θέση που του αξίζει δικαιωματικά στην ελληνική Ιστορία και στις καρδιές των νεότερων Ελλήνων, οι οποίοι μέσα από τη μελέτη της προσωπικότητάς του οφείλουν να κατανοήσουν ότι το «πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια» μας έφερε μέχρι εδώ. «Μέχρι τα Καγιέν», που λέει ο φίλος μου, επιτελικό στέλεχος του Star, Ηλίας Παπανικολάου.

Αυτόν τον καιρό έχω αρχίσει τη μελέτη του εξαιρετικού πονήματος «Αναίρεσις», που έγραψε στα τέλη του 18ου αιώνα για τον Καποδίστρια ο Νικόλαος Σπηλιάδης και ανατυπώθηκε το 2019 από τις εκδόσεις Ποταμός της Αναστασίας Λαμπρία. Μου το έστειλε προ καιρού ο αναγνώστης μας από τη Θεσσαλονίκη Λάζαρος Σαββαΐδης με την παρότρυνση να το μελετήσω, γιατί είναι ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί για τον κυβερνήτη.

Καθώς το νησί μου θα αρχίσει να προετοιμάζεται για τον εορτασμό των 200 ετών από την ημέρα που αφίχθη ο Καποδίστριας στην Αίγινα (1828-2028) και την έχρισε πρώτη πρωτεύουσα, παρά τις αντίθετες αρχικές αποφάσεις, θαρρώ πως πρέπει να αρχίσει μια μακρά προετοιμασία για να τιμήσουμε αυτόν τον μεγάλο Έλληνα. Και η καλύτερη τιμή που του πρέπει είναι να αποκαλύψουμε όλα όσα έκανε από το μηδέν για να τον φέρει στην ψυχή του κάθε Έλληνας, και ειδικότερα κάθε νέος Έλληνας. Ο μόνος τρόπος για να γνωρίζουμε την ταυτότητά μας είναι να ξέρουμε από ποιους παραλάβαμε, τι παραλάβαμε. Είναι το καλύτερο μάθημα εθνικής αυτογνωσίας.

  1. Από κάπου ας γίνει η αρχή και ας έχουμε χάσει πολύ χρόνο.
    Μόνο γνωρίζοντας την ιστορία μας έχουμε ελπίδες να βαδίσουμε σε καλύτερους δρόμους.
    Ας τρέξουν προγράμματα αναφοράς πραγματικών γεγονότων, προσωπικότητες που το έργο τους
    οφείλουμε να γνωρίζουμε και όχι μόνο, διαρκώς να επαναλαμβάνουμε, με ρυθμούς μάθησης.
    Η κάθε γωνία της πατρίδας να παραμένει μέσα στις μνήμες γνώριμη μέσα από τα ιστορικά
    επιτεύγματα και που είναι τόσα πολλά.
    Η σύγχρονη τεχνολογία μας παρέχει την πολυτέλεια να αναδημοσιεύονται κείμενα με προσθήκες,
    διορθώσεις, περισσότερες πληροφορίες.
    Καθήκον και χρέος να το πράξουμε με ζήλο.
    Μόνο έτσι ξυπνούν μνήμες, αναδεικνύονται δυνάμεις, ενεργοποιούνται ενδιαφέροντα.
    Ας αναζητούμε διαρκώς τρόπους που να προσφέρουν στην πρόοδο.
    Παραμένουμε πλήρης από πληροφορίες που σκοτώνουν, από μνήμες που αδυνατούν.

  2. “Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων”
    Αριστοτέλης

    Προσωπικοί ενθουσιασμοί να μην οδηγούν σε ανοίκειους παραλληλισμούς.

    Και να μην παραλείπεται ο μέγιστος γεωστρατηγικός νους της νεοελληνικής ιστορίας, Κυβερνήτης Ιωαν, Μεταξάς

  3. Εθνάρχης με την Κύπρο να κείται μακράν, δεν γίνεται.
    Όσο για τον έτερο εθνάρχη, ο αγαπητός συνάδελφός σας Παναγιώτης Λιάκος, μπορεί να παράσχει ενδιαφέρουσες πληροφορίες.
    Οπότε, ο παραλληλισμός αυτών των δύο με τον μέγιστο Ιωάννη Καποδίστρια, είναι τουλάχιστον άστοχος.
    Με όλο τον σεβασμό και την ειλικρινή εκτίμηση, που τρέφω για τον αρθρογράφο.

  4. Για να υπάρχουν Καπποδίστριες πρέπει να υπάρχει συνολο ανθρώπων με συγκροτημένη μνήμη σκέψη άποψη Επίσης για να παράγει καπποδίστριες θα πρέπει εκείνο το σύνολο ανθρώπων που συγκροτούν κράτος να έχει νοερές σταθερές αξίες και οράματα για την εξέλιξή του την προοδό του και την ευημερία του Τα δυτικά κράτη για να φτάσουν εκεί που έφτασαν έκαναν πολύ καιρό Τέλος οι καπποδίστριες απαιτούν όψιμους πολίτες που αποζητούν την αξιοπρέπεια και τον ευπρεπισμό .Πολίτες που είναι και σύγχρονοι άνθρωποι που έχουν μάθει απο τα λάθη του παρελθόντος Και οχι απο ανοησίες /μυθεύματα για ιστορία και ψευδαισθήσεις για πιστεύω Ούτε βεβαίως οι καπποδίστριες θα ήθελαν λαούς που ήταν ευτυχισμένοι με 10 δωρρεάν συγκροτήματα εοτ ούτε βεβαίως και λαούς που επειδή κάποιος επρεπε να κάνει αυτά που όφειλε ως αρχηγός να τον κηρρύτουν εθνάρχη Ο όρος αυτός αποτυπώνεται απο δυστυχησμένους πολίτες μονο σε αρχηγούς κρατών ομηρων κυριαρχούμενων και διευθαρμένων

  5. Συμφωνώ σε όλα εκτός από αυτό: «δύο είναι οι πιο σημαντικές ηγετικές μορφές του Ελληνισμού στον ελεύθερο βίο μας μετά την Παλιγγενεσία. Ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής»

    ΛΑΘΟΣ: Οι δύο ηγετικές μορφές του σύγχρονου Ελληνισμού είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Ιωάννης Μεταξάς, ο μέγας γεωστρατηγικός νους της νεοελληνικής ιστορίας (@Προφητης). Και οι δύο κατασυκοφαντήθηκαν, αλλά ο Ελληνικός λαός αναγνωρίζει την αξία τους.

    Όλοι οι άλλοι είναι δευτεροκλασάτοι εντολοδόχοι ξένων συμφερόντων

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Οι Τσοχατζόπουλοι του μέλλοντος

Το επεισόδιο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ως αντιπαράθεση ρουτίνας. Αλλά δεν ήταν. Αναφερόμαστε στην άρον άρον φυγή του πρωθυπουργού από...

Προεκλογική άπνοια και κρίση αντιπροσώπευσης

Μπήκαμε στην προτελευταία εβδομάδα των εκλογών  και -όπως επιβεβαιώνουν και οι παλαιότεροι- η «άπνοια» που παρατηρείται δεν έχει ιστορικό...

Εις το όνομα της αμερικανικής σταθερότητας

Ο Ζόραν Ζάεφ ήταν μια μαριονέτα των Αμερικανών. Κι ο Αλέξης Τσίπρας ένας πρόθυμος αχθοφόρος. Οι δύο αυτοί ηγέτες,...

Τρώγεται η ιδεολογία;

Όταν ο Μαυρουδής Βορίδης διατύπωνε το περιβόητο «πρέπει να υπάρξει στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς (…) διότι είναι...