Το συλλαλητήριο της κανονικής Ελλάδας

Του Ραφαήλ Καλυβιώτη*

Την Κυριακή έλαβε χώρα το συλλαλητήριο εναντίον του νομοσχεδίου για τον γάμο και την υιοθεσία των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το εν λόγω νομοσχέδιο, αντάμα με τη Συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας και την τροπολογία περί της νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών, στοχεύει στον πυρήνα της ταυτότητας του ελληνικού ανθρωποτύπου.

Το δόγμα του «νέου πατριωτισμού» απαιτεί οι πολίτες να υπακούσουν σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που δεν έχουν υπογράψει. Όπου ο νέος ανθρωπότυπος δεν προκύπτει από τα βιώματα και τις θυσίες των προγόνων, αλλά από τις νέες αξίες που δημιουργεί ένα κράτος που παρέχει νομικές εκτιμήσεις για το ποια θα είναι η εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού και ο τρόπος ανατροφής των παιδιών. Διαγράφει το έθνος των Ελλήνων και το αντικαθιστά με έναν χώρο στη ΝΑ Ευρώπη. Οι Έλληνες πολύ σύντομα θα πρέπει να αποφασίσουν αν ζουν σε χώρα ή χώρο.

Στο συλλαλητήριο, λοιπόν, εν αντιθέσει με αυτά που θα δείξουν, αν δείξουν, τα συστημικά ΜΜΕ, η πλειονότητα ήταν νεαρά παιδιά. Νεαρά παιδιά που δεν νομίζουν ότι κάποιος εκπληρώνει το όνειρο της ζωής του μέσα από τον ινσταγκραμικό πολιτισμό. Και, μάλιστα, σε πείσμα της προπαγάνδας.

Για παράδειγμα, έχουμε τον Θανάση Μαυρίδη του liberal.gr, ο οποίος αναρωτιέται τι το κακό έχει μια πολυεθνική χώρα και σπεύδει να απαντήσει μόνος του «δεν έχει», σε ένα από τα πολλά κείμενα που έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια για να κανονικοποιήσουν την αντικατάσταση των Ελλήνων με μεταναστευτικούς πληθυσμούς.

Ο κ. Μαυρίδης είναι ακόμα ένας που προσπαθεί να πείσει τους Έλληνες ότι πρέπει να «επιδοτήσουμε» αυτούς που θα μας αντικαταστήσουν για να μπορεί στα βαθιά γεράματά του να έχει… υπηρετικό προσωπικό. Ρητορικά δε συμπληρώνει: «Αν βρείτε μια διαφορετική και εφικτή λύση, να την πείτε και σε μας». Ε, λοιπόν, τη λύση την έχουμε. Η λύση λέγεται «οικογένεια». Λέγεται «παιδιά», και έχει δουλέψει για το έθνος μας εδώ και 4.500 χρόνια.

Αντιστοίχως, για τον γάμο και την υιοθεσία ομοφυλοφίλων πάλι διάφοροι αναρωτιούνται τι κακό θα συμβεί, αφού τα παιδιά χρειάζονται αγάπη. Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνον αγάπη. Χρειάζονται και πρότυπα. Υπό αυτήν την έννοια στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα είδαμε ότι υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα που την έχουμε ξεχάσει, που δεν μιλά πολύ, παρά μόνον εάν πρέπει να μιλήσει. Και αυτή είναι η συντηρητική Ελλάδα, που ζει και αναπνέει με τα διδάγματα του Ευαγγελίου και τη φλόγα των διδαχών των προγόνων μας. Αυτή η Ελλάδα δεν θα πέσει τόσο εύκολα. Έχουμε περάσει και χειρότερα.

*Υπ. δρ Γεωπολιτικής – πρόεδρος ∆ικτύου Ελλήνων Συντηρητικών – [email protected]

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Μνήμη Τάσου Κρατημένου

Την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι βρέθηκα στο Καλονέρι Λαγκαδίων Γορτυνίας, όπου κηδέψαμε με στρατιωτικές τιμές τον εφ. Ανθυπασπιστή Αναστάσιο...

Υποσμηναγός (Ι) Νικόλαος Σιαλμάς, «…ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΣ»

Όνειρο κάθε Έλληνα Αεροπόρου, πριν ακόμη εισέλθει στη Σχολή Ικάρων, είναι να ανοίξει τα φτερά του και να ξεχυθεί...

Ελλάδα: Μια ανοργάνωτη χώρα ηλικιωμένων

Κάθε φορά που η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία ανακοινώνει τις προβλέψεις της, είναι σαν να βγάζει πολεμικά ανακοινωθέντα. Σαν να...

Για να ζήσει η χώρα: Κουράγιο, καρτερία και συντροφικότητα

Στο κείμενο που ακολουθεί υπήρξε μια ομιλία της οποίας η καταγραφή -ηθελημένα- έγινε εκ των υστέρων. Παρουσιάστηκε ως παρέμβαση...