Ο νέος κόσμος που διαμορφώνεται. Είμαστε έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε;

Του δρος Μάριου Παναγιώτη Ευθυμιόπουλου*

Το 2024 θα είναι άραγε έτος ουσιαστικής αλλαγής; Ή θα είναι η συνέχιση του ζοφερού 2023; Όπως είχαμε αναφέρει σε άρθρο στο τέλος του 2022;

Οι πόλεμοι θα συνεχίσουν και θα συνεχίσουν να πολλαπλασιάζονται. Θα συνεχίζουν να εξελίσσονται σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από βία και «ευκαιρία» πολιτικών και στρατιωτικών επιθέσεων. Είναι οι «γκρίζες ζώνες». Είναι η πολιτική πραγματικότητα.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο παγκόσμιας συνεχιζόμενης πολιτικής αλλαγής για μια νέα, πιο παγκόσμια αλλά συνάμα πιο κλειστή και τεχνολογικά εξαρτώμενη ψηφιακή οικονομία. Με την ανάγκη νέων δρόμων για μια παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα, που να «εξοπλίζει» την ανάγκη των αγορών σε τιμές υπαρκτές. Αλλά είναι αυτό δυνατό;

Λόγω συνεχιζόμενης αλλαγής του κλίματος, άρα και της εκ του συνόλου παγκόσμιας οικονομίας και εμπορίου, τα πράγματα πολιτικά και κοινωνικά-οικονομικά θα αλλάξουν. Με την τεχνολογία και τον τρόπο ενσωμάτωσης στην καρδιά της διαμόρφωσης της έμμεσης, άμεσης και ψηφιακής αγοράς.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό βλέπουμε όλο και περισσότερες νέες συνεργίες και συνεργασίες κρατών και εταιριών. Αλλά και συμμαχίες. Αυτή είναι η μετεξέλιξη της παγκόσμιας πολιτικής για το 2024. Νέοι προορισμοί και νέοι δίαυλοι επικοινωνίας θα υπάρξουν στη γη. Αλλά και νέες πορείες, που θα περνούν από τον Βορρά αλλά και τον Νότο άλλοτε ακατόρθωτα μέρη να περάσει κανείς. Αλλά η κλιματική αλλαγή «βοήθησε».

Αναμένεται να έχουμε συνεχή πίεση σε θέματα εθνικής και παγκόσμιας οικονομίας και θέματα μόνιμου ελέγχου περιοχών και κρατών. Ταυτοχρόνως η τεχνολογία θα παραμείνει, όπως προαναφέραμε, στο πραγματικό επίκεντρο, εμπορικών, προσωπικών και κυβερνητικών συνδιαλλαγών και τρόπου συμμετοχής στην κοινωνία μας. Η τεχνογνωσία και η καινοτομία της ψηφιακής οικονομίας θα διαταραχθούν. Θα διαμορφώσουν ακόμα μια φορά τη νέα οικονομική πραγματικότητα για βιώσιμες λύσεις στα πραγματικά προβλήματα. Με πιο ουσιαστική συμμετοχή, αλλά και χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να δέχεται πιέσεις λόγω αλλαγής γεωστρατηγικού και πολιτικού σκηνικού. Μια πραγματική ειρήνευση στον πλανήτη δεν θα υπάρξει μέσα στο 2024. Όπως και το 2023. Αλλά λόγω και κλιματικής αλλαγής αλλά και εθνικών ανταγωνισμών και εμπορίου, πόλεμοι θα συνεχίζουν να συμβάλλουν στην καταστροφή περιοχών.

Όπως είχαμε αναφέρει για το 2023, έτσι και το 2024, «το σύστημα έχει αρχίσει και συνηθίζει σε μια ενισχυμένη αστάθεια που διαμορφώνει τιμές, εγχώρια και διεθνώς, σε όλα τα επίπεδα, από το εμπόριο ως και την εθνική και διεθνή αγορά». Ο πόλεμος καλά κρατεί και διαμορφώνει μια νέα οικονομική δομική πραγματικότητα. Είναι ακόμα πιο μεγάλες οι εκπλήξεις που έρχονται. Και εν μέσω αυτών με εκλογές και στην Ευρώπη, που ίσως περιέχουν «εκπλήξεις».

Για τις πλουτοπαραγωγικές πρώτες ύλες ενισχύεται η συνεργασία αλλά και ο ανταγωνισμός! Άλλοτε εκφραζόμενος με βία. Θα υπάρξει ουσιαστικά πρακτική εικόνα για το μεγάλο παζάρι στην ενεργειακή πολιτική που εξελίσσεται και το 2024. Που όπως είχαμε πει και για το 2023 θα σηματοδοτούσε ακόμα και πολιτικές αλλαγές πλεύσης. Έτσι και γίνεται.

Φυσικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε πρωτοβουλίες για ειρήνευση και συμμετοχή στην όποια πολιτική ειρήνη και προσπάθεια ανοικοδόμησης. Ωστόσο, το κόστος ζωής θα γίνεται όλο και πιο δυσβάσταχτο οικονομικά και κοινωνικά στο πλαίσιο της αστυφιλίας. Εθνικά γιατί η δημογραφική μείωση «σβήνει» την Ελλάδα. Ενώ «αναπτύσσει» άλλες χώρες.

Αν το 2024 κατανοήσουμε τις πραγματικές ανάγκες για το προσεχές μέλλον, αν βάλουμε πλώρη να σκιαγραφήσουμε τα επόμενα 100 χρόνια, ίσως να ξέρουμε τελικά τι πρέπει να κάνουμε για το ουσιαστικό μας αύριο. Όχι ότι δεν το επιδιώκουμε. Αλλά το βλέπουμε ίσως πολύ εγωιστικά και ίσως «πολιτικά κοντόφθαλμα». Πού να στοχεύουμε. Πώς να γίνουμε πραγματικά καλύτεροι και πιο ουσιαστικοί εθνικά και παγκοσμίως. Με ρόλο και βάθος. Με λύσεις. Ώστε να υπάρξει πραγματική ελπίδα για όλους μας.

Δεν είμαι αρνητικός. Ούτε κριτικός. Αυτή είναι η πραγματικότητα, ωστόσο, όπως πιστεύεται. Τα γεγονότα γύρω μας και οι φρούδες ελπίδες μάς αγγίζουν. Έτσι διερωτόμαστε: Αν δεν κάνουμε εμείς κάτι για όλα αυτά, τότε ποιος;

*Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Στρατηγικής και Ασφάλειας, πρόεδρος Τμήματος Ιστορίας, Πολιτικών και Διεθνών Σπουδών Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφος, πρόεδρος του Strategy International (SI) Ltd

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Η άνοδος και η πτώση του Τζο

Όχι, οι φωτογραφίες δεν δείχνουν τον Μπάιντεν να μαθαίνει ζεϊμπέκικο. Τούμπες τρώει Του Παναγιώτη Λιάκου«Το να διοικείς τη χώρα είναι...

Ο Μπάιντεν, o Τραμπ και το χάος…

Αναμενομένη η απόσυρση του Μπάιντεν από την προεκλογική κούρσα για ευνόητους λόγους. Οι Δημοκρατικοί έπρεπε να  κάνουν την κίνηση...

Η μέρα που έκλαψε η ψυχή της Βραζιλίας

Ποτέ άλλοτε μια ποδοσφαιρική ήττα δεν έχει σημαδέψει τόσο την ψυχή ενός έθνους. Ο τελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου της...

Η Ευρώπη σε σύγχυση

Τι θέλουμε; Αριστερά, μαζί με την Ακροαριστερά και με συνεχιζόμενη τη λαθρομεταναστευτική πολιτική και ισλαμοποίησή της, ή τη Δεξιά,...