Οι τουρκολιβυκές συμφωνίες 

Του Πολύκαρπου Αδαμίδη

Η χειρότερη μέθοδος για να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα, είναι να την αγνοείς. Ιδιαίτερα όταν αυτή είναι δυσάρεστη. Και σε επίπεδο ουσίας και εντυπώσεων, απαιτεί μεθοδικότητα, στόχευση και υπομονή στη διαχείρισή της.

Η Τουρκική διπλωματία από την περίοδο της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης, αναζήτησε ρόλο  πατερναλιστικό στις χώρες που φάνηκε να επικρατεί το εκκοσμικευμένο Ισλάμ. Η προσπάθειά της αυτή, κάθε άλλο παρά επιτυχής ήταν. Στην Αίγυπτο, όπου οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, φάνηκε ότι αποτελούσαν παράγοντα σύμπραξης με τους Τουρκικούς σχεδιασμούς, επικράτησε τελικά ο Στρατηγός Σίσι, προκαλώντας την οργή του Τούρκου Προέδρου. Η Τυνησία, το μόνο από τα τρία βορειοαφρικανικά κράτη, που το μετριοπαθές Ισλάμ επικράτησε, σταθερά έδειξε στην Τουρκία, ότι αναζητά συμμαχίες επί τη βάσει του εθνικού της συμφέροντος και όχι της θρησκείας.

Η Λιβύη περιήλθε στη δίνη του εμφυλίου. Εκεί η Τουρκία διείδε και αξιοποίησε την ευκαιρία. Παρείχε και παρέχει λυτρωτική βοήθεια στο καθεστώς της Τρίπολης, τη μια από τις δυο αντιμαχόμενες οντότητες, που είναι και η επίσημα αναγνωρισμένη ως εκπρόσωπος του Λιβυκού κράτους από τον ΟΗΕ. Αντίστοιχα επιβάλλει στο οιωνεί αυτό προτεκτοράτο της τους όρους και την πολιτική της. Οι άμεσες συνέπειες σε σχέση με τη χώρα μας, αποτυπώνονται στο τουρκολιβυκό λεγόμενο σύμφωνο για την ΑΟΖ και την πρόσφατη συμφωνία για μίσθωση της φερόμενης Λιβυκής ΑΟΖ από την Τουρκία.

Πέρα από την καταδίκη των κατάφωρα παράνομων αυτών ενεργειών, οι σχετικές συμφωνικές υφίστανται. Αντίστοιχα πρέπει να απαντήσουμε και να κινηθούμε. Σε επίπεδο διμερών σχέσεων, είναι κρίσιμο να διαμορφώσουμε πεδίο συνεννόησης με τις δυο Ευρωπαϊκές χώρες με καταλυτική επίδραση και κεφαλαιώδη συμφέροντα στη Λιβύη. Τη Γαλλία δηλαδή και την Ιταλία. Με τη μεν Γαλλία πρέπει να το επιδιώξουμε στο πλαίσιο του συμφώνου αμυντικής συνεργασίας που έχουμε ήδη συνάψει. Με την Ιταλία να επεξεργαστούμε και να συνάψουμε ένα ανάλογο σύμφωνο.

Σε επίπεδο διεθνών οργανισμών να αναδείξουμε και να επιμείνουμε στο αυτονόητο. Ότι είναι αδιανόητο δηλαδή η μια από τις δυο αντιμαχόμενες οντότητες, δηλαδή της Τρίπολης, που αναγνωρίζεται ως Λιβυκό κράτος από τον ΟΗΕ, να ενεργεί κατά παράβαση των συνθηκών του ΟΗΕ και ειδικότερα κατά παράβαση του Δικαίου της Θάλασσας. Θα πρέπει αντίστοιχα να επιδιωχθεί, εφόσον το καθεστώς της Τρίπολης, λόγω και των σχετικών δεσμεύσεών του, δε στέρξει στην εξεύρεση λύσης μέσω διαπραγματεύσεων, να παραπεμφθεί το θέμα καθορισμού της ΑΟΖ σε σχέση με την Ελλάδα, με προσφυγή στη Χάγη. Θα ήταν χρήσιμο το σχετικό συνυποσχετικό να το υπογράψει και η Βεγγάζη. Επισφραγίζεται κατά τούτο η αντιπροσωπευτικότητα της Λιβύης και η δεσμευτικότητα της απόφασης, συνολικά για τη χώρα. Είναι καταλυτική και προς το συμφέρον μας η αντιπαραβολή με τις συμφωνίες της Τρίπολης με την Τουρκία, που θα απωλέσουν κάθε έρεισμα εφαρμογής.

Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να επιζητήσουμε την αναστολή όλων των χρηματοδοτικών ροών, προς την Τρίπολη και την Τουρκία, τους δυο συστηματικά παραβατούντες. Όσο υπάρχει έγκλημα χωρίς τιμωρία, θα υπάρξει και η επανάληψή του. Είναι μια οδυνηρή διαπίστωση, ιδίως όταν είσαι το θύμα.

  1. Ο γνωστός για την προέλευση και την καταγωγή του καθηγητής και τέως υπουργός κ. Ροζάκης ξαναχτύπησε. Σύννομο το τουρκολιβικό μνημόνιο, παράνομη η φύλαξη των ελληνικών νησιών, μας λέει.
    Δεν φταίνε οι ξένοι, οι εχθροί και οι Εφιάλτες του έθνους βρίσκονται σκαρφαλωμένοι στις δημόσιες θέσεις της χώρας, ενώ γίνονται και υπουργοί.
    Θυμηθείτε τον άλλο καθηγητή και δεξί χέρι του κ. Μητσοτάκη που δήλωσε ως υπουργός επικράτειας πως η χώρα θα διαφυλάξει μόνο την κυριαρχία των έξι ναυτικών μιλίων. Δηλαδή, πέραν του έκτου μιλίου μπορούν να κάνουν οι γείτονες ό,τι θέλουν.
    Θυμηθείτε την τελευταία τοποθέτηση του κ. Μητσοτάκη παρουσία του Ερντογάν, μίλησε για «κυριαρχία νήσων» και όχι «τα κυριαρχικά τους δικαιώματα».
    Θυμηθείτε την προ καιρού τοποθέτηση της βουλευτού της ΝΔ, τέως υπουργού εξωτερικών και αδελφής του πρωθυπουργού, κας Μπακογιάννη, για την μειωμένη επήρεια του Καστελλόριζου.
    Παράδοξο, του τι δουλειά έχει ένας πρωθυπουργός με το «παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ», όταν μάλιστα ο υπαρχηγός του, ο κ. Y. Xarari δήλωσε : «ποιος ο λόγος να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι; – προς το παρόν τους ελέγχουμε με ναρκωτικά και βιντεοπαιχνίδια».
    Εξηγείστε γιατί δεν εξορύξαμε φυσικό αέριο και πετρέλαιο (ακόμη και από τον Πατραϊκό).
    Δώστε ένα λογικό επιχείρημα στην κατάργηση του λιγνίτη από την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και την πώληση ποσοτήτων του στα Σκόπια.
    Τελικά, ο κ. Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας ή άλλης χώρας;
    Όσο για εμάς, είναι δύσκολη εποχή για να είσαι Έλληνας.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Το «κουμπί πανικού» της κοινωνίας μας!

«Ήταν μια κακιά στιγμή… Δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα». Είναι από τις φράσεις που σου «τρυπούν» τον εγκέφαλο. Στο...

Στον δρόμο για τον ψηφιακό ολοκληρωτισμό

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι στον 20ό αιώνα αποτυπώθηκε με ιδιαίτερη ευκρίνεια -περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον- ο θρίαμβος της ανθρώπινης...

Συμμορία τρελών σε ευρωπαϊκά αξιώματα!

Είναι πραγματικά απίθανο οι λαοί της Ευρώπης να ψηφίζουν υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και, την επόμενη μέρα, μια χούφτα...

Η εθνική μας κατάρα

Ο χαρακτήρας των λαών είναι σαν των ανθρώπων. Με τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους. Και μπορεί ο κόσμος...