Η κατασυκοφάντηση της Μικρασιατικής εκστρατείας

Του Πολύκαρπου Αδαμίδη

Ο Ιστορικός χρόνος κατά κανόνα αποτιμάται  με μέτρο γενεών και πολλές φορές αιώνων. Είναι συνακόλουθα ανεδαφικό και σε πλείστες όσες περιπτώσεις αντιεπιστημονικό να επιχειρείται η συναγωγή συμπερασμάτων και να διεκδικείται η ‘μοναδική αλήθεια’ χωρίς την απαιτούμενη χρονική αποστασιοποίηση από τα γεγονότα, ιδίως μάλιστα από σύγχρονούς τους ‘αναλυτές΄ και ιστοριογραφείς.

Η Ιστορία συγκεκριμένα της ελληνικής παρουσίας, στα παράλια ειδικά της Ιωνίας και της Μαύρης Θάλασσας, έχει αποδείξει ότι ο Ελληνισμός αναγεννιέται από την τέφρα του. Η ισοπέδωση των Ελληνικών πόλεων και η εκθεμελίωσή τους από τους Πέρσες Βασιλείς, καθώς και η επανεμφάνιση και άνθηση του Ελληνικού Πολιτισμού στις περιοχές αυτές, αποτελούν αδιάψευστο ιστορικό μάρτυρα και προηγούμενο.

Αναγκαία προϋπόθεση για την ιστορική λήθη και τη σίγαση κάθε προσπάθειας επανεκκίνησης, είναι η δυσφήμιση και η δαιμονοποίηση, όσων υπέστησαν τους διωγμούς και την καταστροφή. Είναι μια δόλια προσπάθεια διαπόμπευσης του θύματος. Στην περίπτωση του Ελληνισμού του Πόντου και της Μικράς Ασίας και της γενοκτονίας που υπέστη, η προσπάθεια των ‘αναθεωρητών΄ του εγκλήματος, ξεκινά από την ίδια την αμφισβήτησή του, όπως και τη δήθεν αναζήτηση αιτιών, ακόμα και αιτιολογιών για την τέλεσή του.

Η διατεταγμένη ανιστόρητη πρακτική των ως άνω διαστρεβλωτών και συκοφαντών, εκκινεί τόσο από δολιότητα, όσο και από ευήθεια. Στο πλαίσιο αυτό έχουν ειπωθεί και συνεχίζουν να λέγονται απίστευτες τερατολογίες, περί δήθεν καταστροφών, που προκάλεσε ο Ελληνικός Στρατός κατά την εκστρατεία του στην Ανατολία. Συμπερασματικά οι θρασείς και δόλιοι παραποιητές της Ιστορίας θέλουν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως δήθεν ‘κάναμε’ και μας ΄κάνανε’ και σε έναν έωλο συμψηφισμό. Κι όλα αυτά χωρίς να παρουσιάζουν στοιχεία, τόσο σε σχέση με θύματα μεταξύ των Τούρκων αμάχων, ούτε πολύ περισσότερο σε σχέση με τις συνθήκες, που οι φερόμενες απώλειες έλαβαν χώρα. Ακόμα και οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν παραθέτουν οιαδήποτε σχετικά στοιχεία, για να διευκολύνουν τους εν Ελλάδι και ευρύτερα αναμεταδότες τους.

Η ίδια χυδαία πρακτική, φαίνεται να ακολουθείται και σε σειρά άλλων περιπτώσεων, ιστορικής αντιπαράθεσης του Ελληνισμού με την Τουρκική βαρβαρότητα. Πλέον πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα αποτελούν τα μυριάδες εγκλήματα πολέμου, που διέπραξαν οι Τούρκοι κατά την εισβολή του 1974 στην Κύπρο, με πλέον χαρακτηριστικά μεταξύ αυτών, τους χιλιάδες βιασμούς και τις εκτελέσεις αμάχων, τραυματιών και αιχμαλώτων. Έναντι αυτών των θηριωδιών, υπάρχουν και αυτοί που τολμούν να ψελλίσουν περί δήθεν Ελληνικών ευθυνών και για πράξεις βίας σε βάρος των Τουρκοκυπρίων, χωρίς ποτέ να τις προσδιορίζουν σε αριθμό και βάθος χρόνου. Είναι μια απόδειξη του θράσους και της χυδαιότητάς τους.

Το θλιβερό φαινόμενο των ακούσιων και εκούσιων απολογητών της Τουρκικής βαρβαρότητας, έχει και μια πρόσθετη εκδήλωσή του, σε όλους αυτούς τους απίθανους, που τα τελευταία χρόνια ‘θρηνούν’ μαζί με τους προπαγανδιστές της Άγκυρας, για την Άλωση της Τριπολιτσάς, τον Σεπτέμβριο του 1821 και τις Τουρκικές απώλειες. Είναι μια προκλητική πρακτική, που επιτρέπει στους θιασώτες της, να διεκδικούν ταυτότητα για την ασημαντότητά τους. Σε βάρος πάντα της μνήμης των νεκρών μας και των ηρώων μας. Τους πρέπει η απάντηση. Η επιλογή κάποιων να είναι γιουσουφάκια ως στάση ζωής, δεν εξασφαλίζει απαλλαγή και πολύ περισσότερο ασυλία.

  1. Πάντως οι βαρβαρότητες στην άλωση της Τριπολιτσάς παρά λίγο να άλλάξουν το κλίμα του φιλελληνισμού στην Ευρώπη που τόσο πολύ ενίσχυσε την επανάσταση. Με οικονομικές εισφορές και θυσίες εθελοντών.
    Αυτό είναι μια πραγματικότητα που ‘αναφέρουν ολοι οι ιστορικοί Έλληνες και ξένοι που σέβονται την ιστορική αλήθεια, μακριά από τους χρήσιμους μύθους και βολικές αποσιωπήσεις.

  2. Το πρόβλημα της εκστρατείας φάνηκε από την αρχή , με την λάθος επιλογή Στεργιάδη. Ο Βενιζέλος βιάστηκε και η ακροδεξιά συνέχισε τον πόλεμο πηγαίνοντας στην Άγκυρα. Χωρίς σχέδιο. Λίγοι γνωρίζουν για τους 40.000 ετοιμοπόλεμους στρατιώτες του Πλαστήρα που περίμεναν να μπουν στην Κωνσταντινούπολη , όπως και λίγοι γνωρίζουν ότι αυτοί κράτησαν την δυτική Θράκη Η καταστροφή της Σμύρνης ήταν το επισφράγισμα του εθνικού διχασμού από την μια και των συμφεροντων των μεγάλων δυνάμεων από την άλλη Κάναμε επιθετικό πόλεμο και το πληρώσαμε ακριβά. Όλοι πήρανε τις λάθος αποφάσεις. Τότε χάθηκε και η Μακεδονια , όχι τώρα!!!.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Μια άλλη προοπτική για τον Ελληνισμό

Με την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στις γειτονικές βαλκανικές χώρες και το άνοιγμα των συνόρων την περίοδο 1989-1990 η...

Να συντρίψουμε την προπαγάνδα!

Στη ζωή μας υπάρχουν λέξεις στις οποίες συνήθως αναφερόμαστε εύκολα, απλά και πολύ επιφανειακά χωρίς να εστιάζουμε στην πραγματική...

Περί θρησκευτικών ελευθεριών (των άλλων)

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την οθωμανική κυριαρχία, οι Έλληνες, που είχαν υποφέρει τα πάνδεινα για πάνω από...

Να βρούμε τον «χαμένο» εθνικό μας εαυτό εδώ και τώρα!

Άντε, ίσως πρέπει να «αρχίσουμε χθες», να ευχόμαστε να έρθει εκείνη η ώρα που θα μπορέσουμε να κοιταχθούμε με...