Του Strange Attractor
Στην Ελλάδα του «υπαρκτού μητσοτακισμού», δηλαδή της αριστείας και των επιτελικών αντικρατιστών νοικοκυραίων που μας κυβερνούν, έχουμε μερικά παράδοξα, πέραν του παρασιτικού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού που κυριαρχεί.
Ένα είναι η «μείωση» του αριθμού των παράτυπων «προσφύγων»!
Πώς έγινε αυτό; Απλά νομιμοποιήθηκαν οι περισσότεροι… με χαρτιά.
Ένα άλλο είναι η «μείωση» του κράτους!
Αυτό έγινε με την ίδρυση και σύσταση πάμπολλων (δήθεν) ανεξάρτητων Αρχών…
Όταν μια κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι εκσυγχρονίζεται, δεν λύνει το πρόβλημα. Ιδρύει μια νέα «ανεξάρτητη αρχή».
Και όταν μια αρμοδιότητα γίνεται πολιτικά επικίνδυνη, την παραδίδει σε κάποιον «ανεξάρτητο», ώστε να μπορεί αύριο να δηλώσει ότι «η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει»…
Μόνο που το παραμύθι αυτό έχει αρχίσει να κουράζει.
Σήμερα λειτουργούν δεκάδες ανεξάρτητες αρχές, εκ των οποίων συνταγματικά προβλεπόμενες και κατοχυρωμένες είναι μόνο πέντε.
Από κει και πέρα το χάος, ή αλλιώς η χαρά του ρουσφετιού…
Με προέδρους, αντιπροέδρους, μέλη διοικητικών συμβουλίων, γενικούς διευθυντές, ειδικούς συμβούλους, και χιλιάδες υπαλλήλους.
Όλοι ανεξαιρέτως αμείβονται, άμεσα ή έμμεσα, από δημόσιους πόρους, ή αλλιώς από τους φόρους μας… έτσι μειώνεται το «κακό» δημόσιο (στα χαρτιά).
Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσες είναι, ούτε πόσο κοστίζουν. Είναι το πόσο ανεξάρτητες είναι πραγματικά;
Οι διοικήσεις τους, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν προκύπτουν από κάποια κοινωνική διαδικασία, ούτε από άμεση λαϊκή νομιμοποίηση. Ορίζονται μέσα από μηχανισμούς στους οποίους η εκάστοτε κυβέρνηση διαθέτει καθοριστικό ή τον πλέον σημαντικό ρόλο. Δηλαδή τις διορίζει!
Κι έπειτα ζητείται από τον αφελή πολίτη να πιστέψει ότι οι άνθρωποι αυτοί λειτουργούν σαν να μην οφείλουν τίποτε σε κανέναν, και να χειροκροτεί τους «άριστους» διότι μείωσαν το αναποτελεσματικό δημόσιο!
Θεωρητικά, αυτό μπορεί να συμβεί… θεωρητικά λέμε.
Πρακτικά, όμως, η κάθε κυβέρνηση δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ποιος θα διοικήσει αυτές τις αρχές. Και κάθε αντιπολίτευση, μόλις χάσει τις εκλογές, ανακαλύπτει ότι οι ίδιες αρχές δεν είναι τελικά τόσο… ανεξάρτητες.
Το πιο ειρωνικό είναι ότι οι ανεξάρτητες αρχές δημιουργήθηκαν για να περιορίσουν την… κομματική επιρροή, και το κομματικό ρουσφέτι.
Αντί γι’ αυτό, απλά αποτελούν έναν ακόμη κρίκο της κρατικής αλυσίδας εξουσίας, στελεχωμένες με αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους, και φίλα προσκείμενους στο Μαξίμου (αντικρατιστές) αφισοκολλητές, που κάνουν αμάν να διοριστούν… μετακλητοί, και να σιτίζονται και αυτοί από τον δημόσιο κορβανά.
Όταν όμως ένας «θεσμός» (ταρατατζούμ) παύει να πείθει για την ανεξαρτησία του, το πρόβλημα καθίσταται θεσμικό και όχι μόνο επικοινωνιακό.
Δυστυχώς, το μητσοτακιστάν έχει μετατρέψει τις ανεξάρτητες αρχές σε μια ατελείωτη βιομηχανία.
Για κάθε νέο ζήτημα, ιδρύεται και μια νέα αρχή. Για κάθε νέα ευρωπαϊκή οδηγία, άλλη μία. Για κάθε κυβερνητική δυσκολία, ένας ακόμη φορέας. Έτσι, αντί να έχουμε ένα κράτος που αναλαμβάνει την ευθύνη των αποφάσεών του, αποκτούμε ένα κράτος που τη διαχέει σε επιτροπές, συμβούλια, και… δήθεν ανεξάρτητες διοικήσεις.
Και φυσικά, όλα αυτά έχουν κόστος.
Χιλιάδες εργαζόμενοι, άπειρες διοικήσεις και Δ.Σ., κτίρια, λειτουργικά έξοδα, αποζημιώσεις, υπερωρίες, μπόνους, αυτοκίνητα, σοφέρ, και βαρβάτοι προϋπολογισμοί.
Σαν τις ΜΚΟ ένα πράγμα, που αν και μη κυβερνητικές (χα, χα) χρηματοδοτούνται από το… κράτος.
Ένα σαθρό διοικητικό οικοδόμημα δηλαδή, που διαρκώς μεγαλώνει, χωρίς κανείς να αποδεικνύει πειστικά ότι κάθε νέα αρχή προσφέρει πραγματική προστιθέμενη αξία, ή έστω οτιδήποτε, εκτός από «αξιώματα», προνόμια, και αργομισθίες…
Θυμόσαστε τη ΡΑΣ; Την Αρχή επίβλεψης των σιδηροδρόμων;
Που δεν είχε ιδέα για τίποτα, και που μετά τα Τέμπη δήλωνε άγνοια, και αναρμοδιότητα;
Η επικεφαλής της διώκεται ποινικά για τους πενήντα τόσους θανάτους (αν βέβαια ολοκληρωθεί ποτέ η δίκη).
Αυτές είναι οι «ανεξάρτητες» αρχές.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι το οικονομικό. Έτσι κι αλλιώς τόσους άεργους παρατρεχάμενους κομματόσκυλους πληρώνουμε…
Το πρόβλημα είναι δημοκρατικό.
Σε μια δημοκρατία, η εξουσία πρέπει να συνοδεύεται από λογοδοσία.
Όταν ένας υπουργός αποφασίζει, ο πολίτης μπορεί να τον κρίνει στις εκλογές. Όταν όμως μια κρίσιμη απόφαση λαμβάνεται από μια ανεξάρτητη αρχή, ποιος λογοδοτεί τελικά στον πολίτη;
Ο πρόεδρος με την πολυετή θητεία;
Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου;
Η κυβέρνηση που δηλώνει ότι «δεν παρεμβαίνει»;
Ή μήπως κανείς; Χμ;
Ίσως γι’ αυτό οι ανεξάρτητες αρχές πολλαπλασιάζονται, ενώ η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς μειώνεται.
Δεν αρκεί να χαρακτηρίσεις έναν οργανισμό «ανεξάρτητο» για να τον κάνεις και αξιόπιστο.
Η ανεξαρτησία δεν είναι τίτλος. Είναι καθημερινή απόδειξη αμεροληψίας, διαφάνειας, και σύγκρουσης με κάθε μορφή εξουσίας όταν αυτό απαιτεί το δημόσιο συμφέρον.
Κάτι που στη μπανανία μας δεν ισχύει.
Μέχρι να συμβεί αυτό, αν ποτέ συμβεί, ο όρος «ανεξάρτητη αρχή» θα εξακολουθεί να ακούγεται περισσότερο ως πολιτικό σύνθημα (με σκοπό την εξαπάτηση του ψηφοφόρου) παρά ως θεσμική πραγματικότητα.
Ένα ακόμη κόλπο με δυο κέρδη, με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια, το βόλεμα χιλιάδων ημετέρων, και τη διάχυση ευθυνών της κυβέρνησης… και όλα καλά.
Και όσο αυτή η δυσπιστία μεγαλώνει, τόσο θα ενισχύεται η πεποίθηση ότι στην Ελλάδα οι αρχές είναι ανεξάρτητες μόνο από τους πολίτες που τις πληρώνουν, όχι από εκείνους που τις συγκροτούν, τις ελέγχουν, και τις στελεχώνουν (με δικά τους παιδιά).
ΥΓ- Για να έχουμε μια ιδέα για τον αριθμό των υπαλλήλων που «εργάζονται» στις δεκάδες Αρχές, αρκεί απλά να γνωρίζουμε πως μόνο η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), απασχολεί περίπου 12.000 υπαλλήλους!
ΥΓ2- Παράδειγμα: Μέχρι πρότινος αρμόδια για ζητήματα καταναλωτών αεροπορικών υπηρεσιών ήταν η ΥΠΑ στα αεροδρόμια. Από το 2021 αρμόδια είναι η ΑΠΑ (Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας). Αν όμως χάσετε τη βαλίτσα σας, ή αν σας ακυρώσουν πτήση, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, προσπαθήστε να βρείτε άκρη με την ΑΠΑ, και αν τα καταφέρετε κερδίζετε μια αφίσα του… Τέρη Χρυσού.
Γι’ αυτό εδώ και μερικά χρόνια ανθούν και πολλαπλασιάζονται οι δικηγορικές εταιρίες (που διαφημίζονται κατά κόρον στα σόσιαλ μύδια) για τέτοιου είδους υποθέσεις (απώλεια αποσκευών, κλπ). Διότι η εν λόγω «ανεξάρτητη» αρχή κάνει το… παγώνι!
Όπως όλες άλλωστε…
