Του Strange Attractor
Κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα μοιάζει με κακογραμμένη επανάληψη από σίριαλ των ‘90ς στο ΜΕΓΚΑ.
Καύσωνας, πυρκαγιές, εκρήξεις, γκαζάκια, κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι «ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε», και στη συνέχεια οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες υποσχέσεις, η ίδια… λήθη.
Για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όλα αυτά φαίνεται να αποτελούν πλέον την κανονικότητα. Επτά χρόνια «επιτυχίες»!
Οι περιβόητοι «άριστοι» αποδεικνύονται κάθε χρόνο εξαιρετικοί μόνο στη διαχείριση της επικοινωνίας, και μαέστροι στα σκάνδαλα, όχι στις επιλύσεις των προβλημάτων.
Και προβλήματα υπάρχουν πολλά…
Σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο, πολιτική φθορά που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, και μια κυβέρνηση που παρά τις μεγαλοστομίες του Κυριάκου, δείχνει να αναζητά συνεχώς τον κατάλληλο χρόνο για να στήσει πρόωρες κάλπες, πριν η δυσαρέσκεια παγιωθεί, και τα ποσοστά της πέσουν κάτω από το 20%.
Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση επιχειρεί να προλάβει τις εξελίξεις. Η πολιτική άλλωστε δεν είναι μόνο διακυβέρνηση, είναι και σωστό τάιμινγκ με στόχο την επιβίωση, και την αποφυγή της φυλάκισης (όπως λένε κάποιοι ποταποί).
Όταν η πολιτική ατζέντα γίνεται ασφυκτική, η προσφυγή στις κάλπες συχνά παρουσιάζεται ως η μόνη διέξοδος, η βαλβίδα ασφαλείας.
Περίεργη, πάντως, αυτή η σύμπτωση. Όσο αυξάνεται η εκλογολογία, τόσο πυκνώνουν και οι εντυπωσιακές αστυνομικές επιτυχίες.
Υποθέσεις δεκαετιών λύνονται ξαφνικά, συλλήψεις γίνονται με τηλεοπτικές κάμερες σε πρώτο πλάνο, και τα δελτία ειδήσεων αποκτούν επιτέλους το πολυπόθητο success story.
Αν συνεχίσουμε έτσι, μέχρι τις εκλογές το ελληνικό FBI (άλλη μια επικοινωνιακή σαχλαμάρα) θα βρει μέχρι και τους δολοφόνους του… Χόφα (μπορεί και το πτώμα του)!
Το επικοινωνιακό αποτέλεσμα είναι προφανές, η εικόνα ενός κράτους που λειτουργεί, και αποδίδει δικαιοσύνη!
Βέβαια, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες οι θεαματικές συλλήψεις δεν καταλήγουν σε αντίστοιχες καταδίκες στα δικαστήρια.
Σε ένα κράτος δικαίου, αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι τα στοιχεία δεν ήταν επαρκή, είτε ότι η υπόθεση δεν στοιχειοθετήθηκε όπως αρχικά παρουσιάστηκε.
Ωστόσο, η επικοινωνιακή αξία της πρώτης εικόνας έχει ήδη παραχθεί.
Οι τίτλοι γράφτηκαν, τα τηλεοπτικά παράθυρα γέμισαν, και η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε, ανεξάρτητα από την τελική δικαστική εξέλιξη.
Το αν αυτές οι υποθέσεις θα σταθούν αργότερα στα δικαστήρια φαίνεται να ενδιαφέρει πολύ λιγότερο από το πρώτο δελτίο ειδήσεων. Γιατί η επικοινωνία δεν περιμένει τις δικαστικές αποφάσεις.
Αν αργότερα προκύψουν αθωώσεις, ή καταρρεύσουν οι κατηγορίες, η είδηση θα περάσει στα ψιλά. Η πρώτη εικόνα είναι αυτή που μένει…
Σε αυτή την εξίσωση, βέβαια, σημαντικό ρόλο παίζει και ένα μεγάλο μέρος των ΜΜΕ, τα οποία σπάνια δείχνουν την ίδια επιμονή στον έλεγχο της εξουσίας που επιδεικνύουν απέναντι στους πολιτικούς της αντιπάλους.
Η ενημέρωση μετατρέπεται πολλές φορές σε δημόσιες σχέσεις, και η κριτική σε υποσημείωση.
Όταν η εξουσία διαθέτει πρόθυμα μικρόφωνα, η πραγματικότητα αποκτά εύκολα δεύτερο ρόλο.
Επιτελικό κράτος λοιπόν…
Αν όμως κάποιος θέλει να δει πώς μοιάζει πραγματικά το «επιτελικό κράτος», αρκεί να κοιτάξει τις αερομεταφορές. Και όχι μόνο το χθεσινό παραλίγο δυστύχημα, όπου επιβάτης κόντεψε να γίνει… αστερόσκονη, αλλά ευτυχώς κράτησε η ζώνη ασφαλείας που φορούσε…
Ραντάρ που παρουσιάζουν προβλήματα, τηλεπικοινωνίες που κάθε τόσο σβήνουν, εκατοντάδες καθημερινά περιστατικά στα 40 και πλέον αεροδρόμια, που κανείς δεν αναφέρει, ανυπαρξία κρατικών ελέγχων, υπηρεσίες που λειτουργούν οριακά, και εργαζόμενοι που προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο.
Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, αντί να ενισχυθεί ουσιαστικά, βρέθηκε στο επίκεντρο διαδοχικών οργανωτικών αλλαγών, μετατρεπόμενη σε υδροκέφαλο ΝΠΔΔ, απλό πάροχο υπηρεσιών (αεροναυτιλία), που δημιούργησαν περισσότερη γραφειοκρατία, παρά αποτελεσματικότητα.
Διευθύνσεις επί διευθύνσεων, τμήματα χωρίς προσωπικό, αρμοδιότητες που αλληλοκαλύπτονται, και υπάλληλοι που δυσκολεύονται ακόμη και να εντοπίσουν ποιος είναι ο αρμόδιος να εγκρίνει μια απλή υπηρεσιακή διαδικασία… όπως π.χ. η χορήγηση άδειας, ή η αγορά και προμήθεια… μελάνης.
Όταν το οργανόγραμμα θυμίζει λαβύρινθο, που απλά βολεύει κάποιους, το χάος δεν είναι ατύχημα. Είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα.
Ποιο είναι αυτό;
Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι ένα περιβάλλον στο οποίο οι αρμοδιότητες επικαλύπτονται, οι αποφάσεις καθυστερούν, και κανείς δεν γνωρίζει με σαφήνεια ποιος είναι υπεύθυνος για τι.
Με τους «άριστους» η γραφειοκρατία μετατράπηκε σε αυτοσκοπό, και η αποτελεσματικότητα εξαφανίσθηκε… ντάλα καλοκαίρι, και με την τουριστική (αεροπορική) κίνηση σε φουλ ρυθμούς.
Το αναφέρει κανένα ΜΜΕ; Μπα….
Κάποτε η Νέα Δημοκρατία λοιδορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ ως παρέα ερασιτεχνών και «σκιτζήδων». Σήμερα πολλοί πολίτες αναρωτιούνται τι απέμεινε από εκείνη τη ρητορική.
Γιατί όταν υπόσχεσαι αριστεία και παραδίδεις μπάχαλο, η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη. Δεν σε κρίνουν με βάση τον προκάτοχό σου. Σε κρίνουν με βάση όσα υποσχέθηκες…
Τελικά, όσο κι αν η επικοινωνία μπορεί να επηρεάζει την επικαιρότητα, η πραγματικότητα έχει τον τελευταίο λόγο. Οι φωτιές δεν σβήνουν με συνεντεύξεις, οι υποδομές δεν επισκευάζονται με τηλεοπτικές εμφανίσεις, και η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Κερδίζεται με αποτέλεσμα, διαφάνεια, και λογοδοσία. Κι αυτά είναι στοιχεία που κρίνονται καθημερινά από την ίδια τη ζωή και, όταν έρθει η ώρα, από την κάλπη…
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το φετινό καλοκαίρι δεν θα μείνει στην ιστορία για τις κυβερνητικές επιτυχίες.
Θα μείνει για άλλη μια φορά ως υπενθύμιση ότι οι μεγαλόστομες υποσχέσεις περί αριστείας αποδεικνύονται εύκολες στα προεκλογικά φυλλάδια, και πολύ δυσκολότερες στην πράξη.
Και όταν η πραγματικότητα διαψεύδει το αφήγημα, καμία επικοινωνιακή καμπάνια δεν μπορεί να σβήσει τη μυρωδιά του καμένου… άσχετα αν αυτή πνίγεται από τα παλαμάκια των χιλιάδων μετακλητών, και των βολεμένων γενικότερα…
