Τελειώσατε, κύριε Μητσοτάκη. Ώρα να το αποδεχτείτε!

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Στην Ιστορία ενός τόπου έρχονται στιγμές που η μεγαλύτερη ευθύνη ενός ηγέτη δεν είναι να κερδίσει ακόμα μία πολιτική μάχη, αλλά να αναγνωρίσει πότε το προσωπικό και κομματικό συμφέρον οφείλει να υποχωρήσει μπροστά στο εθνικό.

Οι μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συντελούνται σήμερα, με τους πολέμους, τις νέες συμμαχίες και την αναδιαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών, θα έπρεπε να αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα να ενισχύσει τον ρόλο, την επιρροή και το κύρος της. Και πάντως συνιστούν μια πρόκληση και ένα ιστορικό καθήκον…

Αντί γι’ αυτό, η χώρα -αν μη τι άλλο- παρακολουθεί τις εξελίξεις από την εξέδρα. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα. Η εικόνα αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε συγκυριακή. Είναι το αποτέλεσμα μιας εξωτερικής πολιτικής που τα τελευταία χρόνια παράγει περισσότερες υποχωρήσεις παρά διπλωματικά κέρδη, ενώ η βαριά εσωτερική πολιτική φθορά του Κ. Μητσοτάκη τού έχει αφαιρέσει και κάθε διεθνές πολιτικό βάρος.

Κι όμως, παρά τη συσσωρευμένη φθορά, τα αλλεπάλληλα πλήγματα στην αξιοπιστία του, τα σκάνδαλα, τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την ολοένα μεγαλύτερη κοινωνική δυσπιστία, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν το μοναδικό πραγματικό διακύβευμα να είναι η παραμονή του στην εξουσία. Σαν η πολιτική να εξαντλείται στη διαχείριση της επόμενης δημοσκόπησης και όχι στην προετοιμασία της χώρας για τις προκλήσεις της επόμενης δεκαετίας.

Οι πραγματικοί ηγέτες, όμως, δεν κρίνονται μόνο από το πώς κατακτούν την εξουσία. Κρίνονται κυρίως από το αν διαθέτουν το πολιτικό ανάστημα να καταλάβουν πότε η παρουσία τους αρχίζει να επιβαρύνει περισσότερο τη χώρα απ’ όσο την ωφελεί. Υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη προσφορά ενός πολιτικού δεν είναι να επιμένει να κυβερνά, αλλά να επιτρέψει στη χώρα να ανασάνει, να επανεκκινήσει, να αναζητήσει μια νέα πορεία.

Η εξουσία δεν είναι και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προσωπική ιδιοκτησία ούτε οικογενειακό κειμήλιο. Είναι δανεική εντολή από τους πολίτες, με ημερομηνία λήξης και με μία βασική προϋπόθεση: να υπηρετεί την πατρίδα και όχι την πολιτική επιβίωση εκείνου που την ασκεί.

Αν σήμερα η Ελλάδα χάνει έδαφος, επιρροή και πρωτοβουλία σε μια περίοδο που ο κόσμος αλλάζει με πρωτοφανή ταχύτητα, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι κάνει ή τι δεν κάνει η κυβέρνηση. Είναι αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός μπορεί (και θέλει) ακόμη να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στο προσωπικό του πολιτικό μέλλον και στο μέλλον της χώρας.

Γιατί όταν ταυτίζει την τύχη της πατρίδας με τη δική του πολιτική επιβίωση, έχει ήδη χάσει την πυξίδα της δημοκρατικής ευθύνης. Και τότε δεν είναι οι αντίπαλοί του που θα τον κρίνουν. Είναι η Ιστορία. Και το δικό της Ειδικό Δικαστήριο δεν αθωώνει ούτε παραγράφει ποτέ. Ενα δικαστήριο αμείλικτο, χωρίς παραγραφές, χωρίς επικοινωνιακές διαχειρίσεις και χωρίς δεύτερες ευκαιρίες.