Του Strange Attractor
Όπως λένε οι κακότροποι σχολιαστές της επικαιρότητας, στην πολιτική υπάρχουν δύο εποχές: η περίοδος της εξουσίας, και η περίοδος που πλησιάζουν οι εκλογές.
Τότε, εμφανίζονται ξαφνικά «αιώνιες» βουλευτίνες, που στο ενδιάμεσο είναι εξαφανισμένες, ενώ ακόμα και οι πιο απρόσιτοι κυβερνήτες, που τους βλέπεις μόνο στο πίσω μέρος κρατικής λιμουζίνας, με ύφος βλοσυρό να περνάνε με κόκκινο, ανακαλύπτουν ξανά τον… απλό πολίτη, το πεζοδρόμιο, τη λαϊκή αγορά, και αν χρειαστεί, μιλάνε μέχρι και για την τιμή της πατάτας!
Παράλληλα, τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία των πολιτών φρακάρουν από μηνύματα αγάπης και φιλίας δεκάδων, άγνωστων σε αυτούς, πολιτικάντηδων…
Κάπως έτσι συμβαίνει και στη φανταστική χώρα της Γρεκίας, όπου ο πρωθυπουργός-γόνος έχει αρχίσει να βλέπει παντού… σκιές, καθώς η ώρα των εκλογών φτάνει.
Δεν βλέπει σκιές επειδή εμφανίστηκαν φαντάσματα, ή επειδή έπαθε αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς, αλλά επειδή οι (απόρρητες) δημοσκοπήσεις, και οι (απόρρητες) εκθέσεις ξένων πρεσβειών τον κοιτάζουν κατάματα με βλέμμα που θυμίζει καθηγητή πριν ανακοινώσει βαθμούς, ενώ διάφοροι μέχρι πρότινος γλείφτες του, υπουργοί, χορηγοί, κ.ά. δεν σηκώνουν καν το κινητό, προφασιζόμενοι φόρτο εργασίας!
Κάτι θα ξέρουν, σκέφτεται έντρομος, ψάχνοντας για τα χάπια βαλεριάνας του.
Οι συνεργάτες του λένε ότι απέκτησε και μια περίεργη συνήθεια.
Πέρα δηλαδή από τα συνήθη τικ του, όπως π.χ. να γουρλώνει τα μάτια μόλις ακούει κάτι για «εντιμότητα», «πατριωτισμό», «λογοδοσία», κλπ., κάθε φορά που ακούει τη λέξη «εκλογές», του ξεφεύγει ένα νευρικό χαμόγελο… σαν της αδελφής του, που έγινε διάσημη για το μόνιμα «συραμμένο» χαμόγελό της.
Κάθε φορά που ακούει τη λέξη «σκάνδαλο», αρχίζει να αλλάζει θέμα με την ταχύτητα παρουσιαστή τηλεπαιχνιδιού.
Και κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιος δημοσιογράφος με δύσκολες ερωτήσεις (λέμε τώρα), ψάχνει επειγόντως… μια ρακέτα του τένις.
Ναι, ξαφνικά ανακάλυψε και τα σπορ!
Τένις το πρωί. Τάβλι το μεσημέρι. Περίπατος στη λαϊκή το απόγευμα.
Μέχρι και σε συνοικιακά καφενεία πάει, μέχρι και σε απόμακρα ξωκλήσια, για να προσευχηθεί και να ανάψει ένα κερί, μόνος, με μόνη παρέα τον φωτογράφο του, και τα παιδιά της ασφάλειας, χωρίς κουστωδίες κομματικών παρακεντέδων…
Φωτογραφίες με γιαγιάδες, χειραψίες με μανάβηδες, και βλέμμα τσακίρικο που φωνάζει: «Μαζί τα περνάμε όλα! Μαζί θα τα ξεπεράσουμε!».
Μόνο που ο μανάβης δεν συγκινείται ιδιαίτερα.
Ούτε ο απλός πολίτης, που όταν του λένε πως η ντομάτα έφτασε να κοστίζει όσο ένα χρυσό κολιέ, εκείνος δεν ενδιαφέρεται για τις φωτογραφίες. Θέλει να δει την απόδειξη στο ταμείο του σούπερ μάρκετ να μικραίνει, όχι το χαμόγελο του πρωθυπουργού να μεγαλώνει.
Ο γόνος όμως επιμένει… «είμαι ένας από εσάς», λέει ανερυθρίαστα, «έχω συμπληρώσει πολλά ένσημα στην αγορά πριν πολιτευτώ, με μόνο όπλο την αξία μου»… και με τα τικ του να φουντώνουν.
Άλλοτε δηλώνει πως είναι ο πιο προοδευτικός της Ευρώπης. Την επόμενη εβδομάδα αναρωτιέται μήπως πρέπει να θυμηθεί τις παραδοσιακές αξίες. Τη μία αγκαλιάζει κάθε νέο σύνθημα και τάση. Την άλλη κάνει πως δεν το θυμάται ποτέ.
Π.χ. κάποτε είχε απαγορεύσει το Τικ Τοκ στους υπουργούς του… σήμερα ξημεροβραδιάζεται σε αυτό, ανεβάζοντας κάθε είδους βίντεο του εαυτού του, και του έργου του!
Όπως και κάτι νόμοι που πέρασε υπέρ των ΛΟΑΤΚΙ, για να δείξει πόσο μπροστά είναι, και που τώρα απ’ ό,τι ακούγεται σκέφτεται να τους αποσύρει…
Οι Αμερικανοί ακριβοπληρωμένοι επικοινωνιακοί σύμβουλοί του έχουν χάσει τον λογαριασμό.
«Σήμερα τι είμαστε;»
«Κεντρώοι»…
«Αύριο;»
«Πατριώτες»…
«Μεθαύριο;»
«Ό,τι δείξει η τελευταία δημοσκόπηση!»
Και πάει λέγοντας…
Η πολιτική του έχει γίνει κάτι σαν εφαρμογή πλοήγησης. Επαναυπολογισμός διαδρομής», κάθε τρεις ώρες.
Το μεγάλο του όνειρο, βέβαια, παραμένει μία φωτογραφία που θα γεμίσει τα πρωτοσέλιδα. Με όποιον προκύψει.
Με ξένο αξιωματούχο, με διεθνή προσωπικότητα, με διάσημο καλλιτέχνη. Αν χρειαστεί, λένε οι κακές γλώσσες, θα φωτογραφηθεί ακόμα και με τον άνθρωπο που πουλάει καλαμπόκια στην παραλία, αρκεί να γράψει από κάτω η λεζάντα: «Θερμή υποδοχή στον πρωθυπουργό μας».
Κυρίως όμως θέλει μια φωτογραφία με τον Πλανητάρχη, την πολιτική του οποίου στηλίτευε καθημερινά, μέχρι που ο Πλανητάρχης κέρδισε τις εκλογές στη χώρα του, και έγινε… Πλανητάρχης.
«Πάντα πίστευα σε αυτόν», είπε ο γόνος ανερυθρίαστα, την επομένη των εκλογών!
Και σήμερα, ψάχνει εναγωνίως photo opportunity έστω με την πρέσβειρα του Πλανητάρχη… έστω με τον κολλητό της, γνωστό λαϊκό τραγουδιστή της μπαναν… Γρεκίας, στον οποίο μάλιστα, λένε οι ποταποί, πρόσφερε μέχρι και εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας στις επόμενες εκλογές!
Στο μεταξύ, η αντιπολίτευση πολλαπλασιάζεται. Δεκάδες τα νέα κόμματα… Και κάθε κόμμα που αναγγέλλεται μοιάζει να του ανεβάζει λίγο ακόμη την πίεση (και τα τικ).
Ένα συγκεκριμένο, ενός ψηλού πρώην πρωθυπουργού, έντιμου και πατριώτη, τον στέλνει στα τάρταρα… ούτε να ακούει γι’ αυτόν δεν θέλει, αφού κάθε φορά που αναφέρεται το όνομά του, το επιτελείο των προσωπικών του γιατρών, κυρίως ψυχιάτρων, γράφει υπερωρίες!
Οι «αντικειμενικοί» δημοσκόποι δεν προλαβαίνουν να αλλάζουν γραφήματα.
Οι επικοινωνιολόγοι αλλάζουν στρατηγική συχνότερα απ’ όσο αλλάζει ο καιρός.
Οι υπουργοί προσπαθούν να εξηγήσουν ότι «όλα πάνε εξαιρετικά», ενώ ακόμη και οι ίδιοι κοιτάζουν τις μετρήσεις με ύφος ανθρώπου που διάβασε κατά λάθος τον λογαριασμό της… ΔΕΗ, ενώ λοξοκοιτάζουν και προς τον ψηλό, τον οποίο μέχρι πρότινος κατηγορούσαν ως υπονομευτή της προκοπής του τόπου!.
Κι εκεί έξω υπάρχει ένας λαός που ακούει υποσχέσεις εδώ και επτά ολάκερα χρόνια.
Υποσχέσεις για καλύτερους μισθούς.
Υποσχέσεις για φθηνότερα καύσιμα.
Υποσχέσεις για λιγότερη γραφειοκρατία.
Υποσχέσεις για λιγότερους φόρους.
Υποσχέσεις για αξιοκρατία.
Υποσχέσεις που έχουν επαναληφθεί τόσες φορές, ώστε αν πληρώνονταν με ευρώ, θα είχε εξαφανιστεί το δημόσιο χρέος, και η Γρεκία θα δάνειζε και την… Κίνα!
Έρχεται λοιπόν η μέρα των αναπόφευκτων εκλογών.
Είναι καλοκαίρι.
Οι παραλίες γεμάτες.
Οι ξαπλώστρες περιμένουν.
Τα φραπέ και τα φρέντο έχουν ήδη σερβιριστεί.
Η απολιτίκ νεολαία είναι στα μπιτς μπαρ, χορεύοντας και φωνάζοντας «ουάου, περνάμε υπέροχα, κι αυτό βγαίνει προς τα έξω»!
Κι όμως, οι σώφρονες και μελανιασμένοι πολίτες, η σιωπηλή πλειοψηφία, αφήνουν για λίγο τη θάλασσα, τινάζουν την άμμο από τις σαγιονάρες, και πηγαίνουν προς τις κάλπες, ακόμη και με τα μαγιό.
Γιατί κάποια στιγμή ακόμη και το καλύτερο αντηλιακό δεν καλύπτει το κάψιμο που αφήνει η καθημερινότητα.
Το βράδυ, τα εκλογικά κέντρα μοιάζουν με γήπεδο λίγο πριν τη λήξη του αγώνα.
Τα χαμόγελα λιγοστεύουν.
Οι τηλεοπτικές κάμερες ψάχνουν αισιόδοξες δηλώσεις.
Οι εκπρόσωποι του γόνου προσπαθούν να εξηγήσουν ότι «τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμη», ενώ έχουν ήδη αρχίσει να μαζεύουν τα χαρτιά και τους φακέλους από τα γραφεία.
Οι χιλιάδες μετακλητοί τσανακογλείφτες, έχουν βάλει πλερέζες…
Παντού στα κυβερνητικά και κομματικά γραφεία επικρατεί κατήφεια.
Και ο γόνος της Γρεκίας;
Κοιτάζει γύρω του.
Ψάχνει τους φανατικούς χειροκροτητές.
Ψάχνει τους πρόθυμους αυλοκόλακες.
Ψάχνει εκείνους που μέχρι χθες ορκίζονταν πως θα τον ακολουθούσαν «μέχρι τέλους».
Ψάχνει έστω κάποιον βαλέ να του ξαναγεμίσει το ποτήρι με το λικέρ, ή να του φέρει φρέσκες κομπρέσες για τον πονοκέφαλο που τον διαλύει…
Κανένας, πουθενά!
Μέχρι και οι Αμερικανοί επικοινωνιολόγοι την έκαναν…
Περίεργο πράγμα η πολιτική…
Όσο κρατάς την καρέκλα, όλοι θυμούνται το τηλέφωνό σου, ακόμη και τα γενέθλιά σου.
Μόλις την αφήσεις, ξαφνικά… δεν έχει σήμα.
Και κάπως έτσι τελειώνει άλλη μία πράξη από το μεγάλο θέατρο της Γρεκίας. Εκεί όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν κοστούμια, οι υποσχέσεις αλλάζουν χρώματα, αλλά ο λογαριασμός της καθημερινότητας μένει πάντα στον ίδιο θεατή: τον πολίτη.
Εκείνον που, κάθε τέσσερα χρόνια, ανεβαίνει για λίγο στη σκηνή, κρατά ένα ψηφοδέλτιο αντί για εισιτήριο, και αποφασίζει αν η παράσταση θα συνεχιστεί, ή αν ήρθε επιτέλους η ώρα να πέσει η αυλαία…
Στη συγκεκριμένη όμως συγκυρία, υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας. Μια ελπίδα… που ίσως ταράξει τα νερά.
Ο ψηλός που λέγαμε, που ούτε ανάγκη έχει να αυξήσει τα ακίνητά του, ούτε να πάρει καρέκλα για να γίνει κάποιος…
Χώρια που είναι πατριώτης!
Λέτε να γίνει το θαύμα;
